VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Matfian hyvä sanondu. 27.

corpus: Monuments of writing

Source:
Евангелие от Матвея на карельском языке, олонецкое наречие // СПбФ АРАН. Ф. 94. Оп. 1. Д. 206. Л.1–17 об.

Matfian hüvä ʃanondu. 27.

1 Huondekſen tulduu piettih ülim. p. i rahvahan wanhimmat pagin keſkenäh, kui ſurmita händü.
2 I ſivottih hänen, viedih i annettih Pontiiſkoile Pilaatale maan vanhimmale.
3 Konsu Juudu, hänen müöjü nägi hänen oſuditunnuonnu, tuli hänelle paha mieleſ i wei järelle net 30 hobiaſet ülim. pappiloile i vanhembile.
4 I ſanoi: räähkih kavoin kui möin oigian veren. A hüö ſanottih: mi meille ſiih? Itſche näet.
5 I häi heitti hobiaſet kirikköh, lähti ääreh, meni i riputtih.
6 Ülim. p. otettih ɧobiaſet i ſanottih: ei päi panna heidü kirikön kaaſnah, ſidä müöte kui ollah veren hindu.
7 I pagin keſkenäh piettih i oſtettih niil padaniekan peldo maah panendan täh vakkinaſien.
8 Sentäɧte nimitäh i ſe peldo täh päiwäh ſai weri peldo.
9 Sid täydü Jeremian prorokan ennuſtuſ, kudai pagiſoov: i otettih 30 hobiahiſtu aſutun hinnan, hindu, kudamale hindu aſuttih Israilan poijiſ.
10 I annettih hüo ſawipelloſ, kui ſanoi minule Jumal.
11 A J. ſeiſottih maan vanhimman edeh; i küſüi hänel maan vanhin i ſanoi: Sinägo olet Judean Tſaari? Sanoi J. hänelle: ſinä ſen ſanot.
12 I konſu händü ül. p. i vanhim̄at väärytettiɧ, ei häi ni midä vaſtanu.
13 Silloi ſanoi hänele Pilāta: etgo kuule, kuin vaſtaɧ on ſinun päälle toſittajaa?
14 A häi ei vaſtannuh hänele ühtä ſanaa kui maan vanhin diivoindelih äijän.
15 I oli pandu pandu maan vanhimmale joga praasniekakſi tüöndää vällele ühtü türmäſ oliaa, kudamaa rahvaſ taɧtoo.
16 Silloi oli tiettäv kiiniolii nimellä Warav.
17 Konsu hüö keräwüttih, ſanoi heille Pilaata kedä tahtotto kui tüöndäſin vällälle? Warravango vai Ji-n, sanottavan Chriſtan?
18 Tieſi häi, kui ſuvaitſchemuon täh annettih händü.
19 Iſtuaſ hänen ſuudoſial, tüöndi hänen luo naine hänen ſanomah hänele: älä aſu nimidä oigiale ſille, äijän minä goraa näin nügö uniſ hänen täh.
20 A ülimmäiſet papit i wanhim̄at üllütettih raɧwaſtu, kui pakittaſ Waravvaa a Jiſuſſaa hävittäſ.
21 Maan vanhin vaſtah ſanoi heille. Kudamaa tahtotto kahteſ, kui tüöndäſin teile? Hüö ſanottih: Varavva.
22 Sanoi heile Pil. Minbo minä aſun Jiſuſale, kudai ſanoh Chriſtos. Sanottih hänele kai: roſpinoitſche händü.
23 Maan vanhin ſanoi: miittoman häi pahan aſui? A hüö enämbäl huikutettih i ſanottih: roſpinoitſche händü.
24 Konsu Pil. nägi kui ni mi ei auda, a enämbäl hoppuu liſenöö, otti häi veen, peſi käet rahvahan eeſ: minä en ole väärä tämän oigean vereſ; katſchoatto itſche.
25 I kai raɧvaſ vaſtah ſanottih: veri heijän tulgah meijän i meijän lapſien pääle.
26 Silloi tüönſi häi heille Varravan, a J-a löi i andoi heille roſpinoittavakſe.
27 Silloi maan vanhim̄an ſoldaatat ottettih J-ſan ſuudoh, kerättih hänen täh kai polkku.
28 I jakſatettih händü i muutettih ruſkeah ſobah.
29 I palmikoittih ventſchu ohtoiſ, pandih pääh hänele; i ſavakko oigeah kädeh i polvilleh heiteldihese hänen eeſ i tſchakkailtihese ſanoen: terweh, Judalaiſten Tſari!
