ВепКар :: Тексты

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Zirkaloizeh näh

Zirkaloizeh näh

карельский: ливвиковское наречие
Новописьменный ливвиковский
Eletäh-ollah Kindahas molodoit, da muamah da tuattah. Mužikku lähtöy linnah. Häi ostau sie zirkaloizen pienen. Ostau zirkaloizen da tuou kodih, ei ozuta nikel, a panou ikkunal. Mučoi ku rubieu pertis kabrastamah, dai löydäy sie zirkaloizen. Ka ahtahezehäi, ga sie moine nuorikkaine, čomaine, hyväine! Häi davai itkuu. — Oi, sanou, — nygöi nengoman on löydänyh hyväizen da omaizen, ga minuu iäre työndäy, ei minunke rubie elämäh! Tulou muatušku pertih: — Midäbö, nevesky, itket? — A ka ahtai nygöi, linnah työniittö poijan, ga nygöi minun iäre työndäy, nengoman on hyväizen da omaizen löydänyh, sanou, — ga minunke taki ei rubie elämäh! Kačahtahezehäi muatušku ga: — Neveskyrukku, sanou, — ei jo ole hyväine da čomaine, ga avoi-voi, midä nygöi ollou elänyh, ku on nengoman tuhman da vahnan ottanuh! Mollei itkietäh. Tulou starikku pertih:
— Midäbo nygöi mollei itkettö?
— Ga midä itkemmö? Gu poijan työniithäi linnah, kačo nygöi, mittuman on staruuhan, sanou, — löydänyh. Kačahtahezehäi: ga starikku, vahnu, parranke.
— Eihäi ole tämä ni staruuhu, sanou, — a tämä on starikku da vahnu, da paha! Tulou poigu kodih.
— Midäbo nygöi kaikin itkettö?
— A nengai nenga, löydi nevesky nečen veššizen. Ottau poigu zirkaloizen dai sanou mučoile: — Kačahtais täh zirkaloizeh. Etgo ole sinä iče?
— Enhäi minä tiijä, minä i ego vai ken on, sanou, — enhäi minä näi iččie.
— Et näi iččie, ga sinä ie olet, sanou, — zirkaloine ozuttau sinuu iččiedäs! Nu, mu oi ihastuu, ku on nuorikkaine da omaine da hyväine — iččiedäh nägi. — Muamo, tules, sinä nygöi tänne, ka ahtai, sanou, — sinä oletgo iče, ollahgo sinun ruppizet?
— Ga minun onnuako ollah, poigurukku, ruppizet, dai minä olengi, minä olen!
— Tules, tuatto, tänne, kačahtai nygöi iččiedäs. Kačahtahezehäi, ga parranke.
— Oletgo iče?
— Ga vroode, poigurukku, iče olen, minä olen! Kaikin ihastuttih, što iččiedäh nähtih. Nygöi eletäh da zirkalos omua iččie kačotah!

Зеркальце

русский
Жили-были в Киндасове молодые, с отцом да с матерью. Поехал молодой муж в город. Купил он там маленькое зеркальце. Вернулся домой, положил зеркальце на окно, а никому не показал его. Жена стала прибирать и увидела зеркальце. Посмотрела, а в нём видит такую молодую, красивую, хорошенькую! Она давай плакать!
— Ой, — говорит, — теперь нашёл муж такую хорошенькую да красивую, выгонит он меня, не будет со мной жить. Заходит в избу свекровь:
— Чего это ты, невестка, плачешь?

— Вот посмотри-ка, — говорит, — в город отправили сына, так теперь он меня выгонит, нашёл такую хорошенькую да красивую, так уж со мной-то жить не будет! Посмотрела свекровь:
— Ой, невестушка, — говорит, — какая же это хорошенькая да красивая?
А-вой-вой, что это он теперь надумал, такую некрасивую, — говорит, — да старую привёз! Обе плачут. Заходит старик в избу, отец парня. — Чего это вы плачете? — Чего плачем? Отправил сына в город, так погляди, какую он, — говорит, — старуху нашёл! Поглядел и он в зеркальце — а там старик, старый, с бородой!
— И не старуха это вовсе, — говорит, — это же старик, старый да худой!
Уже втроём плачут.
Приходит сын домой.
— Чего это вы все трое плачете?
— Вот так и так, нашла невестка вот эту штучку.
Взял парень зеркало и говорит жене:
— Посмотри-ка в это зеркальце!
Не ты ли это сама? — Не знаю, сама я это или кто другой, — говорит, — я ведь себя не вижу!
— Не видишь себя, так вот это ты, — говорит, — зеркальце показывает тебя.
Молодуха обрадовалась, что она такая молодая, красивая да хорошенькая — себя увидела.
— Мама, подойди-ка теперь ты сюда, посмотри, — говорит, — не ты ли это сама, не твои ли это морщинки?
— Да вроде и мои, сынок, морщинки-то, да вроде это и я…
— Подойди-ка, отец, посмотри теперь на себя. Ты ли это?
— Да вроде, сынок, это я, вроде я. Все обрадовались, что сами себя увидели. Теперь живут дружно и в зеркальце на себя любуются.