Toine kirjeine korinfalaižile (4:16-18 - 5:1-10). Mehen elo uskondas
вепсский
Младописьменный вепсский
16I sikš mö em kadotagoi rohktust. Hot' hibjal mö vanhtum, no südäimespäi mö udištamoiš päiväspäi päivhä.
17Meiden ahtištused oma lühüdaigaižed da kebnad, a toba meile igähižen korktan arvon, kudamb om agjatomašti sur'.
18Mö em kackoi sihe, mi om sil'mnägubal, a kacum nägumatomaha, sikš ku se, mi nägub, om lühüdaigaine, a nägumatoi om igähine.
5
1Mö tedam, miše hot' meiden maine kodi, meiden hibjan kor', muretas, Jumalal om taivhas meiden täht igähine elosija, kudamb ei ole tehtud mehiden käzil.
2Neciš hibjankores oldes, mö ohkam karktas, ku lujas tahtoim ličtas taivhaližehe korehe.
3Konz olem sädnus sihe, em jägoi alastomikš.
4Mö, ked völ eläm neciš kores, karktas ohkam, em tahtoiži ruštas, a tahtoižim panda päle taivhaližen koren, siloi elo laindaiži surmaližen.
5Necen täht Jumal om tehnu-ki meid, a znamaks hän om andnu meile Hengen.
6Sikš olem kaiken aigan rohktad hengel, hot' tedam, miše sihesai, kuni eläm neciš hibjas, olem eriži Ižandaspäi.
7Ved' mö eläm uskondal, a ei sil, midä nägem.
8Sikš mö olem hengel rohktad i tahtoižim teramba lähtta neciš hibjaspäi da mända kodihe Jumalannoks.
9Sikš mö panem kaiken vägen sihe, miše eläda hänen melen mödhe, olem mö hänenno vai em.
10Meile kaikile pidab tulda Hristosan sudan edehe, miše kaikutte saiži sen mödhe, midä neciš hibjas oldes om tehnu, hüväd vai pahad.
Второе послание к коринфянам (4:16-18 - 5:1-10)
русский
16Посему мы не унываем; но если внешний наш человек и тлеет, то внутренний со дня на день обновляется.
17Ибо кратковременное легкое страдание наше производит в безмерном преизбытке вечную славу,
18когда мы смотрим не на видимое, но на невидимое: ибо видимое временно, а невидимое вечно.
5
1Ибо знаем, что, когда земной наш дом, эта хижина, разрушится, мы имеем от Бога жилище на небесах, дом нерукотворенный, вечный.
2Оттого мы и воздыхаем, желая облечься в небесное наше жилище;
3только бы нам и одетым не оказаться нагими.
4Ибо мы, находясь в этой хижине, воздыхаем под бременем, потому что не хотим совлечься, но облечься, чтобы смертное поглощено было жизнью.
5На сие самое и создал нас Бог и дал нам залог Духа.
6Итак мы всегда благодушествуем; и как знаем, что, водворяясь в теле, мы устранены от Господа, -
7ибо мы ходим верою, а не видением, -
8то мы благодушествуем и желаем лучше выйти из тела и водвориться у Господа.
9И потому ревностно стараемся, водворяясь ли, выходя ли, быть Ему угодными;
10ибо всем нам должно явиться пред судилище Христово, чтобы каждому получить соответственно тому, что он делал, живя в теле, доброе или худое.