30 I ſüllekſendeltih hänen päälle, otettih ſavakko i lüödih hänen päädü.
31 I konsu külläl händü oldih nagrettu (nagron pidähüö pop.), jakſettih häneſ ruſkei ſoba i ruutitettih händü omih ſobih i viedih händü roſpinoittavakſe.
32 I dorogal vaſtah tuli mies, kirinealaine, nimelleh Simon i ſille ahtiſtettih kandaa riſtaa hänen.
33 I konsu hüö tuldih sialle, kudai kutſchutah Golgafa, ſe on ſanottava: lobnoin ſia.
34 Annettih hüö ɧänele juua ukſuttu, ſevoitettuu ſapen kere; i kui häi oppi, ei tahtonnu juuvva.
35 I hänen roſpinoitſchiat jaettih hänen ſowat i lükättih arvat niien nähte.
36 I iſtuttihise i vardiettih händü ſiid.
37 I pandih hänen pään päälle kirjotes hänen vääryven nähte: Tämä on J. Judean Tſaari.
38 Silloi rospinoittih hänen kere kakſi raſbanniekkaa: ükſi oigiah kädeh, toinen hurah.
39 I ſiiritſchekäveliät tſchakattih händü i lekutettih omii päälöi.
40 I ſanottih: ſinä, kudai kirikön levität i kolmeſ päiväſ aſut! pääſtä itſcheedäſ; kui ollet Jumalan poigu, lähte riſtaſ.
41 Muga i ül. p-t kirjuniekkoin i vanhemmien kere tſchakattih ſanoen:
42 Muidu pääſti; itſchee ei voi pääſtää. Kui olloo Iſrailan Tſaari, anna lähtöö (lähtiäh) nügö riſtaſ i uſkommo häneh.
43 Häi uſkaldih Jumalah; anna nügöi pääſtääv hänen, kui olloo pädii hänele. Sanoi häi: Minä Jumalan poigu olen.
44 Muga i hänen kere raſpinoitut rasbanniekat tſchakattih händü.
45 Kuuvendeſ tſchaaſſuſ pimei oli kaikel maal ühekſändeh tſchaaſſuh ſai.
46 Ühekſänden tſchaaſſun aigaa huikkai J. ſuureɧ ääneɧ ſanoen: Ili! Ili! Lama ſavahtani! Se on: Jumal minun! Jumal minun! Mindäh ſinä minun jätit?
47 A konsu erähät niiſ, kudamat ſie ſeiſottih, ſe kuultih, ſanottih hüö: Iljaa häi kutſchuu.
48 I ſil kerdaa juokſi ükſi heiſ, otti guban, täytti ukſuol, pani ſavakolle i juotti händü.
49 A toiſet ſanottih: heitä, näemmö, kui tuloov Ilju pääſtämäɧ händü.
50 A J. wie huikkai ſuureɧ ääneɧ i tüöndi hengen.
51 I katſcho kiriköſ ſa̅weſſi rebii kaɧtekſe ülembäſeſ reunaſ alembaſeh ſai i maa ſäriſi i kiwet hallettih.
52 I kalmat avavwuttih i äijät kuoluſien pühäin hibiäd kuonuttih.
53 I lähtiettih kalmoiſ, i hänen kuonnundan peräſ mendih püɧäɧ linnah i oſutettihese äijile.
54 Konsu sotniekku (ſaan päämieſ) i kudamat hänen kere J-a vardietſchettih, nähtih maan ſäriſendü i kai mi oli, pölläſtyttih hüö äijäl i ſanottih: todeh oli häi Jumalan poigu.
