Тексты
Вернуться к списку
| редактировать | удалить | Создать новый
| Статистика
| ? Помощь
Marin Paša.
Mittuine lindu, moizet laulutgi
Источник:
Oma mua. 2026. 23.09 (№ 37 (1827)). С. 7
Marin Paša
Mittuine lindu, moizet laulutgi
карельский: ливвиковское наречие
Новописьменный ливвиковский
Elettih-oldih mečäs linnut: korbivaroi, harakku, pyy da čiučoi. Kui elettih? Ga muga sit sanuo. Keskenäh puaksumbah oldih sobuh, sendäh, ku jogahine heis eli omua da ruadoigi omua.
Ga kerran pukšuperze varoi nägi mečän lammes jouččenii uidelemas da tostiihes – ei la sua ijän kaiken varoinnu eliä. Mi hyvä olis jouččenennu valgiennu. Da keräi häi omii susiedoi.
– Rubiemmo vai jouččenikse, piätti häi.
– Rubiemmo, rubiemmo, hačatti pitkyhändy harakku. – Ku kerran varoi druugu muga piätti, sit se on oigei.
– Nu gu kaikin kerran ruvetanneh jouččenikse, dai minägi heile selgäh, plakkai pyy.
– Ga uravuitto nygöi vai midä. Kuibo työ mielettömät rubietto jouččenikse valgieloikse? Sinä, varoi rukku, pukšuperze mustu sulgu, igänäh et rodei jouččenekse, vagaitti čiučoi. – Hos kui ponnistai.
– Ponnistammos dai rodien. Minä kaglua rubien vönyttämäh dai se pitkenöy. Mustien sulgien keskeh minä valgieloi sydiän, keksi korbivaroi.
– Vot on mielevy, vot on tolkukas, hačatti harakku. – Dai meil muga pidäy ruadua.
– Nu gu kerran kaikin muga luajitah, dai minä, sanoi pyy.
– Vačan vastah voitto uravoijakseh. Minä raukku sidä ruadamah en rubie, kieldävyi čiučoi.
– Ku ethäi ruvenne meijänke yhtes olemah, sit olet meijän vihaniekku. Kabrastu tiäpäi iäres, eiga suat niškah, iänähtih varoi.
Et midä rua. Urualoile mieldy et ližiä. Taivoindellahes kodvazen dai rauhoitutah, mietti čiučoi. Ga ole jo. Korbivaroi druugat keral lähti mečän lammelluo keräilemäh jouččenien sulgii. Toko nygöi heil ei olluh joudavua aigua – päivät kai hyö opastuttih olla jouččeninnu. Kikatettih piälöi da vönytettih kagloi, šorahutettih syvättih jouččenien sulgii perzepuoleh. Kibei on, ga tirpua pidäy, gu himoitannou kerran jouččenennu valgiennu olla.
– Nu nygöi tules vai, čiučoi, ihalmoimah tämänmostu kaunehuttu da kadehtimah, ku kieldävyit yhtehizes ruavos. Itke nygöi da ulize, lopun igiä elä, mittuzennu rodivuit. Nimittumua himuo progressah, vakusti korbivaroi.
Nedälin peräs kerävyttih kaikin tedrin nimipäivile. Nämmä kolme "joučendu" karahtettihes sih, istavuttih kui pyhänpäivän piiruat. Kačottih linnut kodvan, nikui ei voidu pon’ah ottua, ket net ollah: varoin pukšuperzies törčötettih jouččenen sullat, pyy da harakku muga vönytettih kagloi, ga öntästyttih astujes – eihäi nävy kunne jalgu panna.
Toinah nagrettih linnut nenii "jouččenii" vačan halgiendassah.
– Vikse vähä aigua oli, emmo ehtinyh putilleh opastuo jouččeninny olemah, piätti varoi.
– Emmo, emmo varoi rukku, yhytti pitkyhändy harakku.
Pyy oli vaikkaine, ku perzepuoldu ylen äijäl kivisti. Jouččenen sullat häi nyhti, ga loukotbo jiädih.
