Леммы

Вернуться к просмотру | Вернуться к списку

loukko

язык: карельский: ливвиковское наречие

часть речи: существительное

1 значение

  • русский: дыра, отверстие
Исходное значение

Можно выбрать несколько форм. Подходит любая из выбранных. Пустое поле — без ограничения.

Слово-партнёр

Значения слов, встретившихся рядом с источником в заданном интервале или во всём предложении — в зависимости от режима поиска. Очистите поле для поиска только источника.

Подкорпусы

Можно выбрать несколько подкорпусов. Подходит любой из выбранных. Пустое поле — поиск по всем.

Сбросить

Найдено предложений: 78

лучший отличный хороший плохой

Поисковое окно -1…1 — верхняя линия отмечает соседние слова в заданном интервале; расстояния считаются по исходному предложению.

  1. Šliäpän pohjah luadi loukon i pani havvale piäle tävvelleh šliäpän.
    На дне шляпы он сделал дыру и положил шляпу на яму дном книзу.
    (Paimoi i vedehiene)
  2. Lais da latties on suuret loukot, lahkot on šilielöil, šiliet vai riputah.
    В полу и в потолке большие дыры, половицы все в щербинах, только лучины висят.
    ([Läžijän ris’tikanzan pagin])
  3. Minul značit ei ole nimittumua nečidä loukkuo nahkois pahua, vaiku drovun loukot ollah.
    На моих шкурках нет никаких плохих дырок, кроме дырок от дроби.
    (Oravis)
  4. Enzimäi lykkiän sinne kaksi-kolme lahnua, kuduat ei synnytä lähtemäh loukkoloispäi.
    Сначала брошу туда два-три леща, которые не смогут выбраться из сети через ячеи.
    (Ken da kui kalasti)
  5. 16 Niken ei pane paikkua uuttu sovale kulule, sentäh ku ei paikates kulu rebies i suurembi loukko tulis.
    (Matfian hyvä sanondu. 9.)
  6. N’eveskäl, sil minun käl’ül, rozovoi villaine paikku piäz oli, ezmäizen kerran pani paikan piäh, üksikird’aine paikku oli tobd’u, hüvä paikku – kolme lowkkuo paloi paikkah.
    (Endine svuad’bo. Sijan kačondu)
  7. Muga olgiloiz niis küvendü l’ükkiw, küvendü – sit täwdenäh, muut sovat ei muga varattu: küvendü oli ga, toko pühkitäh kübeniä, toko pühkitäh, a neveskäl kolme lowkkuo paloi, toko musteli!
    (Endine svuad’bo. Sijan kačondu)
  8. Kul’tuurutaloin ruadajat Tatjana Ivanova da Irina Palatina varustettih kaikenjyttymiä kižua: kukkiloin torat, nuorua myöte sivottuloin silmienke astundu, lumikiäkkylöin loukkoloih lykindät, talvifutbol, pediälpäi kengii tabuandu – en kaikkii ni ehtinyh novvittua da kuvata, ku pidi tabailla omua bunukkua lumimägilöin keskes da paista tuttavienke.
    (Kyläs talvipruazniekoin aigah sežo ei muata)
  9. Silloi kodi oli vino, seinäs oli suuri loukko, erähät parret – lahot, levo vajatti.
    (Karjalaine kodi keskilinnua)
  10. Suures vakkazes minä leikain loukon da panin ”tulipezän”.
    (Mielužu kamin-päčči)
  11. Puččih pannah leikattuloi kahtekse libo nelläkse loukko mämmilöi, piäle kuatah keitettyy lämmiä vetty.
    (Huttupada kiehuu)
  12. Se luadi plotinan alle havvan, loukon, sellittäy Irma Mullonen.
    (Uut’arven arbaitukset)
  13. Minun vahnu died’o sano, enne konzu ruvettih päččii ruadamah, vie tuatto sanoi, ei olluh päččii, sanou, levos oli loukko, i sinne meni tuli.
    (Ongo Korzal kaimua?)
  14. Otimmo iäres rivun loukospäi, kudai oli luajittu ylähän seinäs.
    (Mustas kylys)
  15. Hänen kodi seizoi mägyričäl ihan Naravozen joven rannal, a vedeh häi oli azetannuh kaksi suurdu laudujuaššikkua, kudamis riputtih lukut, a laijois oli loukkuo.
    (Ken da kui kalasti)
  16. Emmo ni kerdua nähnyh, kui häi kalua pyydi i sendäh kyzyimmö — kui pyydi:
    — En pyvvä, vastai died’oi, kalat iče tungevutah juaššiekkah, kudaman laijois vein ual ollah loukot.
    (Ken da kui kalasti)
  17. Net ku kiiman aigua nel’l’oiltih pitkin hangie, nähtih leivänmuruzet syväl loukkolois, kumardeltihes niidy n’okkimah, kumalleh pakuttih loukkoloih, a piästä uvvessah jo ei voidu, kerdu loukot oldih ahtahat.
    (Ken da kui kalasti)
    Net ku kiiman aigua nel’l’oiltih pitkin hangie, nähtih leivänmuruzet syväl loukkolois, kumardeltihes niidy n’okkimah, kumalleh pakuttih loukkoloih, a piästä uvvessah jo ei voidu, kerdu loukot oldih ahtahat.
    (Ken da kui kalasti)
    Net ku kiiman aigua nel’l’oiltih pitkin hangie, nähtih leivänmuruzet syväl loukkolois, kumardeltihes niidy n’okkimah, kumalleh pakuttih loukkoloih, a piästä uvvessah jo ei voidu, kerdu loukot oldih ahtahat.
    (Ken da kui kalasti)
  18. Hänen kodi seizoi mägyričäl ihan Naravozen joven rannal, a vedeh häi oli azetannuh kaksi suurdu laudujuaššikkua, kudamis riputtih lukut, a laijois oli loukkuo.
    (Ken da kui kalasti)
  19. Emmo ni kerdua nähnyh, kui häi kalua pyydi i sendäh kyzyimmö — kui pyydi:
    — En pyvvä, vastai died’oi, kalat iče tungevutah juaššiekkah, kudaman laijois vein ual ollah loukot.
    (Ken da kui kalasti)
  20. Enzimäi lykkiän sinne kaksi-kolme lahnua, kuduat ei synnytä lähtemäh loukkoloispäi.
    (Ken da kui kalasti)
Сайт создан сотрудниками Карельского научного центра Российской академии наук
Вы можете свободно использовать материалы нашего сайта и делиться ими, главное — указать авторство и ссылку на наш ресурс.
Подробнее о лицензии CC BY 4.0
© VepKar. Открытый корпус вепсского и карельского языков