55 Oldih ſie i naiſet äijät, loitton katſchomaſ, kudamat käweltih J-n jälleſ Galileaſ, i kuuneltih händü.
56 Heijän kere oli Mariu Magdalina i Maariu, Jaakoin i Joſian emä, i Sevedean poigien emä.
57 Kui jo müöhä oli, tuli ükſi bohattu mieſ arimafealaine, nimelleh Oſippu, kudai i itſche opaſtih Jiſuſal.
58 Häi tuli Pilaatan luo, i pakitſchi J-an hibiää; ſid Pilaattu käſki andaa hibiän.
59 Osſippu otti hibiän, kääri hänen puhtahih palttinoih.
60 I pani hänen omah uudeh kalmah, kudaman häi oli kiveh aſunnu, i vieretti ſuuren kiwen kalman verejälle i lähti ääreh.
61 I ſie oldih Maariu Magdalina i toine Māriu i iſtuttih kalman kohtaſ.
62 Tosſu päivän pätnitſän jälleſ kerävyttih ülim. papit i fariſejat Pilatan luo.
63 I ſanottih: Herru! Muſtoitimmo müö kui ſe kielaſ ſanoi vie hengiſ olleſ: kolmen päivän peräſ kuonnun.
64 Käſke ſentähte vardeija kalmaa kolmandeh päiwäh ſai; kui ei tuldaſ hänen opaſtettavat üöl varraſtetaſ händü i ſanottaſ raɧvahale: kuondui kuolioiſ; i lienöö jälgimäine kielaſtandu pahembi enſimäſtü.
65 Sanoi heille Pil.: ottaatto vardeitſchiät; mengää vardeikkaa kui tiedänettö (maltanetto).
66 Hüö lähtiettih i painettih petſchatti kiweh i pandih kalmalle vardii.
Х

Matfian hyvä sanondu. 27.

Livvi
Old written Livvic
1 Huondeksen tulduu piettih ylim. p. i rahvahan vahnimat pagin keskenäh, kui surmata händy.
2 I sivottih hänen, viedih i annettih Pontiiskoile Piluatale muan vahnimale.
3 Konzu Juudu, hänen myöjy, nägi hänen osuditunnuonnu, tuli hänele paha mieles i vei järilleh net 30 hobiezet ylim. pappiloile i vahnembile.
4 I sanoi: riähkih kavoin, ku möin oigien veren. A hyö sanottih: mi meile sih? Iče näit.
5 I häi heitti hobiezet kirikköh, lähti iäreh, meni i riputtih.
6 Ylim. p. otettih hobiezet i sanottih: ei pie panna heidy kirikön kaznah, sidä myöte ku ollah veren hindu.
7 I pagin keskenäh piettih i ostettih niil padaniekan peldomuah panendan täh vakkinazien.
8 Sentähte nimitäh i se peldo täh päiväh sai veripeldo.
9 Sit täydyi Jeremian prorokan ennustus, kudai pagizou: i otettih 30 hobiehistu azutun hinnan, hindu, kudamale hindu azuttih Izrailan poijis.
10 I annettih hyö savipellos, kui sanoi minule Jumal.
11 A J. seizattih muan vahniman edeh; i kyzyi hänel muan vahnin i sanoi: Sinägo olet Judean Cuari? Sanoi J. hänele: sinä sen sanot.
12 I konzu händy yl. p. i vahnimat viäritettih, ei häi nimidä vastannuh.
13 Silloi sanoi hänele Piluattu: etgo kuule, kui vastah on sinun piäle tozittajua?
14 A häi ei vastannuh hänele yhty sanua, ku muan vahnin diivoindelih äijän.
15 I oli pandu pandu muan vahnimale joga pruazniekakse työndiä välläle yhty tyrmäs olijua, kudamua rahvas tahtou.
16 Silloi oli tiettävy kiiniolii nimel Varavva.
17 Konzu hyö kerävyttih, sanoi heile Piluattu: kedä tahtotto, ku työndäzin välläle? Varavvango vai Ji-n, sanottavan Christan?
18 Tiezi häi, kui suvaičemuon täh annettih händy.
19 Istujes hänen suudosijal, työndi hänen luo naine hänen sanomah hänele: älä azu nimidä oigiele sille, äijän minä gor’ua näin nygöi unis hänen täh.
