ВепКар :: Тексты

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Kirjeine rimalaižile (11:11-24). Kazvatadud oksad

Kirjeine rimalaižile (11:11-24). Kazvatadud oksad

вепсский
Младописьменный вепсский
11Minä küzun: jose evrejalaižed oma kukištunuded, miše nikonz ei libuda? Ka ei! Heiden lanktemižen tagut päzutand om tulnu toižile rahvahile, miše evrejalaižed zavodižiba kadehtida heid.

12I ku evrejalaižiden lanktemine om andnu hüvüt mirule da heiden käraudamine Jumalaspäi — hüvüt toižile rahvahile, ka kuvert völ hüvüt tob heiden käraudamine Jumalaha!

13Pagižen nügüd' teile, ked olet käraudanus Jumalaha toižiš rahvahišpäi. Minä pidän korktas arvos minun apostolan radod teiden keskes.

14Voib olda, libutan minun heimolaižiš kadehut teihe i muga voin päzutada keda-ni heišpäi.

15Ku Jumalan käraudamine evrejalaižišpäi om avaidanu mirule ten kožmusehe, ka midä linneb, konz Jumal otab heid tagaze? Siloi kollijad eläbzuba!

16Ved' ku ezmäine leib om pühä, ka kaik taigin-ki om pühä, a ku pun jur' om pühä, ka oksad-ki oma pühäd.

17Ku erased sadvoipun oksad om katkaitud, da sindai, kudamb oled mecvoipun oks, om kazvatoittud sadvoipun oksiden keskhe, sikš sinä oled tehnus sen pun palaks i sanu sen jurišpäi väged,

18ka ala kitte toižiden oksiden keskes! A ku kitätoi, ka mušta: ed sinä pidä jur't, a jur' pidäb sindai.

19Sinä void sanuda: "Ned oksad katkaitihe, miše kazvatada mindai".

20Se om tozi. Ned katkaitihe heiden uskmatomuden tagut, a sinä püžud, kuni uskod. Ala baffalide, a varaida.

21Ku Jumal ei žalleičend sen pun ičeze oksid, ka hän ei žalleiče sindai-ki.

22Kacu, mitte pehmedsüdäimeline da kova-ki om Jumal: lanktenuzile hän om kova, a sinei om pehmed, kuni püžud hänen hüvüdes, a muite sindai-ki leikatas.

23No ned toižed-ki voiba kazvahtuda udhe, ku ei jägoi uskmatomuden valdha, sikš miše Jumal voib kazvatada ned udes.

24Ku sindai katkaitihe mecvoipuspäi, kudambas sinä olid kaznu, da udes kazvatadihe sadvoipuhu londusen vasthapäi, ka sidä teramba sadvoipun oksad voiba kazvahtuda tagaze ičeze puhu.

Послание к римлянам (11:11-24)

русский
11Итак спрашиваю: неужели они преткнулись, чтобы совсем пасть? Никак. Но от их падения спасение язычникам, чтобы возбудить в них ревность.

12Если же падение их - богатство миру, и оскудение их--богатство язычникам, то тем более полнота их.

13Вам говорю, язычникам. Как Апостол язычников, я прославляю служение мое.

14Не возбужу ли ревность в сродниках моих по плоти и не спасу ли некоторых из них?

15Ибо если отвержение их - примирение мира, то что будет принятие, как не жизнь из мертвых?

16Если начаток свят, то и целое; и если корень свят, то и ветви.

17Если же некоторые из ветвей отломились, а ты, дикая маслина, привился на место их и стал общником корня и сока маслины,

18то не превозносись перед ветвями. Если же превозносишься, то вспомни, что не ты корень держишь, но корень тебя.

19Скажешь: 'ветви отломились, чтобы мне привиться'.

20Хорошо. Они отломились неверием, а ты держишься верою: не гордись, но бойся.

21Ибо если Бог не пощадил природных ветвей, то смотри, пощадит ли и тебя.

22Итак видишь благость и строгость Божию: строгость к отпадшим, а благость к тебе, если пребудешь в благости Божией; иначе и ты будешь отсечен.

23Но и те, если не пребудут в неверии, привьются, потому что Бог силен опять привить их.

24Ибо если ты отсечен от дикой по природе маслины и не по природе привился к хорошей маслине, то тем более сии природные привьются к своей маслине.