ВепКар :: Тексты

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Matfian hyvä sanondu. 26.

подкорпус: памятники письменности

Источник:
Евангелие от Матвея на карельском языке, олонецкое наречие // СПбФ АРАН. Ф. 94. Оп. 1. Д. 206. Л.1–17 об.

Matfian hüvä ʃanondu. 26.

1 Konsu loppi Ji. kai nämmä paginat, ſiid häi ſanoi omile opaſtettavile.
2 Tüö tiiättö, kui 2 päivän peräſ lienöö Paſchu i inehmiſen poigu annah roſpinoittavakſe.
3 Silloi kerävüttih ülimmäſet papit, kirjuniekat i raɧvahan vanhimat ülimäſen papin tanhuolle nimelleh Kaiafan.
4 I keſkenäh paiſtih, kui maanihuol tavoittaa Jiſuſſua i tappaa.
5 A ſanottih: vai ei praasniekkan, kui ei tuliſ hoppuu raɧvahaſ.
6 Konsu Jiſus oli Vifaniaſ Simonan kibihiſen koiſ.
7 Siid tuli hänen luo naine, kudamal oli aſtiu voijettu ülen kalliſtu i kaadoi ſen hänelle pääh iſtueſ.
8 Kui opaſtettavat ſe nähtih, pahal mielin oldih i ſanottih: mikſi moimaa pillaa aſua?
9 Oliſ voinuh tämän voidien kalleheſti myyvvä i jagaa vaivaſile.
10 Konsu J. ſen ellendi, ſanoi häi heile: midä tüö ſevoitatto naiſtu? Häi minule hüvän adжan aſui.
11 Sentäh kui vaivaſet ainoſ ollah teijän kere, a minä en ole ainoſ.
12 Kaadaen tämän voidien minun hibiän pääle, häi minun valmiſti maah pandavakſe.
13 Todeh ſanon teille: kuſ ſanottu lienöö tämä Jevangeli kaikele ilmale, ſanoh i ſe, min aſui häi, hänen mainitſchendakſe.
14 Silloi ükſi kahteſt toſchtu opaſtettaviſt ſanottav Juudu Iſkariotu lähti ülimmäiſin pappiloin luo.
15 I ſanoi: min tüo minule annatto, minä teille müön hänen? Hüö pandih hänele 30 hobiahiſtu.
16 I ſiid ajaſ ſai etſchi häi pättävää aigaa andaa händü heile.
17 Enſimäſen päivännü rieſkoin tuldih opaſtettavat Jiſuſan luo i ſanottih hänele: Kunne käſket müö valmiſtammo ſinule paaſchan.
18 Häi ſanoi: Mengää linnah nengoman luo i ſanoatto hänele: Opaſtai ſanov: aigu minun lähen on; ſinun luo aſun paaſchan minun opaſtettavien kere.
19 Opaſtettavat aſuttih kui käſki heile J. i valmiſtettih paaſchan.
20 Illan tulduu iſtui häi ſtolah 12 op-n kere.
21 I heijän ſyyveſ ſanoi: Todeh ſanon teile: ükſi teiſ andaa minun.
22 I ülen pahal mielin oldih i ruvettih jogahine hänel küſümäh: engo minä Hoſpodi!
23 A häi vaſtah ſanoi heile: Se kudai painoi käen minun kere ſuoluvakkah, minun andaa.
24 Lähtöö inehmiſen poigu, kui on häneɧ nähte kirjotettu: a gore ſille miehele, kudaman kaute inehmiſen poigu annettu lienöö; parembi oliſ ollu hänele, kui ei oliſ rodinuhese mieſ ſe.
25 Siid ſanoi hänele Juudu hänen müöjü: opaſtai! Engo minä. J. ſanoi hänele: ſinä ſanoit.
26 I ſüwweſ heijän otti J. leivän, kiitti, katkai i andoi opaſtettawile i ſanoi: ottaatto, ſüögäättö; tämä on minun hibiü.