20 A ylimäzet papit i vahnimat yllytettih rahvastu, ku pakittas Varavvua, a Jisussua hävittäs.
21 Muan vahnin vastah sanoi heile. Kudamua tahtotto kahtes, ku työndäzin teile? Hyö sanottih: Varavva.
22 Sanoi heile Pil. Minbo minä azun Jisusale, kudai sanoh Christos. Sanottih hänele kai: rospinoiče händy.
23 Muan vahnin sanoi: mittuman häi pahan azui? A hyö enämbäl huikutettih i sanottih: rospinoiče händy.
24 Konzu Pil. nägi, ku nimi ei auta, a enämbäl hoppuu liženöy, otti häi vien, pezi käit rahvahan ies: minä en ole viäry tämän oigien veres; kaččuotto iče.
25 I kai rahvas vastah sanottih: veri heijän tulgah meijän i meijän lapsien piäle.
26 Silloi työndi häi heile Varavvan, a J-a löi i andoi heile rospinoittavakse.
27 Silloi muan vahniman salduatat otettih J-san suudoh, kerättih hänen täh kai polku.
28 I jaksatettih händy i muutettih ruskieh sobah.
29 I palmikoittih venču ohtois, pandih piäh hänele; i savakko oigieh kädeh i polvilleh heiteltihes hänen ies, i čakkailtihes sanojen: terveh, Judalaizien Cuari!
30 I sylleksendeltih hänen piäle, otettih savakko i lyödih hänen piädy.
31 I konzu kylläl händy oldih nagrettu (nagron pidähyy pop.), jaksettih hänes ruskei soba i ruutitettih händy omih sobih i viedih händy rospinoittavakse.
32 I dorogal vastah tuli mies, kirinealaine, nimelleh Simon i sille ahtistettih kandua ristua hänen.
33 I konzu hyö tuldih sijale, kudai kučutah Golgofa, se on sanottavu: lobnoin sija.
34 Annettih hyö hänele juvva uuksuttu, sevoitettuu sapen kere; i ku häi oppi, ei tahtonuh juvva.
35 I hänen rospinoiččijat juattih hänen sovat i lykättih arvat niijien nähte.
36 I istuttihes i vardoittih händy sit.
37 I pandih hänen piän piäle kirjutes hänen viäryven nähte: Tämä on J. Judean Cuari.
38 Silloi rospinoittih hänen kere kaksi razboiniekkua: yksi oigieh kädeh, toine hurah.
39 I siiričikävelijät čakattih händy i lekutettih omii piälöi.
40 I sanottih: sinä, kudai kirikön levität i kolmes päiväs azut! piästä iččiedäs; ku olet Jumalan poigu, lähte ristas.
41 Muga i yl. p-t kirjuniekkoin i vahnimien kere čakattih sanojen:
42 Muidu piästi; iččie ei voi piästiä. Ku ollou Izrailan Cuari, anna lähtöy (lähtieh) nygöi ristas i uskommo häneh.
43 Häi uskaldih Jumalah; anna nygöi piästäy hänen, kui ollou pädii hänele. Sanoi häi: Minä Jumalan poigu olen.
44 Muga i hänen kere raspinoitut razboiniekat čakattih händy.
45 Kuvvendes čuasus pimei oli kaikel mual yheksändeh čuassuh sai.
46 Yheksänden čuasun aigua huikkai J. suureh iäneh sanojen: Ili! Ili! Lama savahtani! Se on: Jumal minun! Jumal minun! Mindäh sinä minun jätit?
47 A konzu erähät niis, kudamat sie seizottih, se kuultih, sanottih hyö: Il’l’ua häi kuččuu.
48 I sil kerdua juoksi yksi heis, otti guban, täytti uuksuol, pani savakole i juotti händy.
49 A toizet sanottih: heitä, näimmö, ku tulou Il’l’u piästämäh händy.
50 A J. vie huikkai suureh iäneh i työndi hengen.
51 I kačo kirikös zuavessi rebii kahtekse ylembäzes reunas alembazeh sai, i mua särizi i kivet hallettih.
52 I kalmat avavuttih i äijät kuolluzien pyhien hibjat kuonnuttih.
53 I lähtiettih kalmois, i hänen kuonnundan peräs mendih pyhäh linnah i ozutettihes äijile.
54 Konzu sotniekku (suan piämies) i kudamat hänen kere J-a vardoittih, nähtih muan särizendy i kai mi oli, pöllästyttih hyö äijäl i sanottih: todeh oli häi Jumalan poigu.
