VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Elettih ennen mužikku da kondii

Elettih ennen mužikku da kondii

Livvi
Tulmozero
Elettih ennen mužikku da kondii. Mužikku lähti kaskee ajamah. Kondii sie satui hänel vastah, puutui:
– Midä sinä root?

– A kaskee ajan.
– Otas minuu dovariššakse, eiga minä sinul en anna ajaa.
– Nukka. Nukka yhtes!

Hyö kaski ajettih. Hyö kaski ajettih, palo poltettih, kai. Davai hyö kyndämäh, kylvämäh. Hyö enzimäzekse kylvettih nagristu. Heil kazvoi nagriz ylen hyvä. A mužikku vi̮dumaiččoo, kui nečiz nygöi sooha, kondies moonittoo nagrehet.
Kondiel sanoo:
– Kudamadbo čurat sinä otat?

A häi, kačo, ainos kagroi riiboo da rugehii. Häi sanoo:
– Ja ...
verhuški beru!

Duumaiččoo mužikku: "Hyvin i rood, ota, ota"!
– Vuota vai minä peestän, – sanoo, – sinul verhuškat.
Mužikku nagrehen nyhti, nagristu rodih kaksi kuoppoo, ylen hyvee. Nagrehen nyhti, no:
– Nygöi ota verhuškat sinä, n’ootit uberi.

Rubei niidy syömäh:
– Oh kehveli, moonitti!
Ewle hyvä tämä.

Tossu vuon sih nagrizmooh mužikku kylvi nižun. Nižu rodih ylen hyvä, ylen hyvä, kazvoi vyössäh. Toos kyzyy, (sen kondien kel rootah, yhtes račketah) dai toos kyzyy:
– Kudoodbo nygöi, d’eed’oi, otat?

– A nygöi otan, – sanoo, – nene sängičuran.

Duumaiččoo, "Vot hyvin roovoit, ota vai".
– Toos vuota nygöi, – sanoo, – sid minä uberin.
Mužikku nižuzet leikkai, uberi da kodih vedi eeres. Da vie staraiččih: kai sängyön lyčykkäzen, lyčykkäzen kičusti.
Rubeibos niidy kičustamah:
– Oh minuu, minuu, nygöihäi moonivuin.
Nygöi, kačo, täz ni midä et soo.

Sih sudra meni. No olgah.
Sen dielon hylgäi.
Mužikku sygyzyl rubie vemmeldy loodimah.
– Midäbo nygöi root sinä?
– Nygöi, – sanoo, – minä vemmeldy lain.
Tuondu keree da painoo, sid vemmeldy myöbi mužikku.
– Dai minä rubien!
– Nukka!

Leikkoou sangien sie tuomahazen, nyhtee. Rubiebo murraldamah vastakkah, se katkie. Toizen d’ernii pahas tavas. Se katkie. Erähän d’ernii pahas tavas – sе katkie. A mužikku vai hil’l’akkazeh painoo. Joga vewbelyt hyvä roih. Mužikku vai loodii, mužikku vai loodii mättee.

Häi suutui, lykkäi:
– Enämbi en minä rubie, – sanoo, – sinun kel družimah!

– Et rubie, ga ei ni pie, dovariššu, – sanoo, – mene, velli, kuz olit, sie i druži.
Sid mužikku peezi hänes, dovariššas eere hyväz mielez.
Loppih se zookkun.

[Дележ урожая]

Russian
Жили когда-то мужик да медведь. Мужик идет подсеку рубить. Медведь там случился, ему навстречу попадает:
– Что ты делаешь?

– А подсеку рублю.
– Возьми-ка и меня в товарищи, а не то я тебе не дам рубить.
– Давай. Давай вместе.

Они подсеку вырубили, они подсеку пробороновали, поджогу сделали, все. Давай они пахать, сеять. Они сначала посеяли репу. У них выросла репа очень хорошая. А мужик думает, как бы теперь у медведя репу выманить. Медведю говорит:
– Которые концы ты возьмешь?

А он, [медведь], видишь, всегда овес рвет да рожь.
Он говорит:
– Я ...
верхушки беру.

Думает мужик: "Хорошо и делаешь, бери, бери"!
– Подожди-ка, я соберу тебе верхушки.
Мужик репу выдергал, репы получилось две ямы. Очень хорошей. Репу выдергал:
– Теперь возьми ты верхушки, ботву убери.

Стал это есть:
– Ох, окаянный, обманул!
Это нехорошие.

На следующий год на этом поле мужик посеял пшеницу. Пшеница уродилась очень хорошая, очень хорошая, выросла до пояса. Опять спрашивает (с тем медведем работают, вместе трудятся). Опять и спрашивает:
– Которые теперь, дядя, возьмешь?

– А теперь возьму, – говорит, – эти, корешки.

Думает: "Вот хорошо делаешь, знай бери".
– Опять подожди, – говорит, – когда я уберу.
Мужик пшеницу сжал, убрал да домой и свез. Да еще постарался: жнивье короткое-короткое оставил.
Стал он эти [корешки] грызть:
– Ох, я, бедный, опять ведь обманулся.
Теперь уж из этих ничего не получишь.

Все зря пропало. Ну ладно. Бросил это дело.
Мужик осенью стал дуги гнуть.
– Что теперь ты делаешь?
– Теперь, – говорит, – я дуги делаю.
Черемуху рубит да гнет, потом дуги продает мужик.
– И я буду!
– Давай!

Рубит там толстую черемуху, выдергивает. Стал сгибать – переломилась. Вторую дернул с дурной головы. Эта переломилась. Следующую сдернул в сердцах. Опять переломилась. А мужик лишь, знай, потихоньку гнет. Каждая дуга получается хорошая. Мужик, знай, делает, мужик, знай, делает, гнет.

Он [медведь] рассердился, бросил:
– Больше я не буду, – говорит, – с тобой дружить!

– Не будешь, так и не надо, приятель, – говорит, – иди, братец, где был, там и дружи.
Так мужик отвязался от него, товарища, рад был.
Кончилась эта сказка.