VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Matfian hyvä sanondu. 13.

corpus: Monuments of writing

Source:
Евангелие от Матвея на карельском языке, олонецкое наречие // СПбФ АРАН. Ф. 94. Оп. 1. Д. 206. Л.1–17 об.

Matfian hüvä ʃanondu. 13.

1 Sinä päivännü lähti Jiſus koiſ i iſtuih meren rannale.
2 I keräwüi hänen luo raɧvaſtu äijü, muga häi meni wenehese i ſie iſtuiɧ, a raɧvaſ kai rannal ſeiſoi.
3 I opaſti heidü äijän arbautukſil, ſanoen: katſcho, lähti kylväi kylvämäɧ.
4 I kylväiſ hänen, erähät langettiɧ dorogan waſte, i tuldih linnut i niuokittih net.
5 Eräs langei kiwiköle, kui vähä oli moadu, i ſil kerdaa tüönnüttih ſentäɧ kui ei oltu ſüwäſ maaſ.
6 A päiväſen noſtuu näiwiſtyttih i kui ei ollu juurdu, kuivettih.
7 Eräs langei ohtoiſikkoh, i kaſvoi ohtoi i painoi heijät.
8 A eräs langei hüväle maale i toi kaſvon: kudaigo ſadah, kudaigo kuudeh kümmeneh, kudaigo 30.
9 Kel olloo korvat kuulta, kuulgah.
10 I tuldih opaſdettavat hänen i ſanottih hänele: min täɧ arbautukſil pagiſet heile?
11 Häi ſanoi heile vaſtah: teile annettu on ellendää peitot tſarſtvan taivahalliſen, a heile ei ole annettu.
12 Kel on, ſille annah, i liiaks hänele lienööw; a kel ei ole, otah häneſ i ſe, mi olloo.
13 Sentäh minä arbautukſil pagiſen heile, kui nähten ei nähtä, kuulten ei kuulta eigo ellendetä.
14 I täüdüi heiſ Isſaian ennuſtandu, kudai pagiſoo: kuulendal kuuletto i etto ellendä i ſilmil katſchatto, i etto liene nägemäh.
15 Sentäh kui koveni ſyvän rahvahan tämän, i korwil läulemmäſti kuultah, i ſilmät omat ummiſtettih, kui ei konsu nähtäſ ſilmil eigo kuultas korwil eigo ſüdämel ellendettäſ i käänettäſ, i tervehtyttäſin heijät.
16 Oſavad ollah teijän ſilmät, kui nähtäh i korwat teijän, kui kuultah.
17 Toden ſanon teile, äijät prorokat i pravedniekat tahtottih nähta midä tüo näittö i ei nähtü i kuulta, mida tüö kuulitta i ei kuultu.
18 A tüö kuulkaa arbautus külväjäh nähte.
19 Jogahiſen luo, kudai kuuloo ſanan tſarſtvah nähte a ei ellendä, tuloo paɧa i varraſtaa ſen, kudai on külvettü ſüdämeh hänen: ſe on ſe, kudai on dorogua vaſte külvettü.
20 A kivikölle külvettü on ſe, kudai kuuloow sanan i ſil kerdaa ſen ihaſtukſel ottaav.
21 A kudamal ei ole juurdu i itſchesſäh i aijalline on; i konsu tuloov abei libo ajandu ſanan täɧ, ſil kerdaa ſoahenoov.
22 A külvettu ohtoiſikkoɧ on ſe kudai kuuloov ſanan, a kudamaſ tämän aijan huoli i elon maanihus kattaav ſanan i kaſvattamattomakſe jääbi.
23 A külvettü hüväh maaɧ on ſe kudai kuuloov ſanan i ellendääw i kaſvon tuo, kudaigo ſadah kerdah, kudaigo 60, kudaigo 30.
24 Erähän arbautukſen ſanoi häi heile paiſten: taivahalline tſarſtvu on kui mies, kudai külwi hüvän ſiemenen omale pellole.
