Тексты
Вернуться к списку
| редактировать | удалить | Создать новый
| Статистика
| ? Помощь
Nikolai Abramov.
Babukoiš
Источник:
Kodima. 2026. 23.09 (№ 09 (402)). С. 8
Nikolai Abramov
Babukoiš
вепсский
Младописьменный вепсский
Täl homendesel mamoi noustati mindai aigoiš:
– Libu, poig, babukoihe mänem.
Minei uni lujas tuleb.
– Paremb homen mänem, tämbei sä om huba.
– Ka min sinä pagižed, kacuhta-ške iknaha!
Ei midä rata, tariž libuda, ika mamoi käregandeb minun päle i ei pästaška vändmaha sebranikoidenke i kalaha. Minä libuin, haikostelemoi...
– Mäne peste i ištte murginale, – sanui mamoi.
Jäl’ges pezendad uni läksi. Minä söin hulid kartohkoid, join maidod i läksin irdale.
Päiväine ripui jo ülähän. Taivhal ei olend ni üht pil’vut. Hüvä sä, ningomas vaiše mecadme kävelta-ki.
Läksi pertišpäi mamoi kašlinke i kahten puzuiženke. Kuugačunno meid amu jo varastab koir.
Sildaštme mö mänim jogen taga i jäl’ges tedme – mecha. Se om läz küläd, vaiše čomid babukoid ei ole – ühted kärbässened.
Vähäižes aigas päliči mamoi löuzi ezmäižen babukan. Se oli koivbabukaine, mitte i kazvoi koivuiden al. Jäl’ges pani puzuhu toižen, koumanden babukan... A minä nikut en voind löuta, vaiše joksendan polhe i toižhe.
– Sinä vähemba joksende, a enamba kacu jaugoiden alle, – opendab mindai mamoi. Hän ei amu löuzi suren čomaižen reboisenüziden kanzan.
Minä paremba kacuškanzin puiden al, ümbärdaškanzin paremba tahod. Om ezmäine babuk! Ani tehut vast maspäi kukitab rusked pähut. Nece om habbabuk. Vaiše kazvab se ei kaiken haboiden al, a konz kus.
Mö astum pedaimecha, kus kaiken kazvaba vauktad babukad. Sinna küläspäi tari astta nel’l’ virstad.
Pedaimecas om lujas čoma! Pedajad – korktad, oiktad; samal – vauged, kuivatud päiväižel. Mugomas tahos i kazvaba parahimad, kaikid magukahambad babukad – vauktad.
Ezmäižen möst nägišti mamoi. Hän kucui mindai rindale i sanui:
– Kacu, poig, kus kazvab üks’ vauged babuk, ka rindal oma i toižed. Eci paremba.
Minä hotkemba käveleškanzin ümbri.
– Mamoi, tule tänna! Minä nägištin babukpähuden, jäl’ges – toižen, koumanden…
– Ka täs kogonaine sur’ vauktoiden babukoiden kanz! Nene – tat i mamoi, a sid’ – poigad da tütred, – nagrab mamoi.
Minä veičel hilläšti čapoin babukoid i panin puzuhu, mitte tegihe jügedamb.
Kuivembal tahol mö ištuimoiš lebule. Koir kaiken päivän joksenzi mecadme, nuti oravid, rajazi jänišid i mugažo surdui – venub i häkitab.
– Ah sinä, rauk, ed voind nikeda tabata. Ota, sö supal leibäd.
Jäl’ges longid mö astum kodihepäi. Kašal’ i puzud oma täuded, jügedad. Vaiše astta om kebnemba, mi siloi, konz pal’hal mecaspäi astud.
Pertinno meid vasttab tatoi.
– Ozutagat puzud, midä toit? Kacuhta-ške! Linneb täs i keittä, žar’da, i kuivatada. A ken teišpäi enamba kerazi – mam vai poig?
– Ka poig, poig. Hän nägeb paremba, käveleb hotkemba, – sanub mamoi. Minä ištun vaikti, muhaden.
Ehtlongikš meil oliba babukkeitoz i žar’dud sened. Lämbitase päč, sihe jäl’ges panem babukoid kuimaha.
Vaiše nügüd’ minä mujuštin – kut surduin. En mäne enambad nikuna gul’ghe, panemoi magadamha.
Vaiše sauptan sil’mäd i edeleze nägusoi babukoiden pähuded. A kravatin al unes hauskab surdunu koir.
