VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Kuldaine prihä

Kuldaine prihä

Veps
Northern Veps
Ende oli ukk da akk.

Koume tütärt oli.

Nene tütred hard'amaha käutaze ehtkįiččel koumen kesken kil'betihe.

Nece Ivan-carevič kundlob perteses, mida hö pagištaze.

Kaikiš vanhamb sizar sanub:
– Mindei otaiž Ivan-carevič mehele, ka mina tegižin ühtes kuidužes koumeuččed
sobad.


Keskmäine sizar sanub:
– A mindei otaiž Ivan-carevič mehele, mina ühtes taignas koumeuččed leibad
paštaižin.


Koumanz’ sanub:
– A mindei otaiž Ivan-carevič mehele, ka ühtes kohtus koume bohatįrid rodižin: tukaine kuldaine, toine hobedaine oliž.


Nece Ivan-carevič nai, necen noremban tütren ot't’.

Nece murz'ain kohtištį.

Rodi koume poigad: tukaine kuldaine, toine hobedaine.

Rodihe ka käs’k Ivan-carevičale:
– Ivan-carevič, mä babeid ecmaha, ala ota d'agi-babad babaks.


Nece Ivan-carevič läks’ dorogad möto, astub, ka d'agi-babb vastha tulob, sanub:
– Zdrasvui, Ivan-carevič!


Edahaksįk mäd, Ivan-carevič, - babei-se küzub.

– Män babeid ecmaha.

– Ota mindei.

– D'agi-babeid ei lasknu otta, hän sanub.

Hän möst sanub:
- Mäne hot’ mii, ka mijal kaik d'agi-babad.


Nece d'agi-babb orgeiči, a Ivan-carevič dorogeiči. Möst vastha tulob Ivan-carevičale.


I o'tt’ babaks necen d'agi-baban.

Tuld'he, kil'bet’ lämbitet'he lapsile.

Nece babei tonu koume koirkužud.

Nece d'agi-babb ot't’ kil'betihe koume last. Hän siga pezet’ nenid lapsid, da i päst’ lagedaha pöudho, vihändaha normhe nenid bohatįrid.

Nece babei tuli kil'betišpei, sanub Ivan-carevičile:
– Eilä silei akaiž rod’nu bohatįrid, a om koume koirkužud rod’nu.


Nece Ivan-carevič sanub:
– Ezmäine viga oukha prost’tud.


Nece vs'o ravno möst murz'ain kohtištį, vs'o ravno möst rodi koume bohatįrid: tukaine kuldaine, toine hobedaine.

Rodihe ka käs’k Ivan-carevičale:
– Ivan-carevič, mä babeid ecmaha, ala ota d'agi-babad babaks.


Möst läks’ Ivan-carevič babeid ecmaha. Ka tulob d'agi-babb vastha, sanub:
– Zdrasvui, Ivan-carevič!

Edahaksįk sina mäd, Ivan-carevič?


– Män babeid ecmaha.

– Ota mindei.

– D'agi-babad ei lasknu otta, hän sanub.

Hän möst sanub:
– Mäne hot’ mii, ka mijal oma kaik d'agi-babad.


Nece d'agi-babb orgeiči, a Ivan-carevič dorogeiči. Möst vastha tulob Ivan-carevičale.


Uk-se necen baban möst ot't’ babaks.

Hän möst vönu lapsid kül'betihe. Siga babei möst päst’ lapsid nenid.

Murz'ain nece kaks’ last andei kül'betihe, a ühten dät't’ oiktan nižan alle.

D'agi-babb nece tuli kül'betišpei, Ivan-carevič sanub:
– Kacu, sanub, koume bohatįrid om rodnu, a kacu, koirkužud oma.


Nece Ivan-carevič tegeteit’ bučun, roudaižed vandhed, necen murz'aimen pani sinna bučhu i päst’ Änižehe heid.

Nece Ivan-carevič nai, ot't’ d'agi-baban tütren mehele.

Eläškat'he hö...

Nece bučč siga kačaihe, kačaihe, siga d'o nece prihä kazvei suureks.

– Oi, mamuško, d'ougaižed oigendan!

– Ala, nadi, oigenda, süväs sijas olem...

Randha tuliškathe d'o, kuulišt’, kirskaht’ d'o ma.

Kačai d'o hiid randha. Nece prihäine d'ougad oigenz', nece bučč i hougen’.

Ned sigapei i lähttihe, mamm da poig.

Prihä suur’, hivä, tukaine kuldaine, toine hobedaine.

