VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Nina Zaiceva. Sit' - sarnaline jogi. 38.pala

Nina Zaiceva

Sit' - sarnaline jogi. 38.pala

Veps
New written Veps
Voiži meletada, miše Tan’aine seižui pertedeses. Hän tuli pert’he, habi Darja ehti haškahtada künduses päliči i läksi jogele.
– Sinä hot’ abutaižid mamale sobad jogele veda!
– Ka minä ved’ sindai varastin.
– Varastid sinä! Jokse, sabuta mamad da abuta hänele.
Vas’ka sabuti mamad:
– Anda, abutan veda.
– Ka min sinä! Iče ven. Jokse kodihe, jokse!
No Vas’ka oti sobad i levedoil haškuil läksi jogennoks. Mamoi habi ehti hänen taga.
– Oled-ik kaik dengad rajadanu? – küzui mamoi.
– Ka, jäi vaiše äjak-se.
Darja hengahti. Hän meleti, miše oružjan hän osti hödhuvin. Ka konz hän käveleškanded senke? A dengad...
– Ka ved’ sad völ-ki.
– Ka san. A mö völ ühesa päiväd radoim... Da völ premilahj anttas...
– Hüvä om. Tarbiž sobid ostta. Ala enambad rajada tühjan!
– Olen-ik tühjan rajadanu? – küzui Vas’ka.
– Ei! Minä edehepäi nevoin. Nu ku pidab sinei oružj, ka iče sad dengoid...
– Min völ san, kaiken sinei andan.
– Nu ka i hüvä, – tünäs sanui Darja.
Hö tuliba jogele. Hanh' panu puzun kivele i sanui:
– Konz huhtoid sobad, ka abutan toda kodihe.

– Min sinä, iče-ki ton!
Tan’aine ištui iknanno. Hanh' ištuihe stolan taga i vaiše homaiči, miše tan'aine ei ole hüviš meliš.
Tan’aine kacui kovas, mustad kulmad oli kingitadud. Vas’ka ei tedand, midä sanuda:
– Sinä ved’ homen lähted...

– Urad olen. Oliži pidanu jo tämbei ajada.
– Mikš?
– Sikš ku sinä manitid mindai!
– Minä-k manitin?
– Ka en minä!
– Sanu sel’ktas. Miš manitin? Konz?
Hän kacuhti Tan’an sil’mihe, no hän ei käraudand sil’mid.
– Muštad-ik. Min minei olid toivotanu? Midä tahtoid tehta kahesan klassan jäl'ghe?
– Nu ka midä? – Vas’ka el’gendaškanzi, miš om pagin.
– Meil tämbei oli Pahomov, minä kulin, miš hö pagižiba tatanke. Minä nügüd’ tedan, midä sinai meles om.
– Tan’aine, minä sinei tahtoin aigemba sanuda...
No hän ei kundlend.
– Minä sinei uskoin, toivoin, miše sinunke vasttamoiš lidnas...
– Tan’a, kundle!..
– Midä kundelta? Kulin, kut tatoi sanui, miše sinuspäi hüvä kombainan vedäi tuleb. Ku sinä meletaižid minus, ka ed läksiži kombainale.
– Kuled-ik, nece om pärad! – johtuti Vas’ka Prokatovan sanoid.
– Voi sinä! - hengahti Tan'aine. - Jose ed tedand, miše minä tehnikumha läksin sinun tagut. Meletin, voden opendamoi, i sinä tuled lidnaha.
– Tan’aine, en tedand necidä!
– Ka ed tedand... Sinä minus-ki unohtid, – Tan’aine pästi kündlid. Nece oli hondomb kaiked. Vas’ka ei voind tirpta, konz naižed voikaba.
– Ku sinä ed heitä voikud, ka minä otan oružjan i rikoimoi.
Tan’ka heiti voikun.
– Min sinä, Vas’a! Ala voi!
Vas’ka mujušti, nügüd’ hän-ki voikaškandeb. Miše Tan’aine ei nägištaiži, hän pästi pän hänen ougale. Vas’ka ei hengitand-ki.
– Ei tarbiž, Vas’a! Minä uskon. Kuled-ik? |– i hilläšti kingiti huled hänen korvanjurhe.
Toižel päiväl vihmui. Hö koumen – Tan’aine, Sergei i Vas’ka, läksiba raudtestancijale. Vas’ka kandoi Tan’an sumkan. Sergei, miše ei telustada sebranikale i sizarele, se joksi edehepäi, se jäi tagana, se eci babarmoid.