27 I otti ſtautſchan, kiitti i andoi heile ſanoen: juogaa täſ kai.
28 Tämä on minun weri, uuven käſkün, kudai äijien taatſche kaah, jätändäkſe räähkien.
29 Sanon teile: en liene juomah täſ aijaſ viinuſavun kaſvoſ ſiih päiväh ſai kuni juonen teijän kere minun taatan tſarſtvaſ uuttu viinaa.
30 I kui hüö oldih pajattanuu, lähtiettih kai Jeleonan mäele.
31 Silloi ſanoi heille J.: kai tüö minun tänä üönnü hülgäättö; kirjotettu on: minä ähkään paimoin i levitäɧ karjan lambahat.
32 Minun kuondunnan peräſ vaſtaan teijät Galileaſ.
33 Pedri vaſtaɧ ſanoi hänelle: hoſ i kai hüllätäh ſinun, minä en nikoſ ſinuu hülgää.
34 Sanoi hänele J. todeh ſanon ſinule: tän üönnü enne kui kukkoi laulaav, kolme kerdaa putſchittohese minuſ.
35 Sanoi hänele Pedri: hoſ minule olgah kuolta ſinun kere, en putſchie ſinuſ. Muga i kai opaſtettavat ſanottih.
36 Silloi tuli heijän kere J. hieruh ſanottavah Gefſemane i ſanoi opaſtettavile: iſtuatto täſ, kuni minä menen molimmoh ſie.
37 I otti Pedrin i molembat Sevedejan poijat kerale i rubei tavwittamah i tuſkitſchemahase.
38 Silloi ſanoi hänele J.: minun hengi ſurmah ſai tuſchkitſcheɧ, olgaa jallaſ minun kere.
39 I lähti langiah heittih maah, molih i ſanoi: minun Taattoini! Kui voin̄oov, mengäh ſiiritſchi minuſ ſtautſchu täämä; wai ei muga kui minä tahton, a kui ſinä.
40 I tuli opaſtettavien luo, tavoitti heijät magaamaſ i ſanoi Pedrile: mugago tüö etto voinnuh ühtü tſchaaſſuu jallaſ olla minun kere.
41 Vardeikaattohese i moliattohese, kui etto puuttuſ maanitukſeh: hengi on kabraſ a hibiü voimatoi.
42 Siid häi lähti toiſen kerran i molih ſanoen: minun Taattoini! kui ei voinne tämä ſtautſchu mennä ſiiritſchi minuſ minun juomatta, olgah ſinun valdu! (rodiahase).
43 I konsu häi tuli, tavoitti häi heijät müöſ magaamaſ, kui oldih heil ſilmät undunuot.
44 J. jätti heijät, lähti uuveſtah i mugaci kolmanden kerran molih.
45 Siid tuli häi omien opaſtettavien luo i ſanoi heile: tüö vie ühtü magaatto i lebäättö. katſcho! läheni tſchaaſſu i annah inehmiſen poigu räähkähiſien käſiɧ.
46 Noſkaatto aſtuaamo, katſcho, läheni minun andai.
47 I kui häi vie pagiſi tuli Juudu, ükſi 12-ſt i hänen kere äijü rahvaſtu miekkoin i keihäjen kere ülimmäſiſ pappiloiſ i rahvahan vanhimmoiſ tüötüt.
48 A müöjü hänen oli andannu heile tunnukſen ſanoen: Kudamale minä ſuud andanen, ſe i on, ottaatto hänen.
49 I ſil kerdaa läheni häi Jiſuſan luo i ſanoi: Terveh opaſtai! i ſuudu andoi hänele.
50 J. ſanoi hänele: Armaɧaſeni! Min täh olet tullut? Siid hüö tuldih i käet pandih J-n pääle i otettih händü.
51 Siid ükſi niiſ, kudamat Jiſ. kere oldih, oijendi käen, viäldi oman miekan (veitſchen), iſchki ſil ülimäſen papin orjaa i leikkai hänel korwan.