25 I rahvahan maateſ tuli vihaniekku hänen i külwi heinät niſun keſkeh i lähti ääreh.
26 Konsu leibü tüöndüi i meni tähkäle, ſid oſutettihese i heinät.
27 I tuldih raadajat i ſanottih iſändäle: iſändü! Etgo hüvää ſiemendü külvännüh ſinä peldoh ſinun? Kusba heinät kaſvettih häneh?
28 Häi ſanoi heile: vihaniekku ſen aſui. A raadajat ſanottih hänele: tahtotgo müö menemmö i kütkemmö heijät?
29 A häi ſanoi heile: älgää, kui etto kütkieſ heinien nühtiſ ühteſ heijän kere i niſun.
30 Jättäättö mollembat ühteſ kaſvomaɧ leikkaandah ſai i leikkanduu aigan ſanon minä leikkaaile: keräkkää enſimäi heinät i ſiduatto heijät livtehise poltettavakſe, a niſut keräkkää minun aittah.
31 Erähän arbautukſen ſanoi häi heile paiſten: taivahalline tſarſtvu on kui gortſchitſan jüwä, kudaman otti mies i külvi omah peldoh.
32 Kudai on pienin kaikiſ ſiemeniſ; a konsu kaſvaav, ſuurembi on kaikkii kaſvoloi i tuloov puukſe kui tullah taivahalliſet linnut i eletäɧ hänen okſis.
33 Erähän arbautukſen ſanoi häi heile: taivahalline tſarſtvu on kui muijoteſ, kudaman otti naine i pani kolmeh jauhoaſtiah i jätti kai happanemah.
34 Nämma kai arbautukſil pagiſi Jiſus raɧvahale i arbautukſita ni mida ei paiſſu heile.
35 Kui täydyis ſanondu prorokan, kudai pagiſoov: avaan arbautikſiſ huuled minun, pagisen peitot ilman aſundaſ ſai.
36 Silloi laſki Jiſus raɧvahan i meni kodih i tuldiɧ hänen luo hänen opaſtettavat i ſanottih: jääwi meile arbautuſ peldoheinih nähte.
37 A häi vaſtai heile i ſanoi: hüvän ſiemenen külväi on ineɧmiſen poigu.
38 A peldo on ilmu; ɧüwä ſiemen ollaɧ poijad tſarſtvan a heinät ollaɧ poijat karun.
39 A vihaniekku heijän külväi on kehno, leikandu on ijän ahju, a leikkaajat ollaɧ angelit.
40 Kui kerätäɧ heinät i tulel poltetaɧ, muga i lienööv tämän ijän lopuſ.
41 Tüondääv ineɧmiſen poigu omat angelit i kerätäɧ hänen tſarſtvaſ kai pahat i riähkien laadiat.
42 I luokſitaɧ heidü tuliſeɧ pätſchih, ſie lienöö itku i hambahien radжautus.
43 Silloi pravedniekat paſtatah kui päiväine iſän heijän tſarſtvaſ. Kel olloov korvat kuulta, kuulkah.
44 Wie taivahalline tſarſtvu on kui aarreh peitettü pellole, kudaman konsu löydi mies, peitti, i ihaſtukſis menööv i kai mi olloov müöbi i oſtaav ſen pellon.
45 Vie on taivahaline tſarſtvu kui kupſu, etſchii hüvien kallihien kivilöin.
46 Kudai, kui löüdi ühten kallehen kiven, meni i möi kai mi hänel oli, i ſen oſti.
47 Müös on taivahalline tſarſtvu kui nuottu laſkiettu mereh, kudamah on puuttunuh kaiken jytytty kalaa.
48 Kudamaa konsu täydyi, veettih heijät rannale, iſtuttihese, i vallittih hüvät aſtioih, a karut lükättih ullos.
49 Muga lienööw i ijän lopul, lähtietäh angelit i eroitetaɧ pahat hüwiſ.
50 I lükätäɧ heijät tuliſeh pätſchih i ſie lienööw itku i hambahien radжautuſ.
51 Sanoi heile Jiſus: ellendättögo nämmä kai? Hüö ſanottih hänele: ellendämmö Hoſpodi.
52 A häi ſanoi heile: ſentäɧ joga kirjuniekku opaſtunnuhese taivahaliſeh tſarſtvah, on kui koin iſändü, kudai omaſ eloſ uuvet i kulut kandeloow.