Анатолии Петухов

Сить - таинственная река

Russian
Можно было подумать, что Танька стояла в сенях: она появилась на пороге, едва Дарья с корзиной белья вышла из дому.
— Ты бы хоть помог матери белье нести.
— Так я же тебя ждал!
— Ждал…Иди догоняй, а я уж посижу…
Гусь догнал мать у скотного двора.
— Давай помогу! — и взялся за ручку корзины.
— Что ты, что ты! Унесу я… Беги домой, беги!..
Но Гусь все-таки взял корзину и широким шагом стал спускаться к реке. Мать едва успевала за ним.
— Деньги-то, поди, все истратил? — спросила она.
— Все. Четыре рубля осталось.
Дарья вздохнула. Ей казалось, что сын совсем напрасно купил ружье. Ну когда он будет ходить с ним? А деньги…
— Дак еще-то дадут сколько? Аль нет? — решилась спросить Дарья.
— А как же! Аванс за полмесяца. А мы еще девять дней работали… Да и премии будут…
— Хорошо бы так-то! Ведь одёжи надо купить… Ты уж больше-то зря не трать, как получишь.
— Разве я зря тратил? — удивился Гусь.
— Да нет… Наперед говорю… А чего же, раз ружье надо — сам заработал…

— Сколько еще получу, все тебе отдам.
— Ну и ладно! — успокоилась Дарья.
Они дошли до реки. Гусь положил корзину на камень, сказал:
— Когда выполощешь, встречу.

— Ой, полно не дело-то говорить! Будто белье не нашивала. Сама принесу!..
Танька сидела у окна.
Гусь сел к столу и только теперь заметил, что Танька не в духе. Она не мигая смотрела на свои ноги, а черные брови ее были сердито сдвинуты.
— Ты завтра едешь? — спросил Гусь, хотя отлично знал, что она едет именно завтра, но спросил потому, что надо было что-то сказать.
— Дура я, сегодня надо было уехать!
— Почему? — встревожился Гусь.
— Потому что ты обманываешь меня! — Зеленоватые Танькины глаза сверкнули холодно.
— Я обманываю?!
— Не я же!
— Ты говори толком. В чем я тебя обманул? Когда?
Он смотрел ей в глаза, но Танька не отвела взгляда.
— Ты помнишь, что мне обещал? Куда ты собирался после восьмого класса?..
— Ну и что? — уже не так уверенно спросил Васька: он начал догадываться, в чем дело.
— Сегодня был у нас Пахомов, и я слышала их разговор с отцом. И теперь я знаю, что у тебя на уме…
— Понимаешь, Таня, я тогда еще хотел с тобой поговорить…
Но она не слушала его.
— А я-то верила тебе, надеялась, что мы будем встречаться…
— Таня, послушай!..
— Чего слушать, чего? "Из него толковый комбайнер выйдет"!.. — повторила она слова то ли отца, то ли Пахомова. — Да если бы ты думал обо мне, ты бы на комбайн не пошел!
— Между прочим, это главная работа, поняла? | — повторил он слова Прокатова.
— Эх, ты!.. — горько вздохнула Танька. — Неужели ты не знаешь, что и в училище-то я из-за тебя пошла? Думала, год проучусь, а потом ты приедешь…
— Таня, я этого не знал!
— "Не знал"… Ты ничего не знал. Ты и обо мне уже забыл! — Танька шмыгнула носом раз, другой, потом склонила голову и заплакала.
Это было самое страшное. Гусь не мог выносить, когда плакала мать, а тут плачет Танька. Лицо Гуся стало наливаться краской, потом кровь отхлынула, и он сказал чужим голосом:
— Если ты не перестанешь… Если ты мне не веришь, я… я застрелюсь!.. — и сам чуть не заревел от жалости к Таньке, от жалости к самому себе.

Танька мгновенно перестала хныкать и испуганными, полными слез глазами уставилась на Гуся.
— Ты что, Вася? Не смей…
Гусь почувствовал, как защекотало в уголках глаз, и, чтобы Танька не увидела его слез, навалился грудью на стол и уронил голову на руки.
Танька вскочила, подошла к нему.
— Вася, не надо! Я верю. Слышишь?
Она осторожно обняла его за шею и чуть-чуть, точно боясь обжечься, прикоснулась губами к его уху.
…На другой день так же моросил дождь. Танька, Сережка и Гусь втроем шли на станцию. Гусь нес Танькин чемоданчик, а Сережка, чтобы не мешать сестре и другу, то убегал вперед и швырял в Сить камешки, то лазил в малинниках, отыскивая редкие, еще не опавшие ягоды.