Toine kirjeine korinfalaižile (11:16-32). Pavlan gor'ad
вепсский
Младописьменный вепсский
16Sanun völ kerdan: algat pidägoi mindai meletoman. A hot' oližin-ki meletoi, sikš antkat minei vald olda mugoižen, miše voižin minä-ki vähäižen baffalidas.
17Midä minä nügüd' baffalides sanun — ka se ei ole Ižandaspäi. Pagižen kuti meletoi.
18Ku neciš mirus äjan baffališoiš, ka minä-ki zavodin baffalidas.
19Ved' tö tahtonke tirpat meletomid — tö, ked iče olet melevad.
20Ved' tö tirpat, konz teid val'l'astadas, anastadas kaiken, polgetadas, alenzoittas da anttas korvha.
21Om huiged, no sanun, miše sihe meil ei täudund väged. No ku toižed rohtiba tehta sidä — minä pagižen sid' kut meletoi — rohtin minä-ki.
22Oma-k hö evrejalaižed? Ka minä-ki. Izrail'aižed-ik? Ka minä-ki. Oma-k Avraaman semnespäi? Ka ved' minä-ki!
23Oma-k hö Hristosan käskabunikad? A minä völ enamba heid olen Hristosan käskabunik — pagižen ninga kut meletoi. Minä völ enamban mokičin ičtain radol, mi hö, enamban ištuin türmas, mindai lödihe ülimärašti, äi kerdoid olin surman kündusel.
24Viž kerdad sain evrejalaižišpäi pletil nel'l'kümne iškud üht lugemata,
25koume kerdad mindai löiba palikoil rimalaižed, kerdan minuhu tactihe kivil, koume kerdad olin laivas, kudamb upsi, i mindai tacli aldoiš kogonaižen ön da päivän.
26Minä kaiken aigan olin matkoiš, kaiken aigan olin läz surmad: voinuižin upota jogihe, voinuižin putta razbainikoiden käzihe, minei pidi varaita ičein man eläjid dai verazmaižid, pidi varaita lidnoiš da rahvahatomiš tahoiš, varaita merel, varaita nenid, ked heitäsoiš uskondvellikš.
27Äjan radoin da nägin gor'ad, paksus olin magadamata, tirpoin sömän- da jomannäl'gäd, pühütin paksus, elin vilus da alasti.
28Kaiken necen ližaks minai oli kaikuččen päivän hol' uskondkundiš.
29Ku ken-ni om vägetoi, ka minä-ki olen vägetoi. Ku ken-se lankteb grähkähä, ka se poltab mindai.
30Ku pidaškandeb mil-ni baffalidas, ka baffalimoi ičein vägetomudel.
31Meiden Ižandan Iisusan Hristosan Jumal dai Tat — olgha hän kittud igän — tedab, miše minä en kelasta.
32Damaskas Areta-kunigahal pandud pämez' käski varjoita damaskalašt lidnad, miše tabata mindai, a mindai lasketihe maha iknaspäi puzus lidnan seinädme, i muga minä pagenin hänen käzišpäi.
Второе послание к коринфянам (11:16-32)
русский
16Еще скажу: не почти кто-нибудь меня неразумным; а если не так, то примите меня, хотя как неразумного, чтобы и мне сколько-нибудь похвалиться.
17Что скажу, то скажу не в Господе, но как бы в неразумии при такой отважности на похвалу.
18Как многие хвалятся по плоти, то и я буду хвалиться.
19Ибо вы, люди разумные, охотно терпите неразумных:
20вы терпите, когда кто вас порабощает, когда кто объедает, когда кто обирает, когда кто превозносится, когда кто бьет вас в лицо.
21К стыду говорю, что на это у нас недоставало сил. А если кто смеет хвалиться чем-либо, то (скажу по неразумию) смею и я.
22Они Евреи? и я. Израильтяне? и я. Семя Авраамово? и я.
23Христовы служители? (в безумии говорю:) я больше. Я гораздо более был в трудах, безмерно в ранах, более в темницах и многократно при смерти.
24От Иудеев пять раз дано мне было по сорока ударов без одного;
25три раза меня били палками, однажды камнями побивали, три раза я терпел кораблекрушение, ночь и день пробыл во глубине морской;
26много раз был в путешествиях, в опасностях на реках, в опасностях от разбойников, в опасностях от единоплеменников, в опасностях от язычников, в опасностях в городе, в опасностях в пустыне, в опасностях на море, в опасностях между лжебратиями,
27в труде и в изнурении, часто в бдении, в голоде и жажде, часто в посте, на стуже и в наготе.
28Кроме посторонних приключений, у меня ежедневно стечение людей, забота о всех церквах.
29Кто изнемогает, с кем бы и я не изнемогал? Кто соблазняется, за кого бы я не воспламенялся?
30Если должно мне хвалиться, то буду хвалиться немощью моею.
31Бог и Отец Господа нашего Иисуса Христа, благословенный во веки, знает, что я не лгу.
32В Дамаске областной правитель царя Ареты стерег город Дамаск, чтобы схватить меня; и я в корзине был спущен из окна по стене и избежал его рук.