ВепКар :: Тексты

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Prost vävü

Prost vävü

вепсский
Средневепсский западный
Ende ol’ prost mužik vävü.

Nainu hän ol’ edahan.

Astub adiveihe anopehe i aphe.

Tuli aphe adiveihe, anop tegi touknad.

Touknad tegi, vävun ištut’ sömhä.

Vävü süiž ka vareidab: söb ka kar tegese, vareidab, anop sanub,
mise äjän seid'.


Ii rohtnu i söda, muga i kodhe tuli.

Tataze küzub:
- Nu, anopiiž adivoičetiba?


– Muga adivoičetiba: tegi magedad touknad, da en rohtind söda,
sön ka kar tegese.


– Oi sina, prost, tariž ol’ söd ka segoitada ka toukun libub, möst tegese sel'gäšti.


– Söda uduu kerdou.

Nedal’ proidi dei hän möst ajab adiveihe.

Anopennust tuli da apennust.

Ap da anop vasttiba.

Möst adivoičetiba, i anop pani kislid.

Hän väheižen süi dei nägeb, mise poleneb dei kislin segoiti.

A anop nägi dei sanub:
- Vävü, vet’ kislid ii segoitelgoi.


Hän stolantagoupei läks’ dei tuli kod'he, küzub tat:
- Nu, kut adivoičetiba?


– Adivoičetiba čomin', da kislin' segoitin' da anop sanįi, mise kislid' ii segoitelgoi.


– Hüvä, mänod uduu kerdou, ka ala rada ninga.

Nedal’ – toine proidi dei hän möst adivoihe ajab.

Edahan oli, ka tuli homencel aigoiš tuli.

Anop kürzad paštab.

- Ištte, vävü, kürzid sömhä.

- Išttas, požalui, dorogaspei, ka zahotin' söda-se da!

Ištįihe, kürzid’ söb.

A anop pani sen’t.

Hän muga napiraib söb, muga hänel apetit.

- Nu, anop, silai čirud, ka čirud.

– Ka, vävü, ii čirud ole, a sen’.

– Nu, sen’ ka sen’, a mina dumein': čirud.

Nu i ladno.

Süi dei aji kod'he.

- Nu, kut beregoičiba?

– Beregoičiba ani čomin', nu mina dumein' mise oma čirud, a oli sen’.

– Hüvä, uduu kerdou mäned, ka ala ninga rada, a čomašti kacu, muja da eskei sanu anopele, nece tat-se sanub.

Hüvä, mända udes möst adivįihe.

Vuu kerdan adivįihe aji.

Adivįihe tuli sobatan ehtou.

Anop ezmäi ii adivoičend, a pan’ kül'betin’ lämhä.

Kül’betin lämhä pan’, dei külbet’ palaškanz.

Nece iknaspei kacub vävü dei sanub:
- Anop, külbet’ se palab.


– Palab, ka palamaha om pandud.

Möst ištį, ištį vävü:
- Anop, külbet’ palab.


– Palab, ka palamaha om pandud.

No, okha.

Anop kaika sigä radab, užnan tegeb.

- Anop, a külbet’ palab.

– «Palab, ka palamaha om pandud.»

- No, mända hougod toda,- anop pagižeb.

Anop hougod tomha män’, a vävül necil’ kromeine liibäd ottud, anop hougho männu, a vävü söb neciš kromašt’, söda zahoti ka.

A lumeškanz', diki äjou lumen paneškanz'.

A anop siižub pordhil' hougonke dei sanub:
- Nu i huttib ka huttib.


– A hutiin’ ka ičiin' kromašt’.

Anop-se sanub, mise lunt-se paneb, a hän dumeib, mise vävüle sanub: huttib ka huttib.

Глуповатый зять

русский
Жил когда-то глуповатый зять.

Жену он взял издалека.


Пошел он в гости к теще и тестю.


Пришел в гости, теща приготовила толокно.


Приготовила толокно и усадила зятя за стол.


Поел бы зять, да боится: если поест, то образуется ямка, боится, теща скажет, что много съел.


И не посмел он есть, да так и пришел домой.

Отец спрашивает:
– Ну, угощали тебя у тещи?


– Меня угощали: приготовили сладкого толокна, да я не посмел есть, поем, так ямка возникнет.

– Ой ты, глупый, надо было, когда поешь, все перемешать, и толокно опять бы выровнялось.

– Поесть, что ли, в следующий раз.

Прошла неделя, и опять он едет в гости.

Приехал к теще и тестю.


Тесть и теща встречают его.


Опять угощают, а теперь теща подала кисель.


Он немного поел и видит, что ополовинил кисель, и перемешал его.


А теща увидела и говорит:
– Зять, кисель ведь не размешивают.


Он встал из-за стола, приходит домой, отец спрашивает:
– Ну, как тебя угощали?


– Угощали хорошо, да я кисель размешал, а теща намекнула, что кисель не размешивают.

– Хорошо, пойдешь в следующий раз – не делай так.

Прошла неделя-другая, и едет зять опять в гости.

Далеко было добираться, приехал рано утром.


Теща блины печет.


– Садись, зять, блины есть.

– Сяду, пожалуй, с дороги, так есть.то хочется!

Сел он и ест блины.

А теща подала еще и грибов.


Он все уплетает с аппетитом.


– Ну, теща, у тебя шкварки, так шкварки.

– Да не шкварки это, зять, а грибы.

– Ну, грибы так грибы, а я думал шкварки.

Ну, и ладно.

Поел да и поехал домой.


– Ну, как угощали?

– Угощали очень хорошо, но я думал, что были шкварки, а были грибы.

– Ну, хорошо, пойдешь в следующий раз, так не делай: посмотри хорошо, распробуешь и только потом скажи теще, – это отец-то говорит.

Хорошо, опять решил ехать в гости.

Еще раз поехал в гости.


В гости приехал в субботу вечером.


Сначала теща не стал его угощать, а затопила баню.


Затопила теща баню, а баня загорелась.


А зять спокойно смотрит в окно и говорит:
– Теща, баня-то горит.


– А горит [топится], на то она и затоплена.

Опять сидит, сидит зять:
– Теща, баня горит.


– Горит [топится], на то и затоплена.

Ну, ладно.

Теща все работает, ужин готовит.


– Теща, а баня горит.

– Горит [топится], так пусть, она ведь затоплена.

Ну, пойду-ка я дров принесу, – говорит теща.


Теща ушла за дровами, а у зятя с собой кромка хлеба взята, он горбушку жует – есть захотел.

А тут снег валит, очень сильно метет.


Теща стоит с дровами на крыльце и говорит:
– Метет так метет!


– А мету [уплетаю] – так свою горбушку.

Теща-то говорит, что снег метет, а он подумал, что теща о нем говорит.