53 I kui loppi Jiſus nämmä arbautukſet, lähti häi ſie.
54 I tuli omah taattohuoh, opaſti raɧvaſtu keraɧmolois, muga kui hüö diivoindeltihese i ſanottiɧ: kuſ tälle nengoine viiſahus i vägi tuli?
55 Eigö tämä ole plotniekan poigu? Eigo maamaa hänen kutſchuta Maariakſe i vellii hänen Jaakoikſe, Joſiakſe, Siimonakſe i Juudakſe?
56 I eigo kai hänen ſiſäret meijän keſkeſ olla? Kusbo tälle nämmä kai tuldih?
57 I karuu ajateldihese häneh nähte. A Jiſus vaſtah ſanoi heile: nikuſ ei ole prorokku vähembäs kiitokſes, vai kui omaſ maaſ i omaſ koiſ.
58 I ei aſunu ſie äijii kummii heijän uſkomattomuon täh.
Х

Matfian hyvä sanondu. 13.

Livvi
Old written Livvic
1 Sinäpäivänny lähti Jisus kois i istuih meren rannale.
2 I kerävyi hänen luo rahvastu äijy, muga häi meni veneheh i sie istuih, a rahvas kai rannal seizoi.
3 I opasti heidy äijän arbaituksil, sanojen: kačo, lähti kylväi kylvämäh.
4 I kylväjes hänen, erähät langettih dorogan vaste, i tuldih linnut i n’okittih net.
5 Eräs langei kiviköle, kus vähä oli muadu, i sil kerdua työnnyttih sentäh ku ei oldu syväs muas.
6 A päiväzen nostuu näivistyttih i ku ei olluh juurdu, kuivettih.
7 Eräs langei ohtoižikkoh, i kazvoi ohtoi i painoi heijät.
8 A eräs langei hyväle muale i toi kazvon: kudaigo sadah, kudaigo kuudehkymmeneh, kudaigo 30.
9 Kel ollou korvat kuulta, kuulkah.
10 I tuldih opastettavat hänen i sanottih hänele: mintäh arbaituksil pagizet heile?
11 Häi sanoi heile vastah: teile annettu on ellendiä peitot carstvan taivahallizen, a heile ei ole annettu.
12 Kel on, sille annah, i liijakse hänele lienöy; a kel ei ole, ottah hänes i se, mi ollou.
13 Sentäh minä arbaituksil pagizen heile, ku nähten ei nähtä, kuulten ei kuulta, eigo ellendetä.
14 I täydyi heis Issaian ennustandu, kudai pagizou: kuulendal kuuletto i etto ellendä, i silmil kačotto, i etto liene nägemäh.
15 Sentäh kui koveni syvän rahvahan tämän, i korvil läylemmästi kuultah, i silmät omat ummistettih, ku ei konzu nähtäs silmil eigo kuultas korvil eigo sydämel ellendettäs i kiännettäs, i tervehtyttäzin heijät.
16 Ozavat ollah teijän silmät, kui nähtäh i korvat teijän, ku kuultah.
17 Toven sanon teile, äijät prorokat i pravedniekat tahtottih nähtä midä työ näittö i ei nähty i kuulta, midä työ kuulitto i ei kuultu.
18 A työ kuulkua arbaitus kylväjäh nähte.
19 Jogahizen luo, kudai kuulou sanan carstvah nähte, a ei ellendä, tulou paha i varrastua sen, kudai on kylvetty sydämeh hänen: se on se, kudai on dorogua vaste kylvetty.
20 A kiviköle kylvetty on se, kudai kuulou sanan i sil kerdua sen ihastuksel ottau.
21 A kudamal ei ole juurdu i ičessäh i aijalline on; i konzu tulou abei libo ajandu sanan täh, sil kerdua suahenou.
22 A kylvetty ohtoižikkoh on se kudai kuulou sanan, a kudamas tämän aijan huoli i elon muanihus kattau sanan i kazvattamattomakse jiäbi.
