VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Matfian hyvä sanondu. 22.

corpus: Monuments of writing

Source:
Евангелие от Матвея на карельском языке, олонецкое наречие // СПбФ АРАН. Ф. 94. Оп. 1. Д. 206. Л.1–17 об.

Matfian hüvä ʃanondu. 22.

1 Jiſus vie pagiſi heile arbautukſil ſanoen:
2 Taivaɧalline tſarſtvu kui Tſaari, kudai aſui ſvaadbu veron omah poigah nähteh.
3 I tüonſi omat orjat kutſcɧumaɧ kutſchuttuloi ſvaadbaɧ i ei tahtottu tulla.
4 Vie müöſ häi tüondi toiſet orjat ſanoen: ſanoatto kutſchuttuloile: mina valmiſtin lounaan, härrät (häkit) minun i minun ſyötetyt ollah iſkietyt i kai valmiſtettu. Tulgaa svaadbah.
5 A hüo hüllättih i lähtiettiɧ eräs omalle pellolle, eräs omille kaupoille.
6 A toiſet otettih hänen orjat, abeittih i tapettih.
7 Kui Tſaari ſen kuuli, ſyveldyi häi i tüöndi omat väet, havitti net tappajat i heijän linnan poltti.
8 Sid ſanoi häi omille orjile: svaadbu vero valmiſ, a kutſchutut ei oldu pädiät.
9 Sentäh mengää riſtudorogoille i kaikkii, kedä löüdänettö, kutſchuaatto ſvaadbaɧ.
10 I lähtiettih orjat dorogoille, kerättih kaikkii, kedä vai löyttiɧ, karuloi i hüwii i täydyi ſtolu ſüöjil.
11 Konsu Tſaari tuli katſchomah ſüöjii, nägi häi ſie miehen, kudai ei ollu ſellitettü ſvaadbu sobih.
12 I sanoi hänele: Armahaſeni! kui ſinä tulit tänne ſvaadbu ſovata? Häi vaikkaine oli.
13 Silloi sanoi Tſ. orjile: ſidoatto hänel käed i jallat, ottaatto händü i lükäkkää ulgoſeh pimiäh; ſie lienööv itku i hambahien radжautus.
14 Äijät oli kutſcɧutut a vähä vallittuu.
15 Silloi läɧtiettiɧ fariſejat i keſkenäɧ paiſtih, kui hüö hänen voidaſ maanittua ſanoiſ.
16 I tüönnettih hänen luo omat opaſtettavat irodianoin kere i hüö ſanottih: opaſtaju! tiiämmö, kui ſinä olet tovelline i todeh opaſtat Jumalan dorogah i et kielaſta ni kedä ſen täɧ kui et ni kenen päälle katſcho.
17 Sano meile ſidä müöte: kui ſinä ajattelettoɧ? pidäägo andaa makſoo keſarille vai ei?
18 A ellendi Jiſus heijän ounahuen i ſanoi: Midä tüö opitta minun mielii, itſchen kauniſtajat?
19 Oſuttaatto minule maniettu, kudai makſo makſetah. Hüö tuodih hänele grivnahiſen.
