Тексты
Вернуться к списку
| редактировать | удалить | Создать новый
| Статистика
| ? Помощь
Jevsejeva Lidija.
Sananpolvet, kuduat kuulin da panin mustoh
Jevsejeva Lidija
Sananpolvet, kuduat kuulin da panin mustoh
карельский: ливвиковское наречие
Новописьменный ливвиковский
L oppih lämmin kezäine, vilmahtihgi kuldaine sygyzy. Jo rängyy varvottau syvystuuli, ikkunoih pizardau myöhäzen sygyzyn vihmu. Pihale da meččäh ei ole himuo. Otin kädeh tetratin, kudamah kirjuttelen sananpolvii. Enimät net on kirjutettu mamaspäi. Konzugo mustelemmo endizii elaigoi, toiči taratammo nygözii ruadoloi da elaijan tapahtumii. Sit mama niilöin paginoin kel sananlaskungi sanoldau. Erähii jo olen toiči kuulluh dai lugenuh "Omas Muas" dai karjalankielizis kniigois. Ga minul yksikai himoittau kirjuttua omah lehteh kai net, kudamat minä kuulin da panin mustoh.
Sananpolvet:
– Mittuon hirven hiihtät, moizel i tal’l’al maguat. (Ruadopalkah da ruadoh nähte).
– Kahten jället kaidazet, a yhten ni nävytä ei. (Ruat, ruat, a ruavot ei loppevuta).
– Kärbäine mereh šittuu, sitgi on abu. (Pienes avusgi on abuu).
– Algu käis, loppu Jumalas. (Sanotah ruavon allus).
– Kuni suuri sustelou, sini pieni pistelöy.
– Pahal itkijäl sanat jällespäi mieleh juohtuu. (Toiči sanot, sanot, a jälles duumaičet, gu pideli toizin paista).
– Liemeh gu palat dai rokkuagi varuat.
– Enne elettih muga: polvie leikkua, a olgupiädy paikkua. (Köyhän elaijas).
– Sizär siiriči proidijes vie tundou, a velli – vienoi vieras.
– Seiččen vellen kirvehet yhten laučan al syndyy, a seiččen kälyh räččinät yhteh buukkuh ei synnytä.
– Levein levvan ual, paras parran ual. (Hyväs elaijas).
– Kus očču – sie vačču. (Yksinäzen elaijas).
– Kuni pahua kohendat, ičel ijän lyhendät.
– Meni mieli, elä vačču. (Miehele mendyy tytär igävöiččeh, a muamah kehittäy ielleh elämäh).
– Vierii kivi ei kiidžimeh kävy. (Puaksuh omua sijua vaihtelijah näh).
– Gu sanat kuomal, kuomu sanou kaimal, kaimu kaikel mual.
– Älä nagra nagristu, konzu kois kazvau rötkiä.
– Älä ole suuri ostandal, ole suuri piendäl.
– Älä varua nimidä, varua vai vahnuttu.
– Ostoleiväs on leiby, annetus mieles ei ole mieldy.
– Ilmai silmät vilmau.
– Vierahal hevol selläs ajajes jallat muas rivistäh.
– Omua on žiäli moittie, ga huigeigi on kiittiä.
– Tikku tikuttau, tikuttau, ga vie jättäy. A ryömöi gu tulou, sit kai ryömiäy.
– Sil pidäy olla brusinnu st’oklal libo lutinnu puazus. (Rohkien da jylgien muatuškan kel libo neveskän kel eläjes).
– Olit vai kois, sit selgy on ojazel.
– Joga nuottua ei pie arrol oijendua.
– ... niemen akoil oli buukku mustu, a vuassu valgei. (Sovan pezendäh näh).
– Eule tuldu tuodavua, eigo vetty viedäviä. (Tolkuttomis dielolois).
– Kylän ilo, koin kondii. (Ukko kyläs hyväsanaine, a kodih tulduu muuttuu pahatabazekse).
– Kuuzeh ei kazva juablokkua.
– Lähti sorzu lendoh, konzu perze kastui.
– Mihbo nähte seppy piihtet tagou? Gu käit ei palettas.
– Parahat linnut lennetäh Spuasanpiän. Enimät – Emänpiän.
– Kezä meni. Talvi tulou, taudi tulou.
– Nälgy reboin ridah ajau.
