VepKar :: Texts
Error: Permission denied

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Nina Zaiceva. Sit' - sarnaline jogi. 37.pala

Nina Zaiceva

Sit' - sarnaline jogi. 37.pala

Veps
New written Veps
Laukas, kus Vas’ka osti sapkad pit’kiden säridenke i botinkaižed, mödihe oružjad-ki. Tozi sanuda, niid mödihe vaiše mecnikoile, kudambil oma mectuzbiletad. Vas’kal ei olend nimittušt biletad. Kus sen otta, hän ei tedand. Hän seižui möndlaudanno, i ei tedand, midä tehta i varaiži kacuhtada tedolaudaižehe.
Hanh' läksižihe jo, no nor' möi, ruskedtukaine, erašti kacui hänehe, i hänen kaceges oli mitte-se magii, mitte ei andoind lähtta Vas'kale.
No hän kaiken-se küzui möjal:
– Minä tahtoižin oružj ostta.

– Ka osta.
– Ka minai ei ole biletad.
– Ei-ik ole, vai unohtid kodihe?
Küzund oli pandud muga, miše voiži kelastada: tozi, hän voi unohtada biletan kodiš. No Vas’ka ei navedind kelastada.
– Ei ole!
– Kuspäi oled? Ik Seminihaspäi?
– Semenihaspäi.
– Nu osta biletata. Mitte oružj-se?
– Naku nece, – Vas’ka ozuti oružjale.
Möi johtuti händast i sanui:
– Minä sindai tundištin.
Midä muga kacud? Ved’ sinä oled Vas’ka Gusev.
– Ka.
– Midä ka? Mö ved’ ühtes openzimoiš. Konz sinä läksid videndehe klassaha, ka minä lopin ühesanden. Muštan, kut sinä joksenzid školan katustme.
Vas’kale tegihe huiged. Hän hotkašti maksoi oružjas i tahtoi jo mända. | – A porohad ei-ik tarbiž? – Möi-neižne küzui.
– Ka, porohad i drobid.
Kodiš händast varastiba Vit’ka i Sergei. Darja pezi sobid keitimpoles.
– Kacu-ške, mitte oruižj! – Prihad tarkas kacuiba sidä kaikiš polišpäi.
– Ostid-ik botinkad? - Heikahti Darja keitimpolespäi.
– Ka, ostin!
– Nu ka i hüvä, – virki Darja.
– A minun tatoi vaiše pühäpäivän lähteb oružj ostmaha, – hengahtaden sanui Vit’ka.
– Nimidä, mö ühtenke kävum... Minä völ sapkad-ki pit’kiden säridenke ostin, – Vas’ka ozuti sapkad.
Vit’ka märiči sapkad ičeze jaugha, no ned hänele oliba surehkod.
– Konz tö tahtoit mecha-se mända? - Sergei küzui.
– Ka voim hot’ homen.
Sergei kacuhti Vas’kaha: ved’ homen Tan’aine ajab lidnaha.
– Paremba homnesjäl’ghe.
Sergei küzui: – Otat-ik mindai?
– Ka mecas kaikile sijad täudub.
Necen paginan aigan Sergei peitošti andoi Vas’kale penikaižen zapiskaižen. Se oli Tan’alpäi: "Vas’a, tahtoižin sinunke pagišta. Sanu Sergejan kal’t, kus i konz voim vastatas?"
Vas’ka peiti bumagaižen kormanaha.
– Ei-ik ole tämbei kinod? – küzui Vas’ka.
– Ei ole, homen linneb.
– Ka, pidab kaik ostmižed otta täspäi, – sanui hän mamale.
A päs punoi: kus vastatas Tan’anke? Ku ei linne vihmad, siloi Sitile läksižim. Sid’ hän nägišti, miše mamoi tahtoib mända huhtoimaha sobad jogel. Siloi-se Tan’a voiži tulda. Nügüd’ tarbiž prihoid kodihe kut-se sabutada, kudambad voiba ištta täs ani ehthasai.
– Vas’a, sa long’ päčipäi i sö, - kidasti mamoi keitimpolespäi, - a minä pezen sobad lophusai.
– Ka sön. Vaiše ton vet! – Vas’ka oti vädrad. Vit’ka küzui, ei-ik pida abutada.
– Ka min sinä?! Iče ton. Sinä mäne, mecha vaumištade. Homnesjäl’gen lähtem aigoiš.
Prihad kaik ühtes läksiba Vas’kan i Vit’kan taga. Vas’ka šuhahti Sergejale: "Tulgha Tan’aine, konz mamoi lähteb jogele". Sergei läksi kodihe. Kaik toižed-ki rigehtiškanziba hänen jäl’ghe. Vas’ka läksi vet kaivole.