52 Silloi ſanoi hänele J.: pane miekka (veitſchi) ſinun huodrah; kai kudamat miekan (veitſchen) noſtetah, miekal häwitäɧ.
53 Vai ajattelettoh ſinä, en voi minä pakita minun Taattaa, kui häi tüöndäſ minule enämbän 12 legionaa angeliloi?
54 Kui tävwüttäſ kirjotukſet, kui muga pidääv olla (rodiakſe).
55 Sil tſchaaſul ſanoi J. raɧvaɧale: tüö kui raſboiniekan päälle tulitto miekkoien i kiehäien kere ottamah minuu; joga päivä minä iſtuin teijän kere, opaſtaen kiriköſ i etto ottannu minuu.
56 Tämä kai oli (rodihise) kui täydyſ prorokoin kirjotukſet. Silloi kai opaſtettavat jätettih hänen i paettih.
57 A hüö, kudamat J. s. ottannu olit, viätettih hänen ülimmäſen papin Kajafan luo, kunne kerävüttih i kirjuniekat i vanhimmat.
58 A Pedri aſtui hänen jälleſ loitton ülimmäſen papin kodih ſai meni ſüdämeh (NY) iſtui orjien kere kui nägiſ agiane.
59 Ülimmäſet papit, vanhimmat i kai ülimmäine ſuudo etſchittih kielahii toſittaii J-n pääle, kui voidaſ händü tappaa.
60 A ei lövvettü: hoſ i äijü tuli kielaſtu toſittajaa, a ei löüttü. A jälgimäi tuli 2 kielaſtu toſittaja.
61 I ſanottih: Tämä ſanoi: voin levittää Jumalan kirikon i kolmennu päivännü aſua hänen.
62 Ülimäinen pappi nouſi i ſanoi hänele: Etgo ni midä vaſtaa? Midä nämmä ſinun päälle toſitetaɧ?
63 J. vaikaine oli. Ül. p. ſanoi hänele: ſano meille elävän Jumalan nimeɧ täɧ. sinägo olet Jumalan poigu?
64 J. ſanoi hänele: ſinä ſen ſanoit. Vie ſanon teille: täſ aijaſ ſai näettö inehmiſen poijan iſtumaſ oigeaſ puoleſ Jumalan vägee i tulemaſ taivahan pilvil.
65 Silloi ül. p. rewitti omat ſovat i ſanoi: Häi karuu pagiſoo Jumalaa vaſte; midä vie küſümmö toſittaii. Katſcho nügö kuulitto hänen moitindan.
66 Kui tüö ajattelettoɧese? Hüö ſanottih vaſtah: väärü on ſurmah.
67 Silloi ſylgiettih hüö hänen ſilmile i korwailttih händü. Erähät lüödih hänen roſchii.
68 I paiſtih: ſano meille, Chriſtoſ, ken iſki ſinuu?
69 A Pedri iſtui ulgon tanhuol. I tuli hänen luo ükſi käſküläine i ſanoi: olithäi i ſinä Jiſuſan Galilealaiſen kere?
70 A häi putſchih kaikkien aigaa ſanoen: en tiiä, midä ſinä pagiſet.
71 Lähtieſ händü vereäſ nägi hänen toine käſküläine i ſanoi niile, kudamat ſie oldih: i tämä oli Jiſuſan Naſariean kere.
72 I müös putſchih jääkſindän kere: en tunne tätä mieſtü.
73 Kodvaſen peräſ tuldih net kudamat ſie ſeiſottih i ſanottih Pedrile: todeh i ſinä olet ükſi heiſ. Pagiſendu ſinun oſuttaa ſinun.
