ВепКар :: Тексты

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Ol'ga Jurjevna Žukova . Vauged jäniš

Ol'ga Jurjevna Žukova

Vauged jäniš

вепсский
Младописьменный вепсский
Vilun da pit’kän tal’ven jäl’ghe tuli keväz’. Mecas suli lumi, kazvaškanziba heinäd da änikod. Puiš i penzhiš ozutihe lehtesed.
Hirüt läksi ičeze uruspäi, kacuhti polehe, toižehe i joksi ecmaha mittušt-ni sömäd.
Hirüt homaiči, miše penshan alembaižed barbaižed säraidaba. Ken-se sigä ištub. Hirüt tuli lähemba i nägišti vauktan jänišan.
Midä sinä peitatoi? küzui hirüt jänišal.
Kacu, mitte minä olenvauged. Keväz’ tuli, a minä jäin vauktaks. Tedan, keväz’ kurttui minun päle i ei andand hahkad karvad. Nügüd’ mindai hüvin nägub, minä varaidan.
En teda, kut abutada-ki sinei, – sanui vastha hirüt. Tarbiž kel-ni küzuda, ken om vanhemb i melekahamb. Mängam, keda-ni vasttam.
I tönduiba mecadme ühtes.
Jäniš da hirüt nägištiba hirben, kudamb söi penzhištos lehteižid, i sanuiba hänele jänišan gor’as.
Keväz’ ei ole värnik, – vähäižen meletades sanui hirb, – om mugoižid živatoid i linduid, miččed kaiken aigan oma vauktad, nece om harvinaine i čudokaz azj.
A kut minä eläškanden vauktan, ved’ kezal minä en voi peittas.
Sinä uitos redul voite i linned must, – nevoi hänele hirüt.
Midä-se minä en tahtoi uitho ličtas.
Sid’ hirüt homaiči, miše jänišan händaine tegihe hahkaks.
Kacu, sinun händ om hahk, sinä ed ole čudokaz jäniš, sinä oled mugoine, kuti kaik toižed jänišad, i linned hahkan.
Ka, hüvin! ihastui jäniš, tedan minä hätken ištuin ičeze peitos, i keväz’ ei löudand mindai, sikš möhemba hahkištun-ki.

Заяц-беляк

русский
После суровой и долгой зимы пришла весна. В лесу таял снег, начали появляться травки да цветочки. На деревьях и кустиках распустилась листва.
Из норки показалась мышка: огляделась по сторонам и отправилась на поиски еды.
Вдруг она заметила, что нижние веточки одного из кустов дрожат: там кто-то сидит! Мышка подошла поближе и увидела белого зайчика.
Ты чего тут прячешься? спросила у зайца мышка.
Сама посмотри: я же весь белый. Уж и весна пришла, а я всё такой же. Видать, обиделась на меня веснавот и не дала серую шубку. Теперь меня отовсюду видно.
Даже не знаю, чем и помочь, – ответила мышка. Нужно спросить у того, кто старше и умнее. Идём, кого-нибудь да встретим!
И пошли они по лесу вместе.
Увидели мышка и заяц лося, который лакомился листочками с кустов. Рассказали они лосю о заячьем горе.
Весна тут ни при чём, – немного поразмыслив, сказал лось. Есть такие звери и птицы, которые остаются белоснежными круглый год. Это большая редкость, почти чудо.
Как же жить-то с белой шубкой? Летом мне нигде не укрыться.
А ты измажься грязью в прудуи будешь чёрным, – посоветовала ему мышка.
Что-то не охота мне лезть в пруд.
Вдруг мышка заметила, как хвостик зайца стал серым.
Глянь-ка, хвостик твой посерел! И вовсе ты не чудесный, ты такой же, как и все остальные зайцы. Скоро весь будешь серый.
И впрямь! обрадовался заяц. Видать, я так долго просидел под кустиком, что весна никак не могла меня найти, потому и серую шубку подарила мне так поздно.