Anatolii Petuhov

Сить - таинственная река

Russian
В магазине орса, где Васька купил сапоги-бродни и дешевенькие полуботинки для школы, продавались и ружья. Но на стене висело пугающее объявление: "Ружья и порох продаются только по охотничьим билетам". Никакого билета у Гуся, конечно, не было, и где взять его, он не имел понятия. И он растерянно стоял у прилавка, не зная, что делать, и боясь взглянуть на страшную вывеску.
Гусь, пожалуй, уже ушел бы, но молоденькая продавщица, рыжеволосая, с накрашенными ресницами, время от времени с кокетливым любопытством поглядывала на него, и было в этих взглядах что-то такое, что удерживало Гуся на месте и вселяло робкую надежду на покупку ружья. Выждав удобный момент, когда в магазине не было никого, Гусь сказал:
— Я вот ружье хочу купить…

— Покупай!
— Так у меня нету билета.
— Совсем нету? Или дома забыл?
Вопрос был поставлен так, что давал повод соврать: в самом деле мог же он забыть билет дома! Но врать Гусь не любил.
— Совсем нету, — сказал он упавшим голосом.
— А ты откуда? Не из Семенихи?
— Из Семенихи, — удивился Гусь.
— Ладно уж. Бери без билета. — Какое ружье-то?
— Вот это. — И Гусь показал на курковую двустволку.
Продавщица подала ему ружье и сказала:
— А я тебя узнала…
Чего так смотришь? Ты ведь Васька Гусев?
— Ну!
— Вот и "ну"! В школе вместе учились. Когда ты в пятый пришел, я в девятом училась. Помню, как ты по крыше школы бегал.
Гусь покраснел, поспешно отсчитал деньги за ружье и собрался уходить.
— А пороху-то не надо? — спросила продавщица.
— Ой, правда, порох-то чуть не забыл!..И дроби еще…
Дома Гуся ждали Витька, Сережка и еще несколько ребят. Дарья стирала в кухне белье.
— Ух ты, какое ружье отхватил! Ребята заглядывали в стволы, пробовали курки, рассматривали незамысловатую гравировку.
— А ты хоть ботинки-то купил? — крикнула Дарья из кухни.
— Конечно!
— Ну так и ладно, — облегченно вздохнула мать.
— А у меня отец только в воскресенье за ружьем поедет, — вздохнул Витька.
— Ничего! Мы и с одним в лес сходим… Ты еще сапоги посмотри! Вот тут. Дай-ко я разверну! Витька даже примерил их, но ему они оказались велики.
— Вы когда в лес-то хотите идти? — спросил Сережка.
— Да хоть завтра!
Сережка многозначительно прищурил рыжеватые глаза.
"Да, завтра же Танька уезжает!"
— Ну послезавтра можно…
— А меня возьмете?
— В лесу всем места хватит!
Во время этого разговора Сережка незаметно сунул в руку Гуся записку. Записка была от Таньки:
Вася!
Мне очень надо поговорить с тобой. Передай с Сережкой, где мы встретимся.
Гусь спрятал записку в карман, вернулся в избу.
— Кино сегодня нету? — спросил он как можно беспечнее.
— Нету. Завтра будет!
— Так, так… Что же, все это надо прибрать…
А из головы не выходило: где встретиться с Танькой, где встретиться? Хорошо бы, дождя не было — тогда опять ушли бы на Сить. И тут он сообразил: мать же пойдет на речку полоскать белье, вот тогда и пусть приходит Танька!.. Теперь нужно было как-то избавиться от ребят, которые запросто могут просидеть до вечера.
— Ты, Вася, доставай обед да поешь! — крикнула из кухни Дарья. — А я уж достираю…
— Ладно… Сначала воды принесу.
Гусь взял ведра. Витька спросил, не надо ли помочь.
— Ну что ты! Сам наношу. Ты давай к лесу готовься. Послезавтра пораньше двинем…
Ребята гурьбой высыпали за Витькой и Гусем.
— Пусть приходит, когда мамка на реку уйдет, — шепнул Гусь Сережке.
Сережка кивнул головой и побежал домой. Ребята тоже разбрелись, а Гусь, позвякивая ведрами, пошел к колодцу.