Kirjeine rimalaižile (8:18-30). Tulii korged arv
вепсский
Младописьменный вепсский
18Minä tulin mugomaha mel'he: necen aigan mokad oma tühjad sen tulijan korktan arvon rindal, kudamb avaidase meiš.
19Kaik se, mi om Jumalal tehtud, lujas varastab sidä, konz ozutasoiš Jumalan lapsed.
20Ved' kaikele, mi om tehtud, pidi mända tühjaks ei ičeze tahton mödhe, a hänen tahton mödhe, ken muga om märičenu. No kaikel, midä om tehtud, om nadei,
21miše se-ki päzub kolendan valdaspäi, päzub Jumalan lapsiden karččikš valdale i korktaha arvoho.
22Mö tedam, miše kaik, mi om Jumalal tehtud, tähäsai ohkab da mokičese sündutandkibuiš,
23i ei vaiše se, a mö-ki, ked olem sanuded Hengen, ezmäižen Jumalan toivotadud lahjoišpäi, ohkam varastaden Jumalan lapsikš tegendad — meiden hibjan tulendad valdale.
24Mö olem sanuded päzutandan vaiše nadejas. A ku meiden nadei oliži olnu jo tozi, ka se enamb ei oliži nadei. Ken varastab sidä, midä jo nägeb!
25No konz nadeimoiš sihe, midä em nähkoi, ka varastam tirpandanke.
26Heng mugažo abutab meile meiden vällüziš. Ved' mö em tekoi, miš da kut pidab loita. No Heng iče pakičeb meiden poles sanatomil hengahtusil.
27I Jumal, kudamb tundeb rahvahan südäimed, tedab, midä Heng tahtoib, sikš ku Heng pakičeb uskojiden poles Jumalan tahton mödhe.
28Mö tedam, miše kaik radab hüväks nenile, ked armastaba Jumalad da keda hän ičeze tahton mödhe om kucnu ičezennoks.
29Keda hän jo ezmässai om valičenu, heile hän jo ezmässai om märičenu, miše hö linneba hänen Poigan karččed, a hänen Poig oliži ezmäižen velliden sures sebras.
30Ned, keda Jumal edelpäi om valičenu, hän om kucnu; nenid, keda hän edelpäi om jo kucnu, hän om tehnu tozioiktoikš; a keda hän om tehnu tozioiktoikš, heiš hän om tonu sil'mnägubale ičeze korktan arvon.
Послание апостола Павла к римлянам (8:18-30)
русский
18Ибо думаю, что нынешние временные страдания ничего не стоят в сравнении с тою славою, которая откроется в нас.
19Ибо тварь с надеждою ожидает откровения сынов Божиих,
20потому что тварь покорилась суете не добровольно, но по воле покорившего ее, в надежде,
21что и сама тварь освобождена будет от рабства тлению в свободу славы детей Божиих.
22Ибо знаем, что вся тварь совокупно стенает и мучится доныне;
23и не только она, но и мы сами, имея начаток Духа, и мы в себе стенаем, ожидая усыновления, искупления тела нашего.
24Ибо мы спасены в надежде. Надежда же, когда видит, не есть надежда; ибо если кто видит, то чего ему и надеяться?
25Но когда надеемся того, чего не видим, тогда ожидаем в терпении.
26Также и Дух подкрепляет нас в немощах наших; ибо мы не знаем, о чем молиться, как должно, но Сам Дух ходатайствует за нас воздыханиями неизреченными.
27Испытующий же сердца знает, какая мысль у Духа, потому что Он ходатайствует за святых по воле Божией.
28Притом знаем, что любящим Бога, призванным по Его изволению, все содействует ко благу.
29Ибо кого Он предузнал, тем и предопределил быть подобными образу Сына Своего, дабы Он был первородным между многими братиями.
30А кого Он предопределил, тех и призвал, а кого призвал, тех и оправдал; а кого оправдал, тех и прославил.