Тексты
Вернуться к списку
| редактировать | удалить | Создать новый
| Статистика
| ? Помощь
Kut pedran poigaine sebranikan löuzi
жанр: сказка
Источник:
Kipinä. № 3, 2026, с. 4-5
Nencoiden sarn.
Kändi vepsäks Darja Polina
Kut pedran poigaine sebranikan löuzi
вепсский
Младописьменный вепсский
Eli konz-se tundras penidenke sarvidenke. Ni üht sebranikad sil ei olend. No pedraine lujas tahtoi, miše sil oližiba hüväd sebranikad.
Kerdan nӓgišti se varišan. Ištui variš surel kivel – must, sur’kulu, sil’mӓd saupsi, nikenehe ei kacund. Tuli pedran poigaine kivennoks i sanui hilläs:
– Variš, variš!
Variš ištub vaiknašti.
Völ kerdan kucui pedran poigaine:
– Variš, variš!
Variš vaiše sil’mӓd avaiži, no ei andand vastust.
Komedas kucui pedran poigaine:
– Variš, variš!
Kacuhti variš, nägišti pedran poigaižen i avaiži nökun:
– Midä tahtoid?
– Tahtoin sebrastada sinunke, variš!
Kulišti mugoižid sanoid variš, krongaškanzi, nökul plokaiži. Pit’kha variš nagroi, a sid’ sanui:
– Hüvä! Tule tänna, kivele. Ištum ühtes, a sid’ lendaškandem sille mägele.
– A minä en mahta leta, − sanui pedran poigaine.
– Avoi, mitte sebranik sinä oled minei? − sanui variš, maihuti suugil i lendi mägele.
Möst jäi pedran poigaine üks’näze. Astuškanzi se edemba tundradme. Astui, astui i nägišti suren järven, a neciš järves haug’ ujub.
Koverzihe pedran poigaine järvennoks:
– Haug', haug'!
Haug' ozuti nenan vedespäi:
– Ken mindai kucub?
– Minä olen pedran poigaine penidenke sarvidenke. Tahtoin sebrastada sinunke!
– Hüvä! Minä mugažo tahtoin! Čuhlahta vedehe, ujum ühtes da tabadam ahvenid.
– Ka minä en mahta ujuda! – pöl’gästui pedran poigaine.
Nagroi haug' i sanui:
– Kacu, ka mitte sebranik sinä oled minei! – sanui haug' i ujui.
Möst pedran poigaine jäi üks’näze. Tuli eht, päiväine zavodi lasktas. Äkkid pedran poigaine nägišti: edahan om lämoi, pažagan rindal ištub ristit, katil’an riputi, keitost keitäb.
Tuli pedran poigaine lähemba. Nägišti sidä ristit i küzui:
– Kuspäi da kuna mäned, pedran poigaine?
Voikaškanzi pedran poigaine i starinoiči ristitule ičeze gor’as. Ristit kundli kaiken i sanui:
– Ala voika! Oli sinai gor’a, a nügüd’ ei ole necidä. Minä olen sinun sebranik!
Muga jäi pedran poigaine ristitunke i kazvoi sureks vahvaks pedraks suriden da čomiden sarvidenke.
Sanutas, miše siš aigaspäi tundras pedrad oma elänuded ühtes ristituidenke.
