Тексты
Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь
Ezmäine kirjeine korinfalaižile (10:1-22). Algat kumarkatoiš tühjile jumaloile
Ezmäine kirjeine korinfalaižile (10:1-22). Algat kumarkatoiš tühjile jumaloile
вепсский
1Velled, tahtoižin johtutada teile: kaik meiden tatad oliba pil'ven al, i kaik hö mäniba meres läbi.
2Heid kaikid valatadihe pil'ves da meres Moisejan mehikš.
3Hö kaik söiba sidä-žo üht hengelišt sömäd|
4da joiba sidä-žo üht hengelišt jomad.^ Ved' hö joiba siš hengeližes kal'l'os, kudamb oli heidenke; i nece kal'l' oli Hristos.
5No enambad heišpäi ei olnugoi Jumalale mel'he, sikš saiba surman rahvahatomas mas.
6Nece tegihe meile ozuteseks: meile ei pida navedida pahad, muga kut hö tegiba.
7Algat kumarkatoiš tühjile jumaloile, kut tegiba necen erased meiden ezitatoišpäi.^ Ved' om kirjutadud: «Hö ištuihe sömha da jomha, a sid' libuiba kargaidamha ümbri ičeze jumaloiš».
8Meile ei pidaiži eläda vedeluzelod, kut eliba erased heišpäi; heid koli ühtel päiväl kaks'kümne koume tuhad henged.
9Meile ei pida mugažo kodvda Hristosan tirpandad, kut tegiba erased heišpäi, a sid' koliba küiden kokaidusihe.
10Algat äjad buraikoi, kut buraižiba erased heišpäi; heid rikoi surman angel.
11Kaik, midä tegihe heile, om kuti ozutez, i om kirjutadud openduseks meile; ved' mö eläm jäl'gmäšt aigad.
12Se, ken uskob, miše seižub vahvas, ka pidägahas, miše ei langeta!
13Konz teid manitadas, ka muštkat, muga manitadas kaikid rahvahid.^ No Jumalale voib uskta, hän ei anda manitada teid ülimärašti.^ Ühtes manitusidenke hän ozutab teile päzundan-ki, i muga tö voit tirpta.
14Armhad velled, olgat eriži tühjiš jumaloišpäi.
15Pagižen teile, kut melekahile mehile.^ Meletagat iče, miš pagižen.
16Ei-ik pühän ehtlongin mal'l', kudambas mö kitäm Jumalad, ühtenzoita meid Hristosaha hänen veres? I ei-ik leib, kudambad mö lohkaidam, ühtenzoita meid Hristosan hibjaha?
17Leib om üks', ka mö-ki olem üks' hibj, hot' meid om äi, sikš ku mö kaik lohkaidam necidä üht leibäd.
18Kackat Izrail'an rahvahaze!^ Ei-ik nene, ked söba altarile pandud žertvlihad, ühtenzoitasoiš Jumalaha?
19Ka midä tahtoin sanuda? Sidä-k, miše žertvlihan panend altarile vai nene tühjad jumalad midä-se znamoičeba?
20Ei, azj om siš, miše tühjiden jumaloiden kumardelijad toba žertvoid pahoile hengile, a ei Jumalale, a minä en tahtoi, miše tö oližit ühtes pahoiden hengidenke.
21Tö et voigoi joda Ižandan mal'l'aspäi da pahoiden hengiden mal'l'aspäi: et voigoi olda sen-žo ühten aigan Ižandan sömlaudan taga da pahoiden hengiden sömlaudan taga.
22Vai tahtoim-ik käregoitta Ižandad? Jose mö olem händast vägevambad?
2Heid kaikid valatadihe pil'ves da meres Moisejan mehikš.
3Hö kaik söiba sidä-žo üht hengelišt sömäd|
4da joiba sidä-žo üht hengelišt jomad.^ Ved' hö joiba siš hengeližes kal'l'os, kudamb oli heidenke; i nece kal'l' oli Hristos.
5No enambad heišpäi ei olnugoi Jumalale mel'he, sikš saiba surman rahvahatomas mas.
6Nece tegihe meile ozuteseks: meile ei pida navedida pahad, muga kut hö tegiba.
7Algat kumarkatoiš tühjile jumaloile, kut tegiba necen erased meiden ezitatoišpäi.^ Ved' om kirjutadud: «Hö ištuihe sömha da jomha, a sid' libuiba kargaidamha ümbri ičeze jumaloiš».
8Meile ei pidaiži eläda vedeluzelod, kut eliba erased heišpäi; heid koli ühtel päiväl kaks'kümne koume tuhad henged.
9Meile ei pida mugažo kodvda Hristosan tirpandad, kut tegiba erased heišpäi, a sid' koliba küiden kokaidusihe.
10Algat äjad buraikoi, kut buraižiba erased heišpäi; heid rikoi surman angel.
11Kaik, midä tegihe heile, om kuti ozutez, i om kirjutadud openduseks meile; ved' mö eläm jäl'gmäšt aigad.
12Se, ken uskob, miše seižub vahvas, ka pidägahas, miše ei langeta!
13Konz teid manitadas, ka muštkat, muga manitadas kaikid rahvahid.^ No Jumalale voib uskta, hän ei anda manitada teid ülimärašti.^ Ühtes manitusidenke hän ozutab teile päzundan-ki, i muga tö voit tirpta.
14Armhad velled, olgat eriži tühjiš jumaloišpäi.
15Pagižen teile, kut melekahile mehile.^ Meletagat iče, miš pagižen.
16Ei-ik pühän ehtlongin mal'l', kudambas mö kitäm Jumalad, ühtenzoita meid Hristosaha hänen veres? I ei-ik leib, kudambad mö lohkaidam, ühtenzoita meid Hristosan hibjaha?
17Leib om üks', ka mö-ki olem üks' hibj, hot' meid om äi, sikš ku mö kaik lohkaidam necidä üht leibäd.
18Kackat Izrail'an rahvahaze!^ Ei-ik nene, ked söba altarile pandud žertvlihad, ühtenzoitasoiš Jumalaha?
19Ka midä tahtoin sanuda? Sidä-k, miše žertvlihan panend altarile vai nene tühjad jumalad midä-se znamoičeba?
20Ei, azj om siš, miše tühjiden jumaloiden kumardelijad toba žertvoid pahoile hengile, a ei Jumalale, a minä en tahtoi, miše tö oližit ühtes pahoiden hengidenke.
21Tö et voigoi joda Ižandan mal'l'aspäi da pahoiden hengiden mal'l'aspäi: et voigoi olda sen-žo ühten aigan Ižandan sömlaudan taga da pahoiden hengiden sömlaudan taga.
22Vai tahtoim-ik käregoitta Ižandad? Jose mö olem händast vägevambad?