VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Toine kirjeine korinfalaižile (7:2-16). Pavlan hüvä mel'

Toine kirjeine korinfalaižile (7:2-16). Pavlan hüvä mel'

Veps
New written Veps
2Ka pästkat meid ičetoi südäimihe! Mö nikenele em tehnugoi värhut, nikeda em oigendanugoi mairheze, em elänugoi nikenen niškal.

3Necidä en sanu värituseks. Sanuin vaiše sen täht, miše tö olet meiden südäimiš, i miše tahtoim eläda teidenke i teidenke kolda.

4Minä lujas uskon teihe, voin baffalidas teil äjiš azjoiš. Olen sanu lujas äi tüništoitust i tuged, i kaikiden ahtištusiden keskes minun ihastuz om röunatoi.

5Makedoniaha tuldes em sanugoi ni kappal't tünäd elod. Meid ahtištadihe kaikjalpäi: irdpolespäi — torad, südäimespäi — varaidused.

6No Jumal tüništoitab kaikid, kenen pä om pästtud. Hän tüništoiti meid Titan tulendal,

7i ei vaiše Titan tulendal, a sil tüništoitusel, kudamban hän oli sanu teišpäi. Hän starinoiči meile, kut tö tusttut mindai, miččes pahas meles olet da kut vahvas polestat mindai, i nece völ enamban ihastoitab mindai.

8I hot' minun kirjeine ližazi teile pahad mel't, minei ei ole žal'. A ku žalleičin-ki, miše minun kirjeine toi teile pahad mel't vähäks aigaks,

9ka nügüd' olen ihastusiš, en sikš miše tö olet pahoiš meliš, a sikš miše olet vajehtanuded ičetoi mel't. I ved' teiden paha mel' oli Jumalan melen mödhine, a mö em tonugoi teile nimidä pahad.

10Ved' Jumalan melen mödhine paha mel' käraudab mehen Jumalaha, a se veb päzutandaha, i sidä ei pida žalleita. A maine paha mel' veb surmha.

11Kackat, miččid azjoid om tonu Jumalan melen mödhine paha mel', kut se elähtoiti teid da libutoiti polestamha ičtatoi. Se käregoiti teid, pöl'gästoiti, toi tahton nähta meid, lendi kadehut da käski škol'da värnikad. No neciš azjas kaikiš polišpäi tö ozutit ičtatoi puhthin.

12I hot' minä kirjutan necen kirjeižen teile, ka en kirjutand sidä vigantegijan täht i vigantirpajan täht. A kirjutin sen täht, miše teile ičeletoi Jumalan edes tegižihe sel'ged, kut vahvas mö olem teiden polel.

13Nece om teid tugedanu.No nece tüništoituztugi völ ei ole kaik. Völ enamban meid om ihastoitnu Titan ihastuz, miše tö kebnenzoitit hänen henged.

14Minei ei pidand huikteldas sidä, miše minä olin kitnu teid hänele. I muga kut kaik, miš olen pagižnu teile, om tozi, ka tozi om se-ki, miš minä olen kitnu teid Titale.

15Hänen südäimes lämeneb, konz hän johtutab, miččed vaumhed tö olit kundelmaha händast, miččen varaidusenke da arvonke tö olit händast vastnuded.

16Olen ihastusiš, miše voin kaikes uskta teile.

Второе послание к коринфянам (7:2-16)

Russian
2Вместите нас. Мы никого не обидели, никому не повредили, ни от кого не искали корысти.

3Не в осуждение говорю; ибо я прежде сказал, что вы в сердцах наших, так чтобы вместе и умереть и жить.

4Я много надеюсь на вас, много хвалюсь вами; я исполнен утешением, преизобилую радостью, при всей скорби нашей.

5Ибо, когда пришли мы в Македонию, плоть наша не имела никакого покоя, но мы были стеснены отовсюду: отвне - нападения, внутри - страхи.

6Но Бог, утешающий смиренных, утешил нас прибытием Тита,

7и не только прибытием его, но и утешением, которым он утешался о вас, пересказывая нам о вашем усердии, о вашем плаче, о вашей ревности по мне, так что я еще более обрадовался.

8Посему, если я опечалил вас посланием, не жалею, хотя и пожалел было; ибо вижу, что послание то опечалило вас, впрочем на время.

9Теперь я радуюсь не потому, что вы опечалились, но что вы опечалились к покаянию; ибо опечалились ради Бога, так что нисколько не понесли от нас вреда.

10Ибо печаль ради Бога производит неизменное покаяние ко спасению, а печаль мирская производит смерть.

11Ибо то самое, что вы опечалились ради Бога, смотрите, какое произвело в вас усердие, какие извинения, какое негодование на виновного, какой страх, какое желание, какую ревность, какое взыскание! По всему вы показали себя чистыми в этом деле.

12Итак, если я писал к вам, то не ради оскорбителя и не ради оскорбленного, но чтобы вам открылось попечение наше о вас пред Богом.

13Посему мы утешились утешением вашим; а еще более обрадованы мы радостью Тита, что вы все успокоили дух его.

14Итак я не остался в стыде, если чем-либо о вас похвалился перед ним, но как вам мы говорили все истину, так и перед Титом похвала наша оказалась истинною;

15и сердце его весьма расположено к вам, при воспоминании о послушании всех вас, как вы приняли его со страхом и трепетом.

16Итак радуюсь, что во всем могу положиться на вас.