20 I häi ſanoi heile: kenen tämä on iho i kirjuteſ?
21 Sanottih hüö hänele: keſarin. Silloi ſanoi häi: Muga andaatto keſarin oma keſarile, a Jumalan Jumale.
22 Kui hüö ſen kuultih, diivoindeltihese hüö, jätettih hänen i lähtiettih.
23 Sil päiväl tuldih hänen luo saddukejat, kudamat paiſtah ei olla kuolioin kuonundaa i kyſyttih hänel.
24 I ſanottih: opaſtaju! Moiſei ſanoi: ken kuoloo lapſita, ſid pidää hänen vellel ottaa hänen naine i kuonutta oman vellen peräntie.
25 Oli meil 7 velleſtü, enſimäine nai, kuoli lapſeta i jätti oman naiſen omale vellele.
26 Muga i toine i 3s i ſeitſchemäh ſai.
27 Kaikkii jälgimäi kuoli i naine.
28 Kuonduhuu kudamale ſeitſchemäſ lienööw naine, kui kaikil häi oli (kui kai händü piettih).
29 J. sanoi heile vaſtah: hairotto, kui etto tiiä kirjutukſii ni Jumalan valdaa.
30 Sentäɧ kui kuonundo aigan ei naija eigo miehile mennä, a eletäh kui Jumalan Angelid taivahal.
31 Ettogo lugennu tüö kuolioin kuonundah nähte, midä Jumala ſanoo.
32 Minä olen Avraaman, Isſakan i Jaakoin Jumala? ei ole Jumala kuolioin Jumala a elävien.
33 Kui raɧvaſ ſen kuuli, diivoindeltihese hüö hänen opaſtukſele.
34 A konsu fariſejat kuultih kui häi huigai saddukeijat, keräwyttiɧ hüö ühteɧ.
35 I küſüi ükſi ſakonniekku, oppien hänen mieldä, i sanoi.
36 Opaſtaju! kudai käſky on ſuurin on ſakonasſa.
37 J. ſanoi hänele: ſuvaitſche herraa ſinun Jumala kaikel ſinun ſüdämel i kaikel ſinun hengel i kaikel ſinun ajatuksel.
38 Tämä on enſimäine i ſuurin käſky.
39 Toine ſiih koſkii: ſuvaitſche ſinun lähimmäſtü kui omaa itſchie.
40 Nämmis kaɧtes käſkyſ kai ſakon i prorokat ſeiſotah.
41 Konſu fariſejat kerävyttih, küſüi heil J.
42 I ſanoi: midä tüö ajattelettohese Chriſtah nähte? Kenen on häi poigu? Hüo ſanottih: Davidan.
43 Häi ſanoi heille: Kuibo Dawidu hengeſ nimittääv händü Herrakſe ſanoen:
44 Sanoi Herru minun Herrale: iſtuo oigiaſ puoleſ minuu kuni panen ſinun vihaajat ſinun jalgoin alle?
45 Sidä müöte kui Davidu nimittääv händü Herrakſe; kuiba häi hänen poigu on?
46 I niken ei voinnu hänele ni ſanaa vaſtata: i ſiid päiväſ ſai ei ruohtittu niken küſüä hänel ni midä.
Х

