Тексты
Вернуться к списку
| редактировать | удалить | Создать новый
| Статистика
| ? Помощь
Marin Paša.
Konzu jo terstavuttau
Источник:
Oma mua. 2026. 23.09 (№ 37 (1827)). С. 7
Marin Paša
Konzu jo terstavuttau
карельский: ливвиковское наречие
Новописьменный ливвиковский
Astuu meččiä myöte kondii hyväs mieles. Päivästy pastau, linnut vizerdetäh… Kondii viškuttelou käbälien al olijoi lehtii da oksazii, tabailou muaspäi marjoi da suuh tungou – magei on.
Ga mibo rodih – käbäl teräväh oksah puutui. Rubei kondii rammiččemah. Piäzi kannelluo, istuihes da rubei käbäldy kaččomah.
Sil keskie reboi ugodiihes rinnale.
– Mibo rodih, Kondii rukku? kyzyy äbliškö.
– Ga oksah käbäl puutui. Liennego riibain, čahlou vähäzel, vastuau Kondii.
– Vuotas kačon. Ga štotisinä. Avoi-voi. Mittuine pahus. Käbäläs loukko on. Kai läbi nägyy. Nygöi vikse dostalikse igiä invaliidakse jiät. Kunnebo sinä nygöi? keimisteleh turbeihändy reboi.
– Ga kodih hil’l’akkazin piäzen.
– Ga ole jo. Kuibo piäzet. Läkkäs vai minulluo. Minä sinuu huolehtin da jalloileh azetan.
– Passibo, passibo. Vot olet druugu ga druugu, helleni kondii.
Ruvettih yhtes elämäh. Reboi kondiedu hyvin zobottiu: syvvä valmehekse kandau, kai syöttäy valmehekse. Vois näčyttiägi syömizet ennepäi – kondii vai lainua, ga ei sissäh viärysorku mennyh, sen iče vie ruadau.
– Hyvä, reboi, ku sinä minule ugodiittos vastah, konzu oksal pollin. Mugä hyvin minus huoldu piet, ihalmoiččehes kondii.
– Hyvä, tiettäväine. A gu ken toine puuttus, neušto häi rubies sinuu huolehtimah. Ole jo. Minunmostu harvah löydyy. Toizet jätettäs sinne kuolemah, korbimeččäh yksinäh, äblistelih reboi.
Menöy muga nedäli, toine, jo kolmas lähti. Kondiel rounogu jo parembi rodih. Huavai häi nosta, ga reboi sih hyppäi.
– Oletgo tolkus nygöi. Sinul vähimite kuu pidäy viruo. Agu sie käbäläs mitahto ei hyvin kazvoitu, sit dostalikse igiä rammakse jiät. Minä se sinuu rammannugi rubien suvaimah, ga yksikai ei ole hyvä.
– Ga ei jo kivistä jalgua. Oppizin nosta, rubei vagaittamah reboidu kondii.
– Älä sidä ni duumaiče. Viru kuni virutetah, jyrkäh vastai reboi.
Muga virui kondii jo kogonazen kuun. Syöndiä hänel kazvoi sen suurus maha, ga käveltes häi vikse jo ni käbälii omii ei nähnys. Dai atkal oli kondiel – menes vai viruttelei päivät kai. Ga reboi yhtytottu pripevöičči:
– Ylen vuaralline on tämä sinun satatus. Nouzet vai dai kerras langiet täh, tainehtut.
– Ga minä täs virujes da syvves vägie olen suittanuh. Terveh olen jo, teinävyi kondii.
– Čiisto näit olet mennyh täh voimattomukseh, itkustih reboi. – Iče jo et tiijä, midä pagizet. Lykkiä vai omat luut tänne da viru hil’l’akkazin. Minä sinule syvvä tuon.
– Älä tuo, nostatti iänen kondii. – Tapat nygöi syöndäh. Jo muitegi odva hengitän, maha kazvoi leugassah.
– Vot mittuine olet! Minä yölöi en magua, ainos duumaičen, kui olis kondiele parembua luadie. Minä sinuu tälleh da tualleh, a sinä ainos kačot, kui olis lähtie minus. Kusbo vie lövvät minunmoizen druugan? iänähtih reboi.
Terstavui jälgimäi kondii reboin huolehtindah da äbäzoičendäh. Kerran, konzu lähti reboi loitombakse omii dieloiloi, pagei kondii. Muga ravieh britvai, sanottih, kai meččy vongui. Da sie, kus häi matkai, pedäjät da kuuzet kuavuttih čurah toizeh.