55 Oldih sie i naizet äijät, loitton kaččomas, kudamat käveltih J-n jälles Galileas, i kuunneltih händy.
56 Heijän kere oli Mariju Magdalina i Mariju Juakoin i Josian emä, i Zevedean poigien emä.
57 Ku jo myöhä oli, tuli yksi bohattu mies arimafealaine, nimelleh Osippu, kudai i iče opastih Jisusal.
58 Häi tuli Piluatan luo, i pakičči J-an hibjua; sit Piluattu käski andua hibjan.
59 Osippu otti hibjan, kiäri hänen puhtahih paltinoih.
60 I pani hänen omah uudeh kalmah, kudaman häi oli kiveh azunuh, i vieretti suuren kiven kalman veriäle i lähti iäreh.
61 I sie oldih Mariju Magdalina i toine Mariju, i istuttih kalman kohtas.
62 Tossu päivänny pätnicän jälles kerävyttih ylim. papit i farisejat Pilatan luo.
63 I sanottih: Herru! Mustoitimmo myö, kui se kielas sanoi vie hengis olles: kolmen päivän peräs kuonnun.
64 Käske sentähte vardoija kalmua kolmandeh päiväh sai; ku ei tuldas hänen opastettavat yöl, varrastettas händy i sanottas rahvahale: kuondui kuolijois; i lienöy jälgimäine kielastandu pahembi enzimästy.
65 Sanoi heile Pil.: ottuatto vardoiččijat; mengiä vardoikkua, kui tiedänettö (maltanetto).
66 Hyö lähtiettih i painettih pečatti kiveh i pandih kalmale vardii.

Евангелие от Матфея. Глава 27.

Russian
1 Когда же настало утро, все первосвященники и старейшины народа имели совещание об Иисусе, чтобы предать Его смерти;
2 и, связав Его, отвели и предали Его Понтию Пилату, правителю.
3 Тогда Иуда, предавший Его, увидев, что Он осужден, и, раскаявшись, возвратил тридцать сребренников первосвященникам и старейшинам,
4 говоря: согрешил я, предав кровь невинную. Они же сказали ему: что нам до того? смотри сам.
5 И, бросив сребренники в храме, он вышел, пошел и удавился.
6 Первосвященники, взяв сребренники, сказали: непозволительно положить их в сокровищницу церковную, потому что это цена крови.
7 Сделав же совещание, купили на них землю горшечника, для погребения странников;
8 посему и называется земля та "землею крови " до сего дня.
9 Тогда сбылось реченное через пророка Иеремию, который говорит: и взяли тридцать сребренников, цену Оцененного, Которого оценили сыны Израиля,
10 и дали их за землю горшечника, как сказал мне Господь.
11 Иисус же стал пред правителем. И спросил Его правитель: Ты Царь Иудейский? Иисус сказал ему: ты говоришь.
12 И когда обвиняли Его первосвященники и старейшины, Он ничего не отвечал.
13 Тогда говорит Ему Пилат: не слышишь, сколько свидетельствуют против Тебя?
14 И не отвечал ему ни на одно слово, так что правитель весьма дивился.
15 На праздник же Пасхи правитель имел обычай отпускать народу одного узника, которого хотели.
16 Был тогда у них известный узник, называемый Варавва;
17 итак, когда собрались они, сказал им Пилат: кого хотите, чтобы я отпустил вам: Варавву, или Иисуса, называемого Христом?
18 ибо знал, что предали Его из зависти.
19 Между тем, как сидел он на судейском месте, жена его послала ему сказать: не делай ничего Праведнику Тому, потому что я ныне во сне много пострадала за Него.
20 Но первосвященники и старейшины возбудили народ просить Варавву, а Иисуса погубить.
21 Тогда правитель спросил их: кого из двух хотите, чтобы я отпустил вам? Они сказали: Варавву.
22 Пилат говорит им: что же я сделаю Иисусу, называемому Христом? Говорят ему все: да будет распят.
23 Правитель сказал: какое же зло сделал Он? Но они еще сильнее кричали: да будет распят.
24 Пилат, видя, что ничто не помогает, но смятение увеличивается, взял воды и умыл руки перед народом, и сказал: невиновен я в крови Праведника Сего; смотрите вы.
25 И, отвечая, весь народ сказал: кровь Его на нас и на детях наших.
26 Тогда отпустил им Варавву, а Иисуса, бив, предал на распятие.
