Toine kirjeine korinfalaižile (1:3-11). Jumal om meiden tugi
Veps
New written Veps
3Olgha kittud meiden Ižandan Iisusan Hristosan Jumal da Tat, armahtusen Tat da tüništoitusen Jumal!
4Hän tugedab meid kaikiš ahtištusiš, miše mö-ki hänen tugel voižim tugeda toižid, kudambad oma kaikenlaižiš ahtištusiš.
5Ved' midä jügedambad oma meiden mokad Hristosan täht, sidä suremb om tugi-ki, kudamban meile om tonu Hristos.
6Ku mö olem ahthal aigal, ka se om teile tugeks da päzutandaks i abutab tirpta nenid-žo ahtištusid, kudambid om meil-ki.
7Meiden nadei teihe om vahv: tö tirpat. I ku mö sam tuged, ka se om teile tugeks da päzutandaks. Tedam, miše muga kut sat ičetoi palan mokiš, ka sat ičetoi palan tuges-ki.
8Tahtoim, miše tö tedaižit, velled, kut mö tirpoim gor'ad Azias. Meiden ahtištused oliba mugoižed sured da jügedad, ka mö em jo usknugoi-ki, miše jäm henghe.
9Mö rižim südäimes, miše surmaline sud meile om jo tehtud. Kaik nece tegihe sikš, miše mö em uskoiži ičemoi vägihe, a vaiše Jumalaha, kudamb eskai kollijoid-ki voib eläbzoitta.
10Mugoižes opakos surmaspäi hän päzuti meid, päzutab edeleze-ki. Mö nadeimoiš hänen päle, i hän meid päzutaškandeb,
11ku tö-ki abutat meile ičetoi loičendoil. I äjad kitäškandeba Jumalad neniš armoiš, kudambid hän om andnu meile heiden loičendoiden tagut.
Второе послание к коринфянам (1:3-11)
Russian
3Благословен Бог и Отец Господа нашего Иисуса Христа, Отец милосердия и Бог всякого утешения,
4утешающий нас во всякой скорби нашей, чтобы и мы могли утешать находящихся во всякой скорби тем утешением, которым Бог утешает нас самих!
5Ибо по мере, как умножаются в нас страдания Христовы, умножается Христом и утешение наше.
6Скорбим ли мы, скорбим для вашего утешения и спасения, которое совершается перенесением тех же страданий, какие и мы терпим.
7И надежда наша о вас тверда. Утешаемся ли, утешаемся для вашего утешения и спасения, зная, что вы участвуете как в страданиях наших, так и в утешении.
8Ибо мы не хотим оставить вас, братия, в неведении о скорби нашей, бывшей с нами в Асии, потому что мы отягчены были чрезмерно и сверх силы, так что не надеялись остаться в живых.
9Но сами в себе имели приговор к смерти, для того, чтобы надеяться не на самих себя, но на Бога, воскрешающего мертвых,
10Который и избавил нас от столь близкой смерти, и избавляет, и на Которого надеемся, что и еще избавит,
11при содействии и вашей молитвы за нас, дабы за дарованное нам, по ходатайству многих, многие возблагодарили за нас.