1.
[Ženihöi toko ei omal nimel sanottu.
[Сватов (‘женихов’), как правило, не называют своим именем.
(Kui enne svuad’bua piättih. Tuttavundu. Kozičendu)
|
2.
Sit toko kävüimmö nuatale, da ül’en pienennü kävüimmö: ni sowdua vie emmo voi da ni midä.
И всегда ходили рыбачить неводом, очень маленькими мы ходили рыбачить: ни грести ещё не умели и ничего делать не могли.
(Minä olen rodinuh Čil’miel’e)
|
3.
Mul aigua ajetah sarail, dai sit svuad’boveh ajettih kai sarail hebo, a meidü, venčuniekkoi, se vie vähäine tieduittih, štobi rodizih elaigu se bohatembi, onnuako, a en tiijä mikse sidä, minä sidä tiedua en tiijä, mikse hüö, a toko tahnuoh ajettih.
В другое время едут на сарай, да и весь свадебный поезд заезжает на сарай, а нам, обвенчанным, ещё немного колдовали, чтобы жилось богаче, наверно, я этого колдовства не знаю, зачем это они так [делают], но только во двор заехали.
(Endine svuad’bo. N’eičutkülü)
|
4.
Ukko, Vas’a d’uow maiduo, dai minul d’uotetah, dai minä d’uon, tahnutpordahil maiduo d’uotettih ezmäizikse, vähäizin, nu kerdua kolme pidi rüpätä, toko kerras.
Муж, Вася, пьёт молоко, да меня поят, и я пью: первым делом на лестнице, ведущей со двора в сени, поят молоком, помалу поят: раза три надо отпить, но только сразу.
(Endine svuad’bo. N’eičutkülü)
|
5.
Omal perehel meni: buat’uškal paidu da druškuspaltin, küvül – paidu da druškuspaltin, n’eveskäl – pluat’t’u da räččin, muatuškal – pluat’t’u da räččin, sid vie pidi n’eičukal, n’eičukku oli d’o tobd’u, hänel pluat’t’u, nu hänel aršinua kuuzi, ei pidänüh kümmendü, a toizih pluat’t’oih pidi kümmene aršinua toko pluat’t’ah.
Для своей [будущей] семьи пошло: батюшке – рубашка и лента (‘холст для дружка’); деверю – рубашка и лента дружка; невестке – платье и сорочка; матушке – платье и сорочка; да девочке надо было платье, хотя она была небольшая, на её платье шесть аршин, десяти не надо было, а на платье других по десять аршин.
(Endine svuad’bo. Lahjat)
|