27 Тогда воины правителя, взяв Иисуса в преторию, собрали на Него весь полк
28 и, раздев Его, надели на Него багряницу;
29 и, сплетши венец из терна, возложили Ему на голову и дали Ему в правую руку трость; и, становясь пред Ним на колени, насмехались над Ним, говоря: радуйся, Царь Иудейский!
30 и плевали на Него и, взяв трость, били Его по голове.
31 И когда насмеялись над Ним, сняли с Него багряницу, и одели Его в одежды Его, и повели Его на распятие.
32 Выходя, они встретили одного Киринеянина, по имени Симона; сего заставили нести крест Его.
33 И, придя на место, называемое Голгофа, что значит: Лобное место,
34 дали Ему пить уксуса, смешанного с желчью; и, отведав, не хотел пить.
35 Распявшие же Его делили одежды Его, бросая жребий;
36 и, сидя, стерегли Его там;
37 и поставили над головою Его надпись, означающую вину Его: Сей есть Иисус, Царь Иудейский.
38 Тогда распяты с Ним два разбойника: один по правую сторону, а другой по левую.
39 Проходящие же злословили Его, кивая головами своими
40 и говоря: Разрушающий храм и в три дня Созидающий! спаси Себя Самого; если Ты Сын Божий, сойди с креста.
41 Подобно и первосвященники с книжниками и старейшинами и фарисеями, насмехаясь, говорили:
42 других спасал, а Себя Самого не может спасти; если Он Царь Израилев, пусть теперь сойдет с креста, и уверуем в Него;
43 уповал на Бога; пусть теперь избавит Его, если Он угоден Ему. Ибо Он сказал: Я Божий Сын.
44 Также и разбойники, распятые с Ним, поносили Его.
45 От шестого же часа тьма была по всей земле до часа девятого;
46 а около девятого часа возопил Иисус громким голосом: Или, Или! лама савахфани? то есть: Боже Мой, Боже Мой! для чего Ты Меня оставил?
47 Некоторые из стоявших там, слыша это, говорили: Илию зовет Он.
48 И тотчас побежал один из них, взял губку, наполнил уксусом и, наложив на трость, давал Ему пить;
49 а другие говорили: постой, посмотрим, придет ли Илия спасти Его.
50 Иисус же, опять возопив громким голосом, испустил дух.
51 И вот, завеса в храме раздралась надвое, сверху донизу; и земля потряслась; и камни расселись;
52 и гробы отверзлись; и многие тела усопших святых воскресли
53 и, выйдя из гробов по воскресении Его, вошли во святый град и явились многим.
54 Сотник же и те, которые с ним стерегли Иисуса, видя землетрясение и все бывшее, устрашились весьма и говорили: воистину Он был Сын Божий.
55 Там были также и смотрели издали многие женщины, которые следовали за Иисусом из Галилеи, служа Ему;
56 между ними были Мария Магдалина и Мария, мать Иакова и Иосии, и мать сыновей Зеведеевых.
57 Когда же настал вечер, пришел богатый человек из Аримафеи, именем Иосиф, который также учился у Иисуса;
58 он, придя к Пилату, просил тела Иисусова. Тогда Пилат приказал отдать тело;
59 и, взяв тело, Иосиф обвил его чистою плащаницею
60 и положил его в новом своем гробе, который высек он в скале; и, привалив большой камень к двери гроба, удалился.
61 Была же там Мария Магдалина и другая Мария, которые сидели против гроба.
62 На другой день, который следует за пятницею, собрались первосвященники и фарисеи к Пилату
63 и говорили: господин! Мы вспомнили, что обманщик тот, еще будучи в живых, сказал: после трех дней воскресну;
64 итак прикажи охранять гроб до третьего дня, чтобы ученики Его, придя ночью, не украли Его и не сказали народу: воскрес из мертвых; и будет последний обман хуже первого.
65 Пилат сказал им: имеете стражу; пойдите, охраняйте, как знаете.
66 Они пошли и поставили у гроба стражу, и приложили к камню печать.
Х
The site was created by the staff of the Karelian Research Center of the Russian Academy of Sciences
You can freely use the materials of our site and share them, most importantly - indicate authorship and a link to our resource.
More about the CC BY 4.0 license
© VepKar. Open corpus of Veps and Karelian languages