74 Silloi rubei häi jääkſimähäse i boſchimaɧase: en tunne tädä mieſtü. I ſil kerdaa kukoi lauloi.
75 I muſtoittui Pedri ſanan ſanotun hänele Jiſuſal, ennen kui kukoi laulaav kolme kerdaa putſchittoh minuſ. I häi lähti ullos i itki abiaſti.
Х

Matfian hyvä sanondu. 26.

карельский: ливвиковское наречие
Старописьменный ливвиковский
1 Konzu loppi Ji. kai nämmä paginat, sit häi sanoi omile opastettavile.
2 Työ tiijättö, ku 2 päivän peräs lienöy Pashu i inehmizen poigu annah rospinoittavakse.
3 Silloi kerävyttih ylimäzet papit, kirjuniekat i rahvahan vahnimat ylimäzen papin tanhuole nimelleh Kaiafan.
4 I keskenäh paistih, kui muanihuol tavoittua Jisusua i tappua.
5 A sanottih: vai ei pruazniekannu, ku ei tulis hoppuu rahvahas.
6 Konzu Jisus oli Vifanias Simonan kibiehizen kois.
7 Sit tuli hänen luo naine, kudamal oli astii voijettu ylen kallistu i kuadoi sen hänele piäh istujes.
8 Ku opastettavat se nähtih, pahal mielin oldih i sanottih: mikse moimua pillua azuo?
9 Olis voinnuh tämän voidien kallehesti myvvä i jagua vaivazile.
10 Konzu J. sen ellendi, sanoi häi heile: midä työ sevoitatto naistu? Häi minule hyvän azien azui.
11 Sentäh ku vaivazet ainos ollah teijän kere, a minä en ole ainos.
12 Kuadajen tämän voidien minun hibjan piäle, häi minun valmisti muah pandavakse.
13 Todeh sanon teile: kus sanottu lienöy tämä Jevangeli kaikele ilmale, sanoh i se, min azui häi, hänen mainičendakse.
14 Silloi yksi kahtestostu opastettavis sanottavu Juudu Iskariotu lähti ylimäzin pappiloin luo.
15 I sanoi: min työ minule annatto, minä teile myön hänen? Hyö pandih hänele 30 hobiehistu.
16 I sit aijas sai ečči häi pättäviä aigua andua händy heile.
17 Enzimäzenny päivänny rieskoin tuldih opastettavat Jisusan luo i sanottih hänele: Kunne käsket, myö valmistammo sinule puashan.
18 Häi sanoi: Mengiä linnah nengoman luo i sanuotto hänele: Opastai sanou: aigu minun lähän on; sinun luo azun puashan minun opastettavien kere.
19 Opastettavat azuttih kui käski heile J. i valmistettih puashan.
20 Illan tulduu istuihes häi stolah 12 op-n kere.
21 I heijän syvves sanoi: Todeh sanon teile: yksi teis andau minun.
22 I ylen pahal mielin oldih i ruvettih jogahine hänel kyzymäh: engo minä, Hospodi!
23 A häi vastah sanoi heile: Se, kudai painoi käin minun kere suoluvakkah, minun andau.
24 Lähtöy inehmizen poigu, kui on häneh nähte kirjutettu: a gore sille miehele, kudaman kauti inehmizen poigu annettu lienöy; parembi olis olluh hänele, ku ei olis rodinuhes mies se.
25 Sit sanoi hänele Juudu hänen myöjy: opastai! Engo minä. J. sanoi hänele: sinä sanoit.
26 I syvves heijän otti J. leivän, kiitti, katkai i andoi opastettavile i sanoi: ottuatto, syögiättö; tämä on minun hibju.
27 I otti staučan, kiitti i andoi heile sanojen: juogua täs kai.
28 Tämä on minun veri, uvven käskyn, kudai äijien tuači kuah, jätändäkse riähkien.
29 Sanon teile: en liene juomah täs aijas viinusavun kazvos sih päiväh sai, kuni juonnen teijän kere minun tuatan carstvas uuttu viinua.
