VepKar :: Texts
Error: Permission denied

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Tiedoiniekku

Tiedoiniekku

Livvi
Syamozero
Tulow mužikku d’ogirandah kylän kohtah. Kirguaw poiki d’oves:
– Leibyveičči, tuo ven’oi!


Mužikku ottaw veičen huodras i kaččow veiččeh. Deistvitel’no, veičči oli leiväs. "Naverno neče on tiedoiniekku".

– Venehen tuon, gu arvannet, äijygo on minul lehmie? Toine sinulles.
– Kaksi on, – sanow.
– Muga on, arbait!

Ajaw poikki d’oves. Ottaw mužikan i tullah kodih. Mužikku akale sanow:
– Tämä on tiedoiniekku.
Lämmitä kyly, azu piirait, a minä lähten viinuo suan. Siid meile häin sanow, kui myö rubiemmo iellehpäi elämäh.

Akku kylyn lämmitti, piirait azui. Mužikku tuow buti̮lkan viinuo, i ruvetah tiedoiniekkuo gostittamah. Istutahes stolah, ižändy sanow tiedoiniekale:
– Sano, velli, mih minä kuolen?

Toine vastuaw:
– Huondeksel sanon suwruksettomal suul.


Pietäh mužikkuo yö hyvin. Huondeksel nowzow i ižändäle sanow:
– Nygöi sanon: sinä kuolet – lähtet hevol ajamah, hebo pieröw, siid sinä kuolet.


Mužikal piäh tuli: "Enämbi minä hevol ajamah ni kunne lähte en". Vuvven aigua ni hevon lähil ei mene. Tulow moine aigu – händäh kučutah linnah. Aigu on talvel. Linnah on kuwzikymmen kilometrie. Duwmaiččow: "D’allai lähtižin – astumistu on äijy.: Hevon ottazin – ei vai pieris".

No vs’o-taki ottaw hevon. Lähtöw kois hevol ajamah. Dielo on kymmenen čuasun aiguo illal. Ajaw kois päi kuwzi kilometrie, siid on suwri vastumägi, hebo i pieröw vastumägeh nostes. Šliehkahtah kresloih sellälleh: "Nygöi minä olen kuollu"!

Viruw kreslois čuassuo kaksi, d’o roih pimei. Tulow hukkuo arteli, davai hebuo syömäh.
– Tol’ko ku olizin hengis, – sanow, – ga minun hebuo ettö syös!

Hukat hebo syödih dai iäre pyhkittih. Viruw kreslois kaiken yön, nälgävyi. "Nygöi pidäw oppie nosta. Mowžet voibi i kuolluonnu astuo". Nowzow i lähtöw kodih astumah.: Tulow kodih, akale sanow:
– Nygöi vet’ minä olen kuollu.
Kuvvendel kilometriil suwres vastumäjes hebo pieri, siid minul hengi pakui.

Akkah kaččow:
– Neužel’ ollow tozi?

Menöw, sanow susiedal:
– Ukko kuoli.

Tulow susiedu, kaččow – mužikku hengis.
– Olettego tolkus, ei häin kuoliet käveltä! Kuzbo on hebo?

– Hebo hukat syödih. Vuozi aiguo oli, tiedoiniekkuhäi sanoi, mih minä kuolen, i nygöi lähtiin linnah, ajoin kuwzi kilometrie suwreh vastumägessäh, hebo pieri – siid minul hengi pakui. Siid tuldih hukat, hebo minul syödih. Žiäli oli hebuo. Hengis gu olluzin, en andanus syvvä!

Siid susiedu hälle sanow:
– Hengis olet, ukko-rukku, sinuo tiedoiniekku puwtaiči.
Vainbo voibi uskuo: sen hevon pierendäh kuolet? I siid mužikku därilleh hengevyis.

Sanoi susiedale passibot i heitti tiedoinikkoih uskondan. Siid häin nygöi tiedoiniekat hävittih iäres.

Прорицатель

Russian
Приходит мужик на берег реки против деревни. Кричит через реку:
– Хлебный нож, пригони лодку!


Мужик (на другом берегу) вынимает нож из ножен и смотрит на нож. Действительно, нож был в хлебе. "Наверно, это знахарь".

– Лодку пригоню, если угадаешь, сколько у меня коров. Другую тебе.
– Две, – говорит.
– Так и есть, угадал.

Переезжают реку. Берет мужика с собой и приходят домой. Мужик жене говорит:
– Это знахарь.
Натопи баню, испеки пироги, а я пойду за вином. Он потом нам скажет, как мы дальше жить будем.

Жена баню топить, пироги печь. Муж приносит бутылку вина, и начинают знахаря угощать. Сидят за столом, хозяин говорит знахарю:
– Скажи, брат, отчего я умру.

Тот отвечает:
– Утром скажу натощак.


Устроили мужику хороший ночлег. Утром встает и хозяину говорит:
– Теперь скажу. Ты умрешь так: поедешь на лошади, лошадь пукнет, тут ты и умрешь.


Мужик решил: "Больше никуда на лошади не поеду". Целый год даже к лошади близко не подходит. Настало такое время – его вызывают в город. Дело было зимой. До города шестьдесят километров. Думает: "Пошел бы пешком – далеко идти, взял бы лошадь – кабы не пукнула".

Но все же берет лошадь. Выезжает из дома на лошади. Дело было в десять часов вечера. Отъезжает от дому шесть километров, тут большая гора, лошадь и пукнула, поднимаясь в гору. [Мужик] повалился в розвальнях на спину: "Теперь я мертвый"!

Лежит в розвальнях часа два, уже стемнело. Приходит стая волков, давай лошадь есть.
– Если бы я был жив, – говорит, – то не ели бы мою лошадь!

Волки лошадь съели и прочь убежали. Лежит в розвальнях всю ночь.: Замерз, проголодался. "Теперь надо попробовать встать. Может, можно и мертвому ходить". Встает и отправляется домой, жене говорит:
– Теперь ведь я мертвый.
На шестом километре, поднимаясь в большую гору, лошадь пукнула, тут у меня дух вышел.

Жена смотрит:
– Неужели это правда?

Идет, говорит соседу:
– Муж умер.

Приходит сосед, смотрит – мужик жив.
– В уме ли вы, мертвые ведь не ходят! Где же лошадь?

– Лошадь волки съели. Год тому назад знахарь ведь сказал, отчего я умру, теперь поехал в город, проехал шесть километров до большой горы, лошадь пукнула – тут у меня и дух вышел. Потом пришли волки, лошадь у меня съели. Жалко было лошади. Если бы был жив, не дал бы съесть.

Потом сосед ему говорит:
– Жив ты, горемыка, тебя знахарь попутал.
Разве можно поверить, что помрешь, если лошадь пукнула, и чтобы мужик снова ожил.

Сказал соседу спасибо и перестал знахарям верить. А теперь ведь знахари совсем пропали.