23 A kylvetty hyväh muah on se kudai kuulou sanan i ellendäy i kazvon tuo, kudaigo sadah kerdah, kudaigo 60, kudaigo 30.
24 Erähän arbaituksen sanoi häi heile paisten: taivahalline carstvu on kui mies, kudai kylvi hyvän siemenen omale pellole.
25 I rahvahan muates tuli vihaniekku hänen i kylvi heinät nižun keskeh i lähti iäreh.
26 Konzu leiby työndyi i meni tähkäle, sit ozutettihes i heinät.
27 I tuldih ruadajat i sanottih ižändäle: ižändy! Etgo hyviä siemendy kylvänyh sinä peldoh sinun? Kusbo heinät kazvettih häneh?
28 Häi sanoi heile: vihaniekku sen azui. A ruadajat sanottih hänele: tahtotgo myö menemmö i kytkemmö heijät?
29 A häi sanoi heile: älgiä, ku etto kytkijes heinien nyhtis yhtes heijän kere i nižun.
30 Jättiättö mollembat yhtes kazvamah leikkuandah sai i leikkuanduaigan sanon minä leikkuajile: keräkkiä enzimäi heinät i siduotto heijät lyyhtehih poltettavakse, a nižut keräkkiä minun aittah.
31 Erähän arbaituksen sanoi häi heile paisten: taivahalline carstvu on kui gorčican jyvä, kudaman otti mies i kylvi omah peldoh.
32 Kudai on pienin kaikis siemenis; a konzu kazvau, suurembi on kaikkii kazvoloi i tulou puukse, kui tullah taivahallizet linnut i eletäh hänen oksis.
33 Erähän arbaituksen sanoi häi heile: taivahalline carstvu on kui muijotes, kudaman otti naine i pani kolmeh jauhoastieh i jätti kai happanemah.
34 Nämmä kai arbaituksil pagizi Jisus rahvahale i arbaiutuksittah nimidä ei paissuh heile.
35 Kui täydys sanondu prorokan, kudai pagizou: avuan arbaituksis huulet minun, pagizen peitot ilman azundas sai.
36 Silloi laski Jisus rahvahan i meni kodih i tuldih hänen luo hänen opastettavat i sanottih: jiävi meile arbaitus peldoheinih nähte.
37 A häi vastai heile i sanoi: hyvän siemenen kylväi on inehmizen poigu.
38 A peldo on ilmu; hyvä siemen ollah poijat carstvan, a heinät ollah poijat karun.
39 A vihaniekku heijän kylväi on kehno, leikkuandu on ijän agju, a leikkuajat ollah angelit.
40 Kui kerätäh heinät i tulel poltetah, muga i lienöy tämän ijän lopus.
41 Työndäy inehmizen poigu omat angelit, i kerätäh hänen carstvas kai pahat i riähkien luadijat.
42 I luoksitah heidy tulizeh päččih, sie lienöy itku i hambahien radžaitus.
43 Silloi pravedniekat pastetah kui päiväine ižän heijän carstvas. Kel ollou korvat kuulta, kuulkah.
44 Vie taivahalline carstvu on ku uarreh peitetty pellole, kudaman konzu löydi mies, peitti, i ihastuksis menöy i kai mi ollou myöbi i ostau sen pellon.
45 Vie on taivahalline carstvu kui kupsu, eččii hyvien kallehien kivilöin.
46 Kudai, kui löydi yhten kallehen kiven, meni i möi kai mi hänel oli, i sen osti.
47 Myös on taivahalline carstvu kui nuottu laskiettu mereh, kudamah on puuttunuh kaiken jytytty kalua.
48 Kudamua konzu täydyi, viettih heijät rannale, istuttihes, i vallittih hyvät astieloih, a karut lykättih ullos.
49 Muga lienöy i ijän lopul, lähtietäh angelit i eroitetah pahat hyvis.
50 I lykätäh heijät tulizeh päččih i sie lienöy itku i hambahien radžaitus.
51 Sanoi heile Jisus: ellendättögo nämmä kai? Hyö sanottih hänele: ellendämmö Hospodi.
52 A häi sanoi heile: sentäh joga kirjuniekku opastunnuhes taivahallizeh carstvah, on kui koin ižändy, kudai omas elos uvvet i kulut kandelou.