30 I kui hyö oldih pajattanuh, lähtiettih kai Jeleonan mäile.
31 Silloi sanoi heile J.: kai työ minun tänä yönny hylgiättö; kirjutettu on: minä ähkiän paimoin i levitäh karjan lambahat.
32 Minun kuonnundan peräs vastuan teijät Galileas.
33 Pedri vastah sanoi hänele: hos i kai hyllätäh sinun, minä en nikonzu sinuu hylgiä.
34 Sanoi hänele J. todeh sanon sinule: tänä yönny enne ku kukoi laulau, kolme kerdua pučittohes minus.
35 Sanoi hänele Pedri: hos minule olgah kuolta sinun kere, en puččei sinus. Muga i kai opastettavat sanottih.
36 Silloi tuli heijän kere J. hieruh sanottavah Gefsemane i sanoi opastettavile: istuotto täs, kuni minä menen molimmoh sie.
37 I otti Pedrin i molembat Zevedejan poijat kerale i rubei tavvittamah i tuskičemahes.
38 Silloi sanoi hänele J.: minun hengi surmah sai tuskičeh, olgua jallas minun kere.
39 I lähti langieh heittih muah, molihes i sanoi: minun Tuattoini! Kui voinnou, mengäh siiriči minus staučču tämä; vai ei muga kui minä tahton, a kui sinä.
40 I tuli opastettavien luo, tavoitti heijät maguamas i sanoi Pedrile: mugago työ etto voinnuh yhty čuassuu jallas olla minun kere.
41 Vardoikuattohes i moliettohes, ku etto puuttus muanitukseh: hengi on kabras, a hibju voimatoi.
42 Sit häi lähti toizen kerran i molihes sanojen: minun Tuattoini! kui ei voinne tämä staučču mennä siiriči minus minun juomattah, olgah sinun valdu! (rodiehes).
43 I konzu häi tuli, tavoitti häi heijät myös maguamas, ku oldih heil silmät undunuot.
44 J. jätti heijät, lähti uvvessah i mugači kolmanden kerran molihes.
45 Sit tuli häi omien opastettavien luo i sanoi heile: työ vie yhty maguatto i lebiättö. kačo! läheni čuassu i annah inehmizen poigu riähkähizien käzih.
46 Noskuatto astuommo, kačo, läheni minun andai.
47 I ku häi vie pagizi tuli Juudu, yksi 12-s i hänen kere äijy rahvastu miekoin i keijähien kere ylimäzis pappilois i rahvahan vahnimis työtyt.
48 A myöjy hänen oli andanuh heile tunnuksen sanojen: Kudamale minä suudu andanen, se i on, ottuatto hänen.
49 I sil kerdua läheni häi Jisusan luo i sanoi: Terveh opastai! i suudu andoi hänele.
50 J. sanoi hänele: Armahazeni! Mintäh olet tulluh? Sit hyö tuldih i käit pandih J-n piäle i otettih händy.
51 Sit yksi niis, kudamat Jis. kere oldih, oijendi käin, viäldi oman miekan (veičen), iški sil ylimäzen papin orjua i leikkai hänel korvan.
52 Silloi sanoi hänele J.: pane miekku (veičči) sinun huodrah; kai kudamat miekan (veičen) nostetah, miekal hävitäh.
53 Vai ajattelettoh sinä, en voi minä pakita minun Tuattua, ku häi työndäs minule enämbän 12 legionua angeliloi?
54 Kui tävvyttäs kirjutukset, ku muga pidäy olla (rodiekse).
55 Sil čuasul sanoi J. rahvahale: työ kui razboiniekan piäle tulitto miekoin i keijähien kere ottamah minuu; joga päiviä minä istuin teijän kere, opastajen kirikös, i etto ottanuh minuu.
