Toine kirjeine korinfalaižile (11:1-15). Pavel i ned, ked oma heitnus apostoloikš
вепсский
Младописьменный вепсский
1Voi, ku tö voižit tirpta mindai, miše minä olen vähäižel kuti meletoi! Ka tö jo tirpat.
2Minä varjoičen teid, kut tat varjoičeb ičeze tütärt, Jumalan täht. Minä olen toivotanu teid vaiše ühtele mehele, Hristosale, i tahtoižin toda teid hänen edehe kuti puhthan nevestan.
3No varaidan: kut mado kelhas maniti Evan, muga teiden-ki mel' traviše, i tö jät puhthita südäimita Hristosan edehe.
4Ku ken-se tuleb i saneleškandeb teile toižes Iisusas, kudambas mö em sanelnugoi, vai toižes henges, kudambad tö et otnugoi, vai toižes hüväs vestiš, kudambad tö et sanugoi, ka ved' tö kaiken necen hüvin-ki tirpat!
5No üks'kaik minä lugen, miše en ole hondomb nenid muga sanutud surid apostoloid!
6Voib olda, minä en mahta hüvin pagišta, no minä tedan äjan. Dai mö kaikes olem teile ani tetabad.
7A voib olda minun grähk om täs: minä olen alenzoitnu ičtain, miše pidäda teid korktembas arvos, i paukata olen sanelnu teile hüväd vestid?
8Toižiš uskondkundišpäi minä kuti vargastelin, konz sain dengoid heišpäi, miše abutada teile.
9Oldes teidenno minä nikeda en mokičend, hot' elin mairhes. Midä minei tarbiž, sidä minei andoiba uskondvelled, konz tuliba Makedoniaspäi. Minä en tahtoind eläda teiden niškal, i edeleze-ki en tahtoi.
10Hristosan todel, kudamb eläb minus, sanun: minun korktad mel't niken ei voi anastada kaikes Ahaijan mas!
11Mikš muga? Jose en armasta teid? Jumal tedab, minä armastan teid! Midä minä nügüd' tegen, sidä tegeškanden edeleze-ki.
12Minä en anda süd toižile ülendeldas, miše hö tegeba ičeze radod ningažo, kut mö-ki.
13Nene mehed oma värad apostolad, manitajad radajad; hö vaiše heitäsoiš Hristosan apostoloikš.
14Ka ved' nece ei ole čud. Iče soton-ki heitäse päivänvauktan angelaks.
15Ka siš ei ole nimidä, miše sotonan käskabunikad heitäsoiš Jumalan azjan tegijoikš. Heiden lop linneb heiden tegoiden mödhe.
Второе послание к коринфянам (11:1-15)
русский
1О, если бы вы несколько были снисходительны к моему неразумию! Но вы и снисходите ко мне.
2Ибо я ревную о вас ревностью Божиею; потому что я обручил вас единому мужу, чтобы представить Христу чистою девою.
3Но боюсь, чтобы, как змий хитростью своею прельстил Еву, так и ваши умы не повредились, уклонившись от простоты во Христе.
4Ибо если бы кто, придя, начал проповедывать другого Иисуса, которого мы не проповедывали, или если бы вы получили иного Духа, которого не получили, или иное благовестие, которого не принимали, - то вы были бы очень снисходительны к тому.
5Но я думаю, что у меня ни в чем нет недостатка против высших Апостолов:
6хотя я и невежда в слове, но не в познании. Впрочем мы во всем совершенно известны вам.
7Согрешил ли я тем, что унижал себя, чтобы возвысить вас, потому что безмездно проповедывал вам Евангелие Божие?
8Другим церквам я причинял издержки, получая от них содержание для служения вам;
9и, будучи у вас, хотя терпел недостаток, никому не докучал, ибо недостаток мой восполнили братия, пришедшие из Македонии; да и во всем я старался и постараюсь не быть вам в тягость.
10По истине Христовой во мне скажу, что похвала сия не отнимется у меня в странах Ахаии.
11Почему же так поступаю? Потому ли, что не люблю вас? Богу известно! Но как поступаю, так и буду поступать,
12чтобы не дать повода ищущим повода, дабы они, чем хвалятся, в том оказались такими же, как и мы.
13Ибо таковые лжеапостолы, лукавые делатели, принимают вид Апостолов Христовых.
14И неудивительно: потому что сам сатана принимает вид Ангела света,
15а потому не великое дело, если и служители его принимают вид служителей правды; но конец их будет по делам их.