ВепКар :: Тексты

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Agapitova Nadežda . Vepsän kezan lämoihuded. 2

Agapitova Nadežda

Vepsän kezan lämoihuded. 2

вепсский
Младописьменный вепсский
KEL’
Laps’aigas vepsän kel’ oli ümbri minus, i nece laskvas lämbiti henged.
Se ei kaiken aigan kulund, no jogahižen kerdan oli tutaban. Päazjan nece oli kezal, Kalages.
Ištum stolan taga, i äkkid kaikbaboi, dedoi, tatoi, Vova-däd’pagiškandeba vepsäks. Elospäi lähtnuziden heimolaižiden äned nügüd’-ki kuluba muštos: vähäižen teravad, komedad, eriližidenke intonacijoidenke, miččed oma vaiše ristituil, kudambad kaiken igän pagižiba kodikelel. Lidnas-ki minä paksus kulin vepsän kel’tkonz tatoi zvoni külähä vai vellele.
Kel’ om rahvahan mušt. Minun täht vepsän kel’ om mušt laps’aigas, vanhas pertiš, armhiš ristituiš, veresiden kalitoiden da plotuiden duhus, pirdatusiš seiniš riputadud hurstil. Lujas lämäd oma nene lämoihuded.

DEDOI
Tämbei minun starin om Aleksandr Ivanovič Naumovan polhededoin polhe.

Hän sündui vodel 1918 – jügedal katkaiduzaigal. Eli dedoi sures kanzas Kal’l’ansarel. Sinna, penehe vepsläižehe külähä, man sured aigtegod, nacein, tuliba hilläs. Pätegendan oli toine azj: sötta lapsid, kazvatada heid toziavonaižikš, radonnavedijoikš mehikš, miše jatktaižiba rodun.
Pensijahasai dedoi pit’kha radoi mastarin murdoil. Rad oli jüged, pölükaz, mužikpoline. Hän oli mugoine ristit, kudamb kaiken igän harjeni radmaha käzil da nikonz ei žalleičend. Ei varaidand hän kodiradoid-ki: lämbitaškanzi päčin da abuteli baboile keitimpoles. Hänen tegendan oli panda protivnid paštatesenke päčhe, kacta räkäd da tarkas heitta niidrusttoid kalitkoid da plotuid tauknanke. Nenid kebnoid kodiradoid hän tegi tünäs da rohktas, kut kaiken-ki toižen elos.
Kodiš hän vähä pagiži venäksvaiše meidenke, vunukoidenke, da mamanke. Hän ei olend lujas pagižlii. Voin da plen jätiba hänehe süvän jäl’gen. Dedoi ühtni surihe torihe Sevastopolin taga, služi manvägiš. Konz germanialaižed anastiba lidnan, hän putui plenha. Läz kogonašt voinad hän mäneti suomalaižes lageriš voinmehiden täht. Händast pästtihe möhemba, konz suomalaižed saldatad läksiba Sovetskijan Sojuzan maspäi.
Dedoi paksus kucui mindai Kristinaks. "Nahodib pajatajaha", – pagiži hän muhuden. En navedind necidäabittuin i pakičin, miše mindai ei kuctud muga. A nügüd’ minun tütren nimi om Kristinanimen valiči mužik, siš ei olend nimittušt sidod enččehenece oli äkkičuz’ kaikiden täht. Meletan, dedoi oliži ihastusiš.
Muštan, kut jäl’ges baban mahapanendad hän venui honuses, burbuti midä-se ičekseze. Aigvoččed puhtastiba kodid muštmižiden jäl’ghe. Tulin honusehe i čukerzimoi dedan verhe. Hän hilläšti pagiži voinan, Sevastopolin, toriden polhe... Akan surman jäl’ghe mi-se kuti katkoi hänen südäimes. Kaik, miš hän muga hätken oli vaikti, päzui valdale.
A ved’ konz-se dedoi oli ozakahan. 70.-vozil hän sai arbas ei televizorad vai lehmäd... Hän sai "Žiguli"-mašinanVAZ-2101! Dedoi vaiše osti prostijan biletan 30 kopeikas. Hänel ei olend avtovedäitodištust, sikš hän lahjoiči mašinan vanhembale poigale, minun Vova-dädäle. Oranžmujuine "kopeik" om tulnu meiden eloho: möhemba äi kerdoid ajelim Kalagehe necil mašinal. Se služi Vova-dädäle pit’kha, eskai minun vel’l’ ehti ajada "kopeikal", konz hän sai avtovedäitodištusen.
Kaks’-koume jäl’gmäšt kezad, konz läksim Kalagespäi tagaze lidnaha, dedoi kaiken voikiseižui tanhal, pühki sil’mäd kündlišpäi. Minä ištuimoi mašinaha i mugažo voikin: en varaidand, miše eriganzim igäksminei oli žal’ händast. En tahtoind, miše hän muga gor’uinuiži.
Konz baboi kovas läžui i putui Šoutjärven läžundkodihe, mindai, penikašt, ei ottud rižamaha händast. Jäl’gmäižen kerdan vanhembad, däd’ da dedoi tuliba babannoks jo nenil päivil, konz hän venui tajutoman. Mamoi starinoiči, miše konz dedoi tuli palatha da nägišti baban, ka sid’-žo lanksi kombuile. I voikaškanzi.
Baboi koli keväz’kun ezmäižen päivänopalahižeks tegihe keväden augotiž. veim dedoin lidnaha meidennnoks. Hän eli meil vaiše nedalinbaboita hän ei tahtoind eläda.
Dedoi Aleksandr Ivanovič läksi pigai baban surman jäl’ghe. Läksi hilläšti, kut eli-ki.
No hän igäks jäb minun mušthovähäsanaine, madalanke, vähäižen kidžaidajanke änenke "Belomoran" lopmatomas pipkutandaspäi, käzidenke, miččed teziba mad da radod, bardanke, mittušt minä muga navedin. Kündlidenke, miččed tähäsai koskeba südänt.