56 Tämä kai oli (rodihes) ku täydys prorokkoin kirjutukset. Silloi kai opastettavat jätettih hänen i pajettih.
57 A hyö, kudamat J. s. ottanuh olit, vietettih hänen ylimäzen papin Kajafan luo, kunne kerävyttih i kirjuniekat i vahnimat.
58 A Pedri astui hänen jälles loitton ylimäzen papin kodih sai, meni sydämeh (NY), istui orjien kere, ku nägis agjan.
59 Ylimäzet papit, vahnimat i kai ylimäine suudo ečittih kielahii tozittajii J-n piäle, ku voidas händy tappua.
60 A ei löyvetty: hos i äijy tuli kielastu tozittajua, a ei löytty. A jälgimäi tuli 2 kielastu tozittajua.
61 I sanottih: Tämä sanoi: voin levittiä Jumalan kirikön i kolmennu päivänny azuo hänen.
62 Ylimäine pappi nouzi i sanoi hänele: Etgo nimidä vastua? Midä nämmä sinun piäle tozitetah?
63 J. vaikkaine oli. Yl. p. sanoi hänele: sano meile elävän Jumalan nimeh täh. Sinägo olet Jumalan poigu?
64 J. sanoi hänele: sinä sen sanoit. Vie sanon teile: täs aijas sai näittö inehmizen poijan istumas oigies puoles Jumalan vägie i tulemas taivahan pilvil.
65 Silloi yl. p. revitti omat sovat i sanoi: Häi karuu pagizou Jumalua vaste; midä vie kyzymmö tozittajii. Kačo nygöi kuulitto hänen moitindan.
66 Kui työ ajattelettohes? Hyö sanottih vastah: viäry on surmah.
67 Silloi sylgiettih hyö hänen silmile i korvailtih händy. Erähät lyödih hänen rožii.
68 I paistih: sano meile, Hristos, ken iški sinuu?
69 A Pedri istui ulgon tanhuol. I tuli hänen luo yksi käskyläine i sanoi: olithäi i sinä Jisusan Galilealaizen kere?
70 A häi pučih kaikkien aigua sanojen: en tiijä, midä sinä pagizet.
71 Lähtijes händy veriäs nägi hänen toine käskyläine i sanoi niile, kudamat sie oldih: i tämä oli Jisusan Nazariean kere.
72 I myös pučih jiäksindän kere: en tunne tädä miesty.
73 Kodvazen peräs tuldih net, kudamat sie seizottih i sanottih Pedrile: todeh i sinä olet yksi heis. Pagizendu sinun ozuttau sinun.
74 Silloi rubei häi jiäksimähes i božimahes: en tunne tädä miesty. I sil kerdua kukoi lauloi.
75 I mustoittui Pedri sanan sanotun hänele Jisusal, ennen kui kukoi laulau kolme kerdua pučittoh minus. I häi lähti ullos i itki abiesti.

Евангелие от Матфея. Глава 26.

русский
1 Когда Иисус окончил все слова сии, то сказал ученикам Своим:
2 вы знаете, что через два дня будет Пасха, и Сын Человеческий предан будет на распятие.
3 Тогда собрались первосвященники и книжники и старейшины народа во двор первосвященника, по имени Каиафы,
4 и положили в совете взять Иисуса хитростью и убить;
5 но говорили: только не в праздник, чтобы не сделалось возмущения в народе.
6 Когда же Иисус был в Вифании, в доме Симона прокаженного,
7 приступила к Нему женщина с алавастровым сосудом мира драгоценного и возливала Ему возлежащему на голову.
8 Увидев это, ученики Его вознегодовали и говорили: к чему такая трата?
9 Ибо можно было бы продать это миро за большую цену и дать нищим.