Matfian hyvä sanondu. 22.

Livvi
Old written Livvic
1 Jisus vie pagizi heile arbaituksil sanojen:
2 Taivahalline carstvu kui Cuari, kudai azui svuadbuveron omah poigah nähteh.
3 I työndi omat orjat kuččumah kučuttuloi svuadbah, i ei tahtottu tulla.
4 Vie myös häi työndi toizet orjat sanojen: sanuotto kučuttuloile: minä valmistin lounuan, härrät (häkit) minun i minun syötetyt ollah iškietyt i kai valmistettu. Tulgua svuadbah.
5 A hyö hyllättih i lähtiettih eräs omale pellole, eräs omile kaupoile.
6 A toizet otettih hänen orjat, abeittih i tapettih.
7 Kui Cuari sen kuuli, syveldyi häi i työndi omat väit, hävitti net tappajat i heijän linnan polti.
8 Sit sanoi häi omile orjile: svuadbuvero valmis, a kučutut ei oldu pädijät.
9 Sentäh mengiä ristudorogoile i kaikkii, kedä löydänettö, kuččuotto svuadbah.
10 I lähtiettih orjat dorogoile, kerättih kaikkii, kedä vai löyttih, karuloi i hyvii, i täydyi stola syöjil.
11 Konzu Cuari tuli kaččomah syöjii, nägi häi sie miehen, kudai ei olluh sellitetty svuadbusobih.
12 I sanoi hänele: Armahazeni! kui sinä tulit tänne svuadbusovattah? Häi vaikkaine oli.
13 Silloi sanoi C. orjile: siduotto hänel käit i jallat, ottuatto händy i lykäkkiä ulgozeh pimieh; sie lienöy itku i hambahien radžaitus.
14 Äijät oli kučutut, a vähä vallittuu.
15 Silloi lähtiettih farisejat i keskenäh paistih, kui hyö hänen voidas muanittua sanois.
16 I työnnettih hänen luo omat opastettavat irodianoin kere, i hyö sanottih: opastaju! tiijämmö, kui sinä olet tovelline i todeh opastat Jumalan dorogah i et kielasta nikedä sentäh kui et nikenen piäle kačo.
17 Sano meile sidä myöte: kui sinä ajattelettoh? pidäygo andua maksuo kesarile vai ei?
18 A ellendi Jisus heijän ounahuon i sanoi: Midä työ opitto minun mielii, ičenkaunistajat?
19 Ozuttuatto minule maniettu, kudai makso maksetah. Hyö tuodih hänele grivnahizen.
20 I häi sanoi heile: kenen tämä on iho i kirjutes?
21 Sanottih hyö hänele: kesarin. Silloi sanoi häi: Muga anduatto kesarin oma kesarile, a Jumalan Jumalale.
22 Kui hyö sen kuultih, diivoindeltihes hyö, jätettih hänen i lähtiettih.
23 Sil päiväl tuldih hänen luo saddukejat, kudamat paistah, ei olla kuolijoin kuonundua, i kyzyttih hänel.
24 I sanottih: opastaju! Moisei sanoi: ken kuolou lapsittah, sit pidäy hänen vellel ottua hänen naine, i kuonnuttau oman vellen peräntie.
25 Oli meil 7 vellesty, enzimäine nai, kuoli lapseta i jätti oman naizen omale vellele.
26 Muga i toine i 3-s i seiččemeh sai.
27 Kaikkii jälgimäi kuoli i naine.
28 Kuonduhuu kudamale seiččemes lienöy naine, kui kaikil häi oli (kui kai händy piettih).
29 J. sanoi heile vastah: hairotto, ku etto tiijä kirjutuksii, ni Jumalan valdua.
30 Sentäh ku kuonnunduaigan ei naija, eigo miehele mennä, a eletäh kui Jumalan Angelit taivahal.
31 Ettogo lugennuh työ kuolijoin kuonnundah nähte, midä Jumal sanou.
32 Minä olen Avruaman, Issakan i Juakoin Jumal? ei ole Jumal kuolijoin Jumal, a elävien.
33 Ku rahvas sen kuuli, diivoindeltihes hyö hänen opastuksele.
34 A konzu farisejat kuultih, kui häi huigai saddukeijat, kerävyttih hyö yhteh.
35 I kyzyi yksi zakonniekku, oppijen hänen mieldy, i sanoi.
36 Opastaju! kudai käsky on suurin on zakonas.
37 J. sanoi hänele: suvaiče herrua sinun Jumalua kaikel sinun sydämel, i kaikel sinun hengel, i kaikel sinun ajatuksel.
38 Tämä on enzimäine i suurin käsky.
39 Toine sih koskii: suvaiče sinun lähimästy kui omua iččie.
40 Nämmis kahtes käskys kai zakon i prorokat seizotah.
41 Konzu farisejat kerävyttih, kyzyi heil J.
42 I sanoi: midä työ ajattelettohes Hristah nähte? Kenen on häi poigu? Hyö sanottih: Davidan.
43 Häi sanoi heile: Kuibo Davidu henges nimittäy händy Herrakse sanojen:
44 Sanoi Herru minun Herrale: istuo oigies puoles minuu, kuni panen sinun vihuajat sinun jalloin alle?
45 Sidä myöte kui Davidu nimittäy händy Herrakse; kuibo häi hänen poigu on?
46 I niken ei voinnuh hänele ni sanua vastata: i sit päiväs sai ei ruohtittu niken kyzyö hänel nimidä.

Евангелие от Матфея. Глава 22.

