Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Irina Sotnikova. Vančii da Marja

Irina Sotnikova

Vančii da Marja

вепсский
Младописьменный вепсский
Muloi kaks’ pölgötint praznuičiba novoseljad kezapertin polostal. Niiden nimed oliba Vančii da Marja. Ned seižuiba tradicionaližiš venälaižiš sädoiš: paidoiš, štanoiš da sarafanoiš. Vančiile pähä pandihe kepk haragaiženke, a Marjale – nabornik hoštajiš raudaižiš sobapidimišpäi kaglaha. Neiččel sil’mäd da prihan südäin oli tehtud miččespäi-se udespäi modakahaspäi kanghaspäi, kudamb hošti päiväižel.
Vančijad pandihe pertin taga, a Marjad – edel pordhid. Nikut ned ei voigoi nägištada toine tošt…
No ehtal, konz pimenzub, vaiše mö ištumoiš jomha čajud kezapertin keitimpoles saubaten uksen, kaks’ pölgötint jokseba sijalpäi, tabadasoiš käziš i – punosoiš, punosoiš! Ühtes niidenke punosoiš pimedad penzhad, sadpud, unohtadud harav da ötähthad!
No äkkid – räzähti lahk… Konz mö tulim pordhile, mel’hižed oma jo ičeze sijoil – kaikutte ičeze ardel… Vaiše Marjan sil’mäd hoštiba ozaspäi, a Vančijal – südäin!

Мошников Олег

Иван да Марья

русский
В минувшем сезоне справили новоселье на дачном огороде два чучела. Иван да Марья. В традиционных русских нарядах: он – в рубахе и портах, она – в сарафане. Иванушке для блезира картуз с ромашкой на лоб натянули, а Марьюшке – бусы из блестящих карнизных прищепок. Из новомодных штучек – элементы светоотражающей ткани. Из этого диковинного материала у девушки глаза, а у юноши сердце светящееся – нарисовались.
Поставили Ваню – за домом, а Машу – перед крыльцом. Никак они, стало быть, друг с другом не общаются, взглядами не встречаются…
Но в темных вечерних сумерках, как только мы садимся пить чай на дачной кухне, прикрыв входную дверь, два чучела срываются с места, хватаются за руки – и кружатся, кружатся! Вместе с темными кустами, садовыми деревьями, забытыми граблями и ночными звездами!
Но – чу! – скрипнула половица… | При появлении людей на крыльце – влюбленные оказываются на своих местах, неся свои плечевые кресты, раздувая парусами по ветру деревенские наряды на одноногих березовых жердях… Только – по волшебству светодиодного вечернего освещения – у Маши от счастья светятся глаза, а у Вани – пылает сердце!