10 Но Иисус, уразумев сие, сказал им: что смущаете женщину? она доброе дело сделала для Меня:
11 ибо нищих всегда имеете с собою, а Меня не всегда имеете;
12 возлив миро сие на тело Мое, она приготовила Меня к погребению;
13 истинно говорю вам: где ни будет проповедано Евангелие сие в целом мире, сказано будет в память ее и о том, что она сделала.
14 Тогда один из двенадцати, называемый Иуда Искариот, пошел к первосвященникам
15 и сказал: что вы дадите мне, и я вам предам Его? Они предложили ему тридцать сребренников;
16 и с того времени он искал удобного случая предать Его.
17 В первый же день опресночный приступили ученики к Иисусу и сказали Ему: где велишь нам приготовить Тебе пасху?
18 Он сказал: пойдите в город к такому-то и скажите ему: Учитель говорит: время Мое близко; у тебя совершу пасху с учениками Моими.
19 Ученики сделали, как повелел им Иисус, и приготовили пасху.
20 Когда же настал вечер, Он возлег с двенадцатью учениками;
21 и когда они ели, сказал: истинно говорю вам, что один из вас предаст Меня.
22 Они весьма опечалились, и начали говорить Ему, каждый из них: не я ли, Господи?
23 Он же сказал в ответ: опустивший со Мною руку в блюдо, этот предаст Меня;
24 впрочем Сын Человеческий идет, как писано о Нем, но горе тому человеку, которым Сын Человеческий предается: лучше было бы этому человеку не родиться.
25 При сем и Иуда, предающий Его, сказал: не я ли, Равви? Иисус говорит ему: ты сказал.
26 И когда они ели, Иисус взял хлеб и, благословив, преломил и, раздавая ученикам, сказал: приимите, ядите: сие есть Тело Мое.
27 И, взяв чашу и благодарив, подал им и сказал: пейте из нее все,
28 ибо сие есть Кровь Моя Нового Завета, за многих изливаемая во оставление грехов.
29 Сказываю же вам, что отныне не буду пить от плода сего виноградного до того дня, когда буду пить с вами новое вино в Царстве Отца Моего.
30 И, воспев, пошли на гору Елеонскую.
31 Тогда говорит им Иисус: все вы соблазнитесь о Мне в эту ночь, ибо написано: поражу пастыря, и рассеются овцы стада;
32 по воскресении же Моем предварю вас в Галилее.
33 Петр сказал Ему в ответ: если и все соблазнятся о Тебе, я никогда не соблазнюсь.
34 Иисус сказал ему: истинно говорю тебе, что в эту ночь, прежде нежели пропоет петух, трижды отречешься от Меня.
35 Говорит Ему Петр: хотя бы надлежало мне и умереть с Тобою, не отрекусь от Тебя. Подобное говорили и все ученики.
36 Потом приходит с ними Иисус на место, называемое Гефсимания, и говорит ученикам: посидите тут, пока Я пойду, помолюсь там.
37 И, взяв с Собою Петра и обоих сыновей Зеведеевых, начал скорбеть и тосковать.
38 Тогда говорит им Иисус: душа Моя скорбит смертельно; побудьте здесь и бодрствуйте со Мною.
39 И, отойдя немного, пал на лице Свое, молился и говорил: Отче Мой! если возможно, да минует Меня чаша сия; впрочем не как Я хочу, но как Ты.
40 И приходит к ученикам и находит их спящими, и говорит Петру: так ли не могли вы один час бодрствовать со Мною?
41 бодрствуйте и молитесь, чтобы не впасть в искушение: дух бодр, плоть же немощна.
42 Еще, отойдя в другой раз, молился, говоря: Отче Мой! если не может чаша сия миновать Меня, чтобы Мне не пить ее, да будет воля Твоя.
43 И, придя, находит их опять спящими, ибо у них глаза отяжелели.
44 И, оставив их, отошел опять и помолился в третий раз, сказав то же слово.
45 Тогда приходит к ученикам Своим и говорит им: вы все еще спите и почиваете? вот, приблизился час, и Сын Человеческий предается в руки грешников;
46 встаньте, пойдем: вот, приблизился предающий Меня.