Mamm sanub:
– Poig, kut mö naku eläškandem?


Poig sanub:
– Mama, vere magatta, ala holdu.


Magatihe ö.

Homesel lübutihe, ka i pert’ d'o tehnuze sihe lujas hivä.

– Nügut, sanub, – meile eläda-se om lujas hivä, bateiž nügut vaise meil oliž...

Nügut nece prihä mäni, kivudehe painį, i nene kaik molodcad sihe tuld'he, velled hänen dai bat't’.

Hö kaik zdorovkaihe, eläškathe siid.

Золотой мальчик

Russian
Жили-были старик со старухой.

Было у них три дочери.


Эти дочери ходили по вечерам в баню [лен] чесать.


Иван-царевич слушает в предбаннике, о чем они говорят.


Самая старшая сестра говорит:
- Если бы Иван-царевич взял меня замуж, то я бы из одного волокна соткала бы три разных платья.


Средняя сестра говорит:
- Если бы меня взял Иван-царевич замуж, то я бы из одного теста испекла бы три разных хлеба.


Третья говорит:
- А если бы меня взял замуж Иван-царевич, то я бы сразу родила бы трех богатырей: один волосок золотой, другой – серебряный.


Иван-царевич женился, взял в жены младшую дочь.

Жена забеременела.


Родила она трех сыновей: один волосок золотой, другой – серебряный.


Родила она и велела Ивану-царевичу:
– Иван-царевич, иди искать повитуху, только не бери бабу-ягу.


Иван-царевич пошел по дороге, идет ему навстречу баба-яга, говорит:
– Здравствуй, Иван-царевич!


Далеко ли ты идешь, Иван-царевич?


– Иду повитуху искать.

– Возьми меня.

– Бабу-ягу не велела брать.

Она опять говорит:
– Иди хоть сколько, а у нас все бабы-яги.


Баба-яга – лесом, а Иван-царевич – по дороге. Она опять идет навстречу Ивану-царевичу.

И взял он эту бабу-ягу повитухой.


Пришли они, истопили детям баню.


А у бабы-яги принесено три щенка.


Взяла баба-яга троих детей в баню.
Помыла их и отправила в чисто поле, на зеленую дубраву этих богатырей.

Пришла баба-яга из бани, говорит Ивану-царевичу:
– Твоя жена родила не трех богатырей, а трех щенят.


Иван-царевич говорит:
– Первая вина пусть будет прощена.


Жена все равно снова забеременела, все равно родила трех богатырей: волосок золотой, другой – серебряный.

Родила и опять велела Ивану-царевичу:
– Иван-царевич, иди искать повитуху, не бери бабу-ягу.


Опять пошел Иван-царевич искать повитуху. Идет по дороге, навстречу ему баба-яга, говорит:
– Здравствуй, Иван-царевич!

Далеко ли идешь, Иван-царевич?

– Иду повитуху искать.

– Возьми меня.

– Бабу-ягу не велела брать, – он говорит.

Она опять говорит:
– Иди хоть сколько, у нас все бабы-яги.


Баба-яга лесом пошла, а Иван-царевич – по дороге. Опять идет навстречу Ивану-царевичу.

Взял он ее повитухой.


Она опять отнесла детей в баню.
Опять спрятала этих детей.

А жена-то отдала в баню только двоих детей, а третьего положила под правую грудь.


Пришла баба-яга из бани и говорит Ивану-царевичу:
– Смотри, говоришь, трех богатырей родила, а это щенки.


Этот Иван-царевич сделал бочку, железные обручи, посадил эту жену в бочку и бросил их в Онего.

Иван-царевич женился, взял в жены дочь бабы-яги.

Стали они жить.


А пока бочка там качалась, качалась, мальчик вырос в большого парня.

– Ой, мамушка, я выпрямлю ножки!

– Не надо, дорогой, мы на глубоком месте.

Стали подходить к берегу, услыхали: уже земля зашуршала.

Их к берегу прибило.
Мальчик ноги выпрямил, и бочка разломилась.

Мать и сын вышли оттуда.


Парень большой, хороший, волосок золотой, другой – серебряный.


Мать говорит:
– Сын, как мы будем тут жить?


Сын говорит:
– Мама, ложись спать, не беспокойся.


Проспали ночь.

Проснулись утром, а тут уже и дом очень хороший выстроился.


– Теперь, – говорит, – нам очень хорошо жить, был бы только у нас твой отец...

Пошел этот парень, стукнул по камушку, и пришли к ним все молодцы, братья его, и отец.

Поздоровались они и стали тут жить.