Ezmäine kirjeine korinfalaižile (13:1-13). Armastusen te om parahim
вепсский
Младописьменный вепсский
1Hot' minä pagižižin mehiden da angeloiden kelil, no ku minai ei oliži armastust, ka oližin kuti heläidai vask vai judaidai vändim.
2I hot' minai oliži sanankandajan lahj, i hot' tedaižin kaik peitazjad i kaiken tedon, i hot' minai oliži kaik uskond i voižin sirtta mägid, no ku minai ei oliži armastust, ka minai ei oliži nimittušt arvod.
3I hot' jagaižin kaiken kodielon gollile i andaižin poltta ičtain lämoiš, no ku minai ei oliži armastust, ka siš-ki ei oliži minei nimittušt ližad.
4Armastuz om tirpai, armastuz om sula. Armastuz ei kadehti, ei kitte, ei ülendelde,
5ei vedä ičtaze pahoin, ei eci ičeleze hüväd, ei abittu, ei mušta ičeleze tehtud pahad,
6ei ihastu värhudehe, a om hüviš meliš, konz vägestab tozi.
7Se kaiken katab, kaikes uskob, kaiken nadeiše, kaiken tirpab.
8Armastuz nikonz ei kado. No Jumalan vestiden sanelend lopiše, tundmatomil kelil pagižend hilleneb, i tedo lopiše.
9Ved' kaik meiden tedod oma vajagad dai Jumalan vestid-ki sanelem vajagas,
10no konz tuleb se, mi om täuz', siloi vajaguz' kadob.
11Konz olin lapsen, ka pagižin-ki kut laps', minai oli lapsen mel' i lapsen el'genduz. No nügüd' ku olen mužikvoziš, olen tacnu kaiken, mi om lapsespäi.
12Nügüd' nägem, kuti pimedas st'oklas läbi, vaiše ozaiten, no edeleze nägeškandem sil'm sil'mha. Nügüd' minun tedo om völ vajag, no siloi tedaškanden kaiken, muga kut minun-ki polhe tetas kaiken.
13A nügüd' oma ned koume: uskond, nadei, armastuz. No suremb kaikid om armastuz.
Первое послание к коринфянам (13:1-13)
русский
1Если я говорю языками человеческими и ангельскими, а любви не имею, то я - медь звенящая или кимвал звучащий.
2Если имею дар пророчества, и знаю все тайны, и имею всякое познание и всю веру, так что могу и горы переставлять, а не имею любви, - то я ничто.
3И если я раздам все имение мое и отдам тело мое на сожжение, а любви не имею, нет мне в том никакой пользы.
4Любовь долготерпит, милосердствует, любовь не завидует, любовь не превозносится, не гордится,
5не бесчинствует, не ищет своего, не раздражается, не мыслит зла,
6не радуется неправде, а сорадуется истине;
7все покрывает, всему верит, всего надеется, все переносит.
8Любовь никогда не перестает, хотя и пророчества прекратятся, и языки умолкнут, и знание упразднится.
9Ибо мы отчасти знаем, и отчасти пророчествуем;
10когда же настанет совершенное, тогда то, что отчасти, прекратится.
11Когда я был младенцем, то по-младенчески говорил, по-младенчески мыслил, по-младенчески рассуждал; а как стал мужем, то оставил младенческое.
12Теперь мы видим как бы сквозь тусклое стекло, гадательно, тогда же лицем к лицу; теперь знаю я отчасти, а тогда познаю, подобно как я познан.
13А теперь пребывают сии три: вера, надежда, любовь; но любовь из них больше.