53 I kui loppi Jisus nämmä arbaitukset, lähti häi sie.
54 I tuli omah tuattohuoh, opasti rahvastu kerähmölöis, muga kui hyö diivoindeltihes i sanottih: kus tälle nengoine viizahus i vägi tuli?
55 Eigo tämä ole plotniekan poigu? Eigo muamua hänen kučuta Muariakse i vellii hänen Juakoikse, Josiakse, Siimonakse i Juudakse?
56 I eigo kai hänen sizäret meijän keskes olla? Kusbo tälle nämmä kai tuldih?
57 I karuu ajateldihes häneh nähte. A Jisus vastah sanoi heile: nikus ei ole prorokku vähembäs kiitokses, vai ku omas muas i omas kois.
58 I ei azunuh sie äijii kummii heijän uskomattomuon täh.

Евангелие от Матфея. Глава 13.

Russian
1 Выйдя же в день тот из дома, Иисус сел у моря.
2 И собралось к Нему множество народа, так что Он вошел в лодку и сел; а весь народ стоял на берегу.
3 И поучал их много притчами, говоря: вот, вышел сеятель сеять;
4 и когда он сеял, иное упало при дороге, и налетели птицы и поклевали то;
5 иное упало на места каменистые, где немного было земли, и скоро взошло, потому что земля была неглубока.
6 Когда же взошло солнце, увяло, и, как не имело корня, засохло;
7 иное упало в терние, и выросло терние и заглушило его;
8 иное упало на добрую землю и принесло плод: одно во сто крат, а другое в шестьдесят, иное же в тридцать.
9 Кто имеет уши слышать, да слышит!
10 И, приступив, ученики сказали Ему: для чего притчами говоришь им?
11 Он сказал им в ответ: для того, что вам дано знать тайны Царствия Небесного, а им не дано,
12 ибо кто имеет, тому дано будет и приумножится, а кто не имеет, у того отнимется и то, что имеет;
13 потому говорю им притчами, что они видя не видят, и слыша не слышат, и не разумеют;
14 и сбывается над ними пророчество Исаии, которое говорит: слухом услышите - и не уразумеете, и глазами смотреть будете - и не увидите,
15 ибо огрубело сердце людей сих и ушами с трудом слышат, и глаза свои сомкнули, да не увидят глазами и не услышат ушами, и не уразумеют сердцем, и да не обратятся, чтобы Я исцелил их.
16 Ваши же блаженны очи, что видят, и уши ваши, что слышат,
17 ибо истинно говорю вам, что многие пророки и праведники желали видеть, что вы видите, и не видели, и слышать, что вы слышите, и не слышали.
18 Вы же выслушайте значение притчи о сеятеле:
19 ко всякому, слушающему слово о Царствии и не разумеющему, приходит лукавый и похищает посеянное в сердце его - вот кого означает посеянное при дороге.
20 А посеянное на каменистых местах означает того, кто слышит слово и тотчас с радостью принимает его;
21 но не имеет в себе корня и непостоянен: когда настанет скорбь или гонение за слово, тотчас соблазняется.
22 А посеянное в тернии означает того, кто слышит слово, но забота века сего и обольщение богатства заглушает слово, и оно бывает бесплодно.
23 Посеянное же на доброй земле означает слышащего слово и разумеющего, который и бывает плодоносен, так что иной приносит плод во сто крат, иной в шестьдесят, а иной в тридцать.
24 Другую притчу предложил Он им, говоря: Царство Небесное подобно человеку, посеявшему доброе семя на поле своем;
25 когда же люди спали, пришел враг его и посеял между пшеницею плевелы и ушел;
26 когда взошла зелень и показался плод, тогда явились и плевелы.
