VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Van’ka-vor

Van’ka-vor

Veps
Central Western Veps
Ende eliba uk da ak.

Ukou da akou oli kuume poigad.

Ühten kucuiba Van'aks, toižen – Vas'aks, kuumanden – Fedoraks.

Ühtüu vel'l'uu oli kuume poigad, a toižil nikeda elend.

Nece vel'l', kudamou lapsid-ne elend, sanub:
- Andaskep täämbei Fedorad minunke mecha, kacuhtan, mida hänesas linneb, mitte hän linneb elii.


Mänd'he.

Necin poigan ot't’ däd’, no, plemännikan ott’, mändhe.

Mecas siga käveliba, käveliba.

Nece poig sanub dädäle:
- Oi, dädei, om naku čomid pedejid, olišku nened pedajad čapta da čoma pert’ tehta neniš pedejiš.


Däd’ sanub:
- Hivä, astkam nüguni kodihe.


Tuliba kodihe, sanub:
- Nece sinun poig linneb hrest'anski, ninga pagiž siga.


Homen, sanub, – anda mini tošt’ poigad.

Toižen poigan ot't’, toižuu päivuu mänd'he. Möst käveliba, käveliba sigä mecas.

Däd’ vüi händast, koivud ühted kazdas.

Poig sanub:
«Dädei, necen koivžoman čapeižid, ka, voi, rugišt’ kazveiž neche čomad, sanub, – čoma liib kazveiž, necen kaiken kaskesen čapeižid ka».


Nece däd’ sanub:
- Linneb neciš semendai.


Män’, kod'he tuli, sanub:
- Anda täämbei Van'ad, kuumant poigad.


Kuumanden poiganke mäni däd’ mecha.

Käveliba, käveliba.

Mužik härgän vedab dorogadme.

Nece Van'a sanub:
- Dädei, mina necen härgän dädöu vargastan.


– Ka kutnä sina vargastad härgän?

– Vargastan.

Oti, edoupei joks’ dorogadme, sapkan jougaspei hiitouz’, dorogale tacouz’, nu dei möst dädänke astub.

Nece uk härganke astub.

Astub, astub härgänke dei kacub:
- Oi, sanub, – sapug mitte dorogou, čoma sapug om, da üks’ om ka, en ota üht sapkad.


Dei möst astuškanz'.

A nece prihä män’, ümbärz’ möstona, sapkan ot't’ dei möst edoupei joks’ dei toižen sapkan taci dorogale.

Nece mužik astub härgänked, hän sanub:
- Ka kacke, sanub, – sapkad-se en otand, näge, naku toine sapug.


Otnuižin ka uudanuiž mini sapkad.

Mända da otta sapuk se.

Härg naku sidouta nakhu puhudehe da.

Hän härgän puhudehe sidouž i sapkad otmaha män'.

Sapkad otmaha män’ dei sanub: «Mätä kus sapug oli.»

Mušta-gi ii kus sapug oli.

A sil aigau nece prihä Va'aä, härgän puspei ruši dei ot't’, vargast’.

Ukoine astui, astui dorogadme, sapkad ele.

- Entä kus om, en enambad mäne.

Pördihez.

- Mända, ika ii härg se pageniž... Ka sapkad ele i härgäd ele.

Nu hüvä.

A nece däd’ varast’, nägi necen radon, ka piitnus däd’.

Nece härgän vargast’ dei läks’.

A däd': «Mända kodhe».

Kod'he tuli, vellele sanub:
- Vot mida, viikoi, poig se durak om čistį, ii hän elei linne.


Kacu ningoi linneb podlec, - ninga ukou härgän ott’.

Nu, dei nece priha dädäleze sanub:
- Dädei, sanub, – mina härgän vargastin', mina üksnin' vargastin', nu dei üksnin' mina necen härgän i sön.


– Ka kut muga sina üksniiž söd, jose kaiken üksniiž söd?

Dädänke soglasihe dei mänd'he stanuižehe. Dei lämįin tegi dei härgän kiitaškanz', kiitmaha pani, katl'as i kiitäb.

Nece däd’ vardiičeb.

- Dädei, sina varasta ala varasta, a mina necen härgän kiitan dei üksnein' sön.

A däd’ sanub:
- Ka kut muga sina härgän üksnäiž söd?


