Kirjeine rimalaižile (13:1-10). Pidab kundelta valdmehid
вепсский
Младописьменный вепсский
1Kaikuččele pidab kundelta ülembašt valdad, sikš ku ei ole valdad, kudamb ei tuliži Jumalaspäi, i kaik man päl olijad valdmehed om Jumalal pandud.
2Sikš ken vastustab valdmehid, se libub sidä vasthapäi, midä Jumal om käsknu tehta, a ken tegeb muga, ka sab Jumalan sudan.
3Ken tegeb hüvin, sille ei tarbiž varaita valdanpidäjid, a varaita tarbiž sille, kudamb tegeb pahad. Ku tahtoižid eläda varaidmata valdmehid, ka tege hüvin, i hö kitäba sindai.
4Ülembaine vald om Jumalan käskabunik, se radab sinun hüväks. No ku teged pahad, ka varaida! Ved' se ei kandiše sur't vešt tühjan. Se om Jumalan käskabunik, kudamban kal't kova openduz tuleb pahantegijan päle.
5Sikš pidab olda kundlijaižin ei vaiše opendusen täht, a sen täht, miše ičeiž südäimes tedad: muga pidab-ki tehta.
6Tö ved' maksat nalogoid, a valdmehed služiba Jumalale, konz hö tegeba ičeze radoid.
7Antkat sid' jogahižele se, mi hänele pidab: kenele pidab nalogad, sille antkat nalogad, kenele maröunmaksud — sille maröunmaksud, kenele varaiduz — sille varaiduz, kenele korged arv — sille korged arv.
8Algat olgoi velgas nikenele hot' miš-ni, vaiše toine toižele armastuses. Ken armastab tošt, hän om tehnu sen, midä kirjutadas käskištos.
9Nene käsköd "Ala magada verhan akanke", "Ala riko", "Ala vargasta", "Ala kelhas värita", "Ala himoiče nimidä verast" i kaik toižed käsköd oma neniš sanoiš: "Armasta ičeiž lähembašt, kut ičtaiž".
10Armastuz ei tege nimidä pahad lähembaižele. Sikš ken armastab, hän tegeb kaiken, mi om kirjutadud käskištos.
Послание к римлянам (13:1-10)
русский
1Всякая душа да будет покорна высшим властям, ибо нет власти не от Бога; существующие же власти от Бога установлены.
2Посему противящийся власти противится Божию установлению. А противящиеся сами навлекут на себя осуждение.
3Ибо начальствующие страшны не для добрых дел, но для злых. Хочешь ли не бояться власти? Делай добро, и получишь похвалу от нее,
4ибо начальник есть Божий слуга, тебе на добро. Если же делаешь зло, бойся, ибо он не напрасно носит меч: он Божий слуга, отмститель в наказание делающему злое.
5И потому надобно повиноваться не только из страха наказания, но и по совести.
6Для сего вы и подати платите, ибо они Божии служители, сим самым постоянно занятые.
7Итак отдавайте всякому должное: кому подать, подать; кому оброк, оброк; кому страх, страх; кому честь, честь.
8Не оставайтесь должными никому ничем, кроме взаимной любви; ибо любящий другого исполнил закон.
9Ибо заповеди: не прелюбодействуй, не убивай, не кради, не лжесвидетельствуй, не пожелай чужого и все другие заключаются в сем слове: люби ближнего твоего, как самого себя.
10Любовь не делает ближнему зла; итак любовь есть исполнение закона.