47 И, когда еще говорил Он, вот Иуда, один из двенадцати, пришел, и с ним множество народа с мечами и кольями, от первосвященников и старейшин народных.
48 Предающий же Его дал им знак, сказав: Кого я поцелую, Тот и есть, возьмите Его.
49 И, тотчас подойдя к Иисусу, сказал: радуйся, Равви! И поцеловал Его.
50 Иисус же сказал ему: друг, для чего ты пришел? Тогда подошли и возложили руки на Иисуса, и взяли Его.
51 И вот, один из бывших с Иисусом, простерши руку, извлек меч свой и, ударив раба первосвященникова, отсек ему ухо.
52 Тогда говорит ему Иисус: возврати меч твой в его место, ибо все, взявшие меч, мечом погибнут;
53 или думаешь, что Я не могу теперь умолить Отца Моего, и Он представит Мне более, нежели двенадцать легионов Ангелов?
54 как же сбудутся Писания, что так должно быть?
55 В тот час сказал Иисус народу: как будто на разбойника вышли вы с мечами и кольями взять Меня; каждый день с вами сидел Я, уча в храме, и вы не брали Меня.
56 Сие же все было, да сбудутся писания пророков. Тогда все ученики, оставив Его, бежали.
57 А взявшие Иисуса отвели Его к Каиафе первосвященнику, куда собрались книжники и старейшины.
58 Петр же следовал за Ним издали, до двора первосвященникова; и, войдя внутрь, сел со служителями, чтобы видеть конец.
59 Первосвященники и старейшины и весь синедрион искали лжесвидетельства против Иисуса, чтобы предать Его смерти,
60 и не находили; и, хотя много лжесвидетелей приходило, не нашли. Но наконец пришли два лжесвидетеля
61 и сказали: Он говорил: могу разрушить храм Божий и в три дня создать его.
62 И, встав, первосвященник сказал Ему: что же ничего не отвечаешь? что они против Тебя свидетельствуют?
63 Иисус молчал. И первосвященник сказал Ему: заклинаю Тебя Богом живым, скажи нам, Ты ли Христос, Сын Божий?
64 Иисус говорит ему: ты сказал; даже сказываю вам: отныне узрите Сына Человеческого, сидящего одесную силы и грядущего на облаках небесных.
65 Тогда первосвященник разодрал одежды свои и сказал: Он богохульствует! на что еще нам свидетелей? вот, теперь вы слышали богохульство Его!
66 как вам кажется? Они же сказали в ответ: повинен смерти.
67 Тогда плевали Ему в лице и заушали Его; другие же ударяли Его по ланитам
68 и говорили: прореки нам, Христос, кто ударил Тебя?
69 Петр же сидел вне на дворе. И подошла к нему одна служанка и сказала: и ты был с Иисусом Галилеянином.
70 Но он отрекся перед всеми, сказав: не знаю, что ты говоришь.
71 Когда же он выходил за ворота, увидела его другая, и говорит бывшим там: и этот был с Иисусом Назореем.
72 И он опять отрекся с клятвою, что не знает Сего Человека.
73 Немного спустя подошли стоявшие там и сказали Петру: точно и ты из них, ибо и речь твоя обличает тебя.
74 Тогда он начал клясться и божиться, что не знает Сего Человека. И вдруг запел петух.
75 И вспомнил Петр слово, сказанное ему Иисусом: прежде нежели пропоет петух, трижды отречешься от Меня. И выйдя вон, плакал горько.
Х
Сайт создан сотрудниками Карельского научного центра Российской академии наук
Вы можете свободно использовать материалы нашего сайта и делиться ими, главное — указать авторство и ссылку на наш ресурс.
Подробнее о лицензии CC BY 4.0
© VepKar. Открытый корпус вепсского и карельского языков