Män’ stanun taga nece priha dei vongab:
- En mina härgäd vargastand, dädäm vargast’, en mina härgäd vargastand, dädäm vargast’.


Dei nece däd'd’ pagen’ stanuspei dei härgäd ii sönt-ki.

Dei nece priha üksnäze härgän kiiti dei süi.

Tuli kodhe nece mužik, mäni, vellele sanub:
- Viikoi, sanub, – kacu, ninga i ninga, sanub, – podlec čistį: härgän vargast’, kiiti dei üksnaze süi-ki.


Kaik.

Ванька-вор

Russian
Жили-были старик со старухой.

У них было три сына.


Одного звали Ваней, второго Васей, третьего Федором.


У одного брата было три сына, а у второго никого не было.


Тот брат, у которого не было детей, говорит:
– Отпусти-ка сегодня Федора со мной в лес, я посмотрю, что из него получится, какой он будет человек.


Пошли они.

Дядя взял этого сына, а, взял своего племянника, и пошли в лес.


Там они ходили, ходили.


Говорит племянник дяде:
– Ой, дядя, какие тут пригожие сосны, срубить бы эти сосны, да построить из этих сосен красивый дом.


Дядя говорит:
– Хорошо, пойдем сейчас домой.


Пришли домой, он и говорит:
– Этот твой сын будет крестьянином: так он там рассуждал.


Завтра отпусти со мной второго сына.

Взял он второго сына. Ходили, ходили они там, по лесу.

Дядя отвел его туда, где растут одни березы.


Племянник говорит:
– Дядя, если бы этот березняк срубить, то выросла бы здесь хорошая рожь, - говорит, - хорошие хлеба выросли бы, если бы сделать подсеку.


Дядя говорит:
– Из этого получится сеятель.


Пришли домой, дядя и говорит:
– Сегодня дай Ваню, третьего сына.


Пошел дядя с третьим сыном в лес.

Ходили, ходили по лесу.


Мужик ведет быка по дороге.


Ваня говорит:
– Дядя, я украду этого быка.


– А как ты украдешь?

– Украду.

Взял побежал вперед по дороге, сбросил с ноги сапог, бросил на дорогу ну и пошел с дядей дальше.

А старик идет со своим быком.


Ведет, ведет быка и заметил:
– Ой, – говорит, – какой красивый сапог на дороге, да один, не возьму один сапог.



И пошел дальше.


А этот парень пошел, опять обошел его, сапог взял и опять вперед побежал и второй сапог бросил на дорогу.

Старик идет с быком и говорит:
– Гляди-ка, – говорит, – сапог-то я не взял, а тут второй сапог.


Взял бы, так у меня были бы новые сапоги.


Пойду-ка возьму тот сапог.


А быка привяжу тут к дереву.


Привязал он быка к дереву и пошел за сапогом.

Пошел за сапогом и думает: \"Да поди знай, где сапог-то был\".


Не помнит, где и был сапог.


А тем временем Ваня отвязал быка и взял, украл его.

Старичок шел, шел по дороге – сапога нет.


- Не знаю, где сапог, не пойду дальше.

И вернулся.


– Пойти надо, а то не сбежал бы бык.
А то и сапога нет, и быка нет.

Ну, хорошо.

А дядя подкарауливал, он спрятался и видел все это.


Парень украл быка и ушел.


А дядя: «Пойду и я домой».

Домой пришел, брату говорит:
– Вот что, братец, сын-то твой настоящий дурак, не будет из него человека.


Не будет из него человека, подлецом он будет – у старика украл быка.


Ну, а этот парень говорит дяде:
– Дядя, – говорит, – я украл быка, я один украл быка, ну так я один и
съем этого быка.


– Да как ты один съешь его, неужели все съешь один?

Сговорились они с дядей и пошли в лесной стан. Развел он огонь и этого быка начал варить, положил вариться быка, в котле и варит.

Дядя сторожит.


– Дядя, ты жди не жди, а я быка сварю и один съем.

А дядя говорит:
– Как же один быка съешь?


Пошел парень за стан и орет:
– Не я быка украл, дядя украл, не я быка украл, дядя украл!


Дядя и убежал из стана, и мяса быка он и не поел.

А парень сварил быка и съел один.


Пришел этот мужик домой и говорит брату:
– Братец, – говорит, – вот так и так, – говорит, – подлец он настоящий: украл быка, сварил и один съел.


Всё.