27 Придя же, рабы домовладыки сказали ему: господин! не доброе ли семя сеял ты на поле твоем? откуда же на нем плевелы?
28 Он же сказал им: враг человека сделал это. А рабы сказали ему: хочешь ли, мы пойдем, выберем их?
29 Но он сказал: нет, - чтобы, выбирая плевелы, вы не выдергали вместе с ними пшеницы,
30 оставьте расти вместе то и другое до жатвы; и во время жатвы я скажу жнецам: соберите прежде плевелы и свяжите их в связки, чтобы сжечь их, а пшеницу уберите в житницу мою.
31 Иную притчу предложил Он им, говоря: Царство Небесное подобно зерну горчичному, которое человек взял и посеял на поле своем,
32 которое, хотя меньше всех семян, но, когда вырастет, бывает больше всех злаков и становится деревом, так что прилетают птицы небесные и укрываются в ветвях его.
33 Иную притчу сказал Он им: Царство Небесное подобно закваске, которую женщина, взяв, положила в три меры муки, доколе не вскисло все.
34 Все сие Иисус говорил народу притчами, и без притчи не говорил им,
35 да сбудется реченное через пророка, который говорит: отверзу в притчах уста Мои; изреку сокровенное от создания мира.
36 Тогда Иисус, отпустив народ, вошел в дом. И, приступив к Нему, ученики Его сказали: изъясни нам притчу о плевелах на поле.
37 Он же сказал им в ответ: сеющий доброе семя есть Сын Человеческий;
38 поле есть мир; доброе семя, это сыны Царствия, а плевелы - сыны лукавого;
39 враг, посеявший их, есть диавол; жатва есть кончина века, а жнецы суть Ангелы.
40 Посему как собирают плевелы и огнем сжигают, так будет при кончине века сего:
41 пошлет Сын Человеческий Ангелов Своих, и соберут из Царства Его все соблазны и делающих беззаконие,
42 и ввергнут их в печь огненную; там будет плач и скрежет зубов;
43 тогда праведники воссияют, как солнце, в Царстве Отца их. Кто имеет уши слышать, да слышит!
44 Еще подобно Царство Небесное сокровищу, скрытому на поле, которое, найдя, человек утаил, и от радости о нем идет и продает все, что имеет, и покупает поле то.
45 Еще подобно Царство Небесное купцу, ищущему хороших жемчужин,
46 который, найдя одну драгоценную жемчужину, пошел и продал все, что имел, и купил ее.
47 Еще подобно Царство Небесное неводу, закинутому в море и захватившему рыб всякого рода,
48 который, когда наполнился, вытащили на берег и, сев, хорошее собрали в сосуды, а худое выбросили вон.
49 Так будет при кончине века: изыдут Ангелы, и отделят злых из среды праведных,
50 и ввергнут их в печь огненную: там будет плач и скрежет зубов.
51 И спросил их Иисус: поняли ли вы все это? Они говорят Ему: так, Господи!
52 Он же сказал им: поэтому всякий книжник, наученный Царству Небесному, подобен хозяину, который выносит из сокровищницы своей новое и старое.
53 И, когда окончил Иисус притчи сии, пошел оттуда.
54 И, придя в отечество Свое, учил их в синагоге их, так что они изумлялись и говорили: откуда у Него такая премудрость и силы?
55 не плотников ли Он сын? не Его ли Мать называется Мария, и братья Его Иаков и Иосий, и Симон, и Иуда?
56 и сестры Его не все ли между нами? откуда же у Него все это?
57 И соблазнялись о Нем. Иисус же сказал им: не бывает пророк без чести, разве только в отечестве своем и в доме своем.
58 И не совершил там многих чудес по неверию их.
Х
The site was created by the staff of the Karelian Research Center of the Russian Academy of Sciences
You can freely use the materials of our site and share them, most importantly - indicate authorship and a link to our resource.
More about the CC BY 4.0 license
© VepKar. Open corpus of Veps and Karelian languages