Kirjeine rimalaižile (14:1-12). Algat sudigoi toine tošt
Veps
New written Veps
1Otkat ičetoi keskhe händast, kenen uskond om väl'l', algat hänenke ridelkoi, midä sab tehta, a midä ei sa.
2Eraz uskob, miše voib söda kaiked, a ken uskondas om väl'l', ka söb vaiše maspäi kaznut.
3Se, ken söb kaiked, algha hondostagoi sidä, kudamb ei sö; a se, ken ei sö kaiked, algha sudigoi sidä, ken söb. Ved' Jumal om otnu händast-ki ičezennoks.
4Ken sinä oled, miše sudid toižen ižandan käskabunikad? Se om hänen ižandan azj, seižub hän vai lanksi. No hän kaiken-se seižuškandeb, sikš ku Jumal voib pidäda händast jaugoil.
5Ken-se lugeb üht päiväd kal'hemba tošt, toižele kaik päiväd oma ühtejiččed. Jogahine tehkaha sidä, midä hän lugeb oiktaks.
6Ken erigoitab päivid, ka erigoitab Ižandan täht; ken ei erigoita päivid, ka ei erigoita Ižandan täht; ken söb, ka söb Ižandan täht, sikš ku kitäb Jumalad. A se, ken ei sö, om Ižandan täht sömäta, i hän mugažo kitäb Jumalad.
7Niken meišpäi ei elä vaiše ičemoi täht, da ei kole-ki ičemoi täht.
8I ku mö eläm, eläm Ižandan täht, i ku kolem, ka kolem Ižandan täht. I sid' eläm mö vai kolem — mö olem Ižandan.
9Ved' sikš-se Hristos koli, eläbzui i möst tuli eloho, miše hän oliži kut kolnuziden muga eläbiden-ki Ižand.
10Ka kutak sinä void sudida uskondvelled? A sinä, mikš sinä hondostad uskondvelled? Mö kaik putum Hristosan sudan edehe.
11Ved' om kirjutadud Pühiš Kirjutusiš: — Ičein elon kal't vahvištoitan sanan, sanub Ižand, kaikutte pol'v kumardaškandese minun edehe i kaikutte kel' ülenzoitaškandeb Jumalad.
12I muga kaikuččele meišpäi pidab antta vastuz Jumalale siš, midä hän om tehnu.
Послание к римлянам (14:1-12)
Russian
1Немощного в вере принимайте без споров о мнениях.
2Ибо иной уверен, что можно есть все, а немощный ест овощи.
3Кто ест, не уничижай того, кто не ест; и кто не ест, не осуждай того, кто ест, потому что Бог принял его.
4Кто ты, осуждающий чужого раба? Перед своим Господом стоит он, или падает. И будет восставлен, ибо силен Бог восставить его.
5Иной отличает день от дня, а другой судит о всяком дне равно. Всякий поступай по удостоверению своего ума.
6Кто различает дни, для Господа различает; и кто не различает дней, для Господа не различает. Кто ест, для Господа ест, ибо благодарит Бога; и кто не ест, для Господа не ест, и благодарит Бога.
7Ибо никто из нас не живет для себя, и никто не умирает для себя;
8а живем ли - для Господа живем; умираем ли - для Господа умираем: и потому, живем ли или умираем, - всегда Господни.
9Ибо Христос для того и умер, и воскрес, и ожил, чтобы владычествовать и над мертвыми и над живыми.
10А ты что осуждаешь брата твоего? Или и ты, что унижаешь брата твоего? Все мы предстанем на суд Христов.
11Ибо написано: живу Я, говорит Господь, предо Мною преклонится всякое колено, и всякий язык будет исповедывать Бога.
12Итак каждый из нас за себя даст отчет Богу.