Russian
1 Иисус, продолжая говорить им притчами, сказал:
2 Царство Небесное подобно человеку царю, который сделал брачный пир для сына своего
3 и послал рабов своих звать званых на брачный пир; и не хотели придти.
4 Опять послал других рабов, сказав: скажите званым: вот, я приготовил обед мой, тельцы мои и что откормлено, заколото, и все готово; приходите на брачный пир.
5 Но они, пренебрегши то, пошли, кто на поле свое, а кто на торговлю свою;
6 прочие же, схватив рабов его, оскорбили и убили их.
7 Услышав о сем, царь разгневался, и, послав войска свои, истребил убийц оных и сжег город их.
8 Тогда говорит он рабам своим: брачный пир готов, а званые не были достойны;
9 итак пойдите на распутия и всех, кого найдете, зовите на брачный пир.
10 И рабы те, выйдя на дороги, собрали всех, кого только нашли, и злых и добрых; и брачный пир наполнился возлежащими.
11 Царь, войдя посмотреть возлежащих, увидел там человека, одетого не в брачную одежду,
12 и говорит ему: друг! как ты вошел сюда не в брачной одежде? Он же молчал.
13 Тогда сказал царь слугам: связав ему руки и ноги, возьмите его и бросьте во тьму внешнюю; там будет плач и скрежет зубов;
14 ибо много званых, а мало избранных.
15 Тогда фарисеи пошли и совещались, как бы уловить Его в словах.
16 И посылают к Нему учеников своих с иродианами, говоря: Учитель! мы знаем, что Ты справедлив, и истинно пути Божию учишь, и не заботишься об угождении кому-либо, ибо не смотришь ни на какое лице;
17 итак скажи нам: как Тебе кажется? позволительно ли давать подать кесарю, или нет?
18 Но Иисус, видя лукавство их, сказал: что искушаете Меня, лицемеры?
19 покажите Мне монету, которою платится подать. Они принесли Ему динарий.
20 И говорит им: чье это изображение и надпись?
21 Говорят Ему: кесаревы. Тогда говорит им: итак отдавайте кесарево кесарю, а Божие Богу.
22 Услышав это, они удивились и, оставив Его, ушли.
23 В тот день приступили к Нему саддукеи, которые говорят, что нет воскресения, и спросили Его:
24 Учитель! Моисей сказал: если кто умрет, не имея детей, то брат его пусть возьмет за себя жену его и восстановит семя брату своему;
25 было у нас семь братьев; первый, женившись, умер и, не имея детей, оставил жену свою брату своему;
26 подобно и второй, и третий, даже до седьмого;
27 после же всех умерла и жена;
28 итак, в воскресении, которого из семи будет она женою? ибо все имели ее.
29 Иисус сказал им в ответ: заблуждаетесь, не зная Писаний, ни силы Божией,
30 ибо в воскресении ни женятся, ни выходят замуж, но пребывают, как Ангелы Божии на небесах.
31 А о воскресении мертвых не читали ли вы реченного вам Богом:
32 Я Бог Авраама, и Бог Исаака, и Бог Иакова? Бог не есть Бог мертвых, но живых.
33 И, слыша, народ дивился учению Его.
34 А фарисеи, услышав, что Он привел саддукеев в молчание, собрались вместе.
35 И один из них, законник, искушая Его, спросил, говоря:
36 Учитель! какая наибольшая заповедь в законе?
37 Иисус сказал ему: возлюби Господа Бога твоего всем сердцем твоим и всею душею твоею и всем разумением твоим:
38 сия есть первая и наибольшая заповедь;
39 вторая же подобная ей: возлюби ближнего твоего, как самого себя;
40 на сих двух заповедях утверждается весь закон и пророки.
41 Когда же собрались фарисеи, Иисус спросил их:
42 что вы думаете о Христе? чей Он сын? Говорят Ему: Давидов.
43 Говорит им: как же Давид, по вдохновению, называет Его Господом, когда говорит:
44 сказал Господь Господу моему: седи одесную Меня, доколе положу врагов Твоих в подножие ног Твоих?
45 Итак, если Давид называет Его Господом, как же Он сын ему?
46 И никто не мог отвечать Ему ни слова; и с того дня никто уже не смел спрашивать Его.
Х
The site was created by the staff of the Karelian Research Center of the Russian Academy of Sciences
You can freely use the materials of our site and share them, most importantly - indicate authorship and a link to our resource.
More about the CC BY 4.0 license
© VepKar. Open corpus of Veps and Karelian languages