Ezmäine kirjeine korinfalaižile (7:1-16). Naind da naimatomuz
Veps
New written Veps
1A sen polhe, midä tö kirjutit minei, ka mužikale oliži hüvä olda koskmata našt,
2no miše pageta vedeluzelod, ka olgha kaikuččel mužikal ak, a kaikuččel akal mužik.
3Mužikan velg om ozutada ičeze akale hüvätahtoližut, muga kut akan-ki — mužikale.
4Akan hibj ei ole hänen valdas, a om mužikan valdas, muga i mužikan hibj ei ole hänen valdas, a om akan valdas.
5Algat olgoi eriži, vaiše ku kesknetoi kožudes, peneks aigaks, miše voižit kaikel hengel anttas loičendale i pühäle. A sid' olgat möst ühtes, miše soton ei zavodiži manitada teid, konz tö et voiškakoi pidäda ičtatoi käziš.
6En sanu necidä käsköks, no andan valdan.
7Tahtoižin, miše kaik eläižiba, kut minä elän. Kaikutte üks'kaik om sanu Jumalaspäi ičeze lahjan, i ühtel nece lahj om mugoine, a toižel toine.
8Naimatomile, mehele mänmatomile da leskiakoile minä nevon, miše heile oliži hüvä jäda üksin, kut minä.
9No ku hö ei voiškakoi pidäda ičtaze käziš, ka naigaha i mängaha mehele, paremb om naida i mända mehele, mi palada himon lämoiš.
10Nainuzile da mehel olijoile andan käskön, en minä, a Ižand: akal ei ole valdad erigata mužikaspäi.
11No ku hän kaiken-se erigandeb, ka algha enambad mängoi mehele vai ladigahas mužikanke. Muga mužikal-ki ei ole valdad jätta akad.
12A toižile sanun jo minä, a ei Ižand: ku kenel-ni uskondvellišpäi om ak, kudamb ei usko, no tahtoib eläda hänenke, ka hänele ei pida jätta akad.
13I ku akal om uskmatoi mužik, kudamb tahtoib eläda hänenke, ka necile akale ei pida jätta ičeze mužikad.
14Ved' mužik, kudamb ei usko, om puhtaz uskojan akan kal't, a ak, kudamb ei usko, om puhtaz uskojan mužikan kal't. Muite teiden lapsed ei oliži puhthad, a ninga ned oma puhthad.
15No ku uskmatoi mužik vai ak tahtoškandeb erigata, ka erigakaha. Uskoi vel'l' vai sizar ei ole sidotud neniš azjoiš. Ižand om kucnu teid kožmusehe.
16Kuspäi tedad sinä, ak, voib olda sinä andad mužikale päzutandan, a mužik, kuspäi tedad sinä, voib olda, sinä andad päzutandan ičeiž akale?
Первое послание к коринфянам (7:1-16)
Russian
1А о чем вы писали ко мне, то хорошо человеку не касаться женщины.
2Но, во избежание блуда, каждый имей свою жену, и каждая имей своего мужа.
3Муж оказывай жене должное благорасположение; подобно и жена мужу.
4Жена не властна над своим телом, но муж; равно и муж не властен над своим телом, но жена.
5Не уклоняйтесь друг от друга, разве по согласию, на время, для упражнения в посте и молитве, а потом опять будьте вместе, чтобы не искушал вас сатана невоздержанием вашим.
6Впрочем это сказано мною как позволение, а не как повеление.
7Ибо желаю, чтобы все люди были, как и я; но каждый имеет свое дарование от Бога, один так, другой иначе.
8Безбрачным же и вдовам говорю: хорошо им оставаться, как я.
9Но если не могут воздержаться, пусть вступают в брак; ибо лучше вступить в брак, нежели разжигаться.
10А вступившим в брак не я повелеваю, а Господь: жене не разводиться с мужем, -
11если же разведется, то должна оставаться безбрачною, или примириться с мужем своим, - и мужу не оставлять жены своей.
12Прочим же я говорю, а не Господь: если какой брат имеет жену неверующую, и она согласна жить с ним, то он не должен оставлять ее;
13и жена, которая имеет мужа неверующего, и он согласен жить с нею, не должна оставлять его.
14Ибо неверующий муж освящается женою верующею, и жена неверующая освящается мужем верующим. Иначе дети ваши были бы нечисты, а теперь святы.
15Если же неверующий хочет развестись, пусть разводится; брат или сестра в таких случаях не связаны; к миру призвал нас Господь.
16Почему ты знаешь, жена, не спасешь ли мужа? Или ты, муж, почему знаешь, не спасешь ли жены?