VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Hiitroi saldattu

Hiitroi saldattu

Livvi
Nekkula
Tuli saldattu pitkäs matkae päi hiaruh. Tuli hiaruh, pagiži mužikanke, yäkse tariččiiheze.
– Ga, – sanow, – voit muata, voit.
– Nečis, – sanow, – susiadas kedäbo on?
- Sit, – sanow, – on emändy da ižändy, ga ylen ollah skuwpat, – sanow, – ei laskiata hyä ni konzu ni kedä.

– A vuata minä opin, – sanow, – lähtiä.
– A jesli ei laskiatanne, ga sit tule, – sanow, – järilleh meile.
Menöw – mužikku pihal halguaw halgua.
– Ižändy, laske, pitkäs matkas tulen ga, minuw yäkse.
– Emmo jo myä rakkahat ole ni kui laskemah, – sanow.
– Passibo, ižändy-rukku, passibo! (Häi heittiiheze kuwrehekse.)

Tuli pertih.

– Ižändy minuw laski yäkse!
– Emmo jo myä rakkahat ole ni kui yäkse ga...
– Passibo, emändy-rukku, passibo!
Dai ištuheze lawččah. Jaksoiheze, pani sumkažen lawčale.
Tulow ižändy pertih.
– Ga mikse sinä laskiit?
– Ga en minä laskennuh. Ga naverno eigo kuwriž ole?
– Myä ištumokseh, rubiammo syämäh ga, – emändy i sanow ižändäle, – älä pagiže ni midä, emmo händy käske syämäh.

Ištuw saldattu lawčal, kacčow: heijän ruvettih syämäh, ei virketä ni midä. Ižändy ištui, ištui, da ei ni tirpannuh:
– Pitkälgo matkal tulet?

– Passibo, passibo!

Ištuheze syämäh: otti luzikan, söi ildažen.
Ištuheze.
– Sanoin, – akku sanow, – ištua vaikkani!
Mužikku i sanow:
– Minä, – sanow, – huandeksel lähten aijoi meččäh, sinä pasta blinat.


Saldattu maguaw, kai kuwndelow häi. Dai pastoi [akku] blinat, dai juadih čuaju, dai lähti. Akku rubiaw dostaliloi loppemah. Mužikku lähtijes sanoi:
– Pakiče yäsijas dengat.


Nowzi saldattu, rubei selgiämäh da lähtemäh:
– Passibo, emändy-rukku, passibo!

– Dengat, kačo, pidäw, – olgupiäs lekaškoitti.
– A, blinua syvvä? Seičas!

Ištuiheze, blinua söi dai myästin kuru, kuni akku dostaliloi blinoi pastoi. Dai myäs akku tartuw:
– Dengat, kačo, yäsijas pidäw!

– Ah, blinat ottua?

Saldattu blinat keräi da – sumkažeh.
– Passibo, passibo, t’outa-rukku, passibo!
Dai lähtöw iäres.

Tulow mužikku mečäs päi, tulow mečäs päi:
– Nu midäbo, emändy, pakičiidgo dengat?

– Ga midä pakičiin dengat! Blinat söi kai dai viä dostalit keräl otti. Nengoštu yäniakkua laske älä enäm ni konzu!

Хитрый солдат

Russian
Шел солдат издалека, пришел в одну деревню. Пришел в деревню, поговорил с мужиком, на ночь попросился.
– Да, – говорит, – можешь переспать, можешь.
– Тут, – говорит, – по соседству, кто живет?
– Там, – говорит, – хозяйка да хозяин, очень скупые, – говорит, – никогда они никого не пускают.

– Погоди-ка, я попробую, – говорит, – пойти.
- А если не пустят, – говорит, - то приходи обратно к нам.
Приходит, мужик на дворе дрова колет.
– Хозяин, пусти, издалека иду, переночевать.
– Да уж мы никак не любим пускать, – говорит.
– Спасибо, добрый хозяин, спасибо! (Глухим притворился.)

Заходит в избу.

– Хозяин меня пустил на ночь.
– А уж не любим мы пускать, да...
– Спасибо, хозяюшка, спасибо.
И сел на лавку. Разделся, положил сумку на лавку.
Приходит хозяин в избу.
– Зачем же ты пустила?
– Да не пускала я, да, наверно, он глухой.
– Как сядем есть, так, – хозяйка и говорит хозяину, – не говopи ничего. Не позовем его есть.

Сидит солдат на лавке, смотрит: xoзяeвa стали есть, не говорят ничего. Хозяин сидел, сидел да и не вытерпел:
– Издалека ли идешь?

– Спасибо, спасибо.

Сел за стол. Взял ложку, поужинал.
Опять садится.
– Говорила, – говорит жена, – чтобы сидел молча.
Мужик и говорит:
– Я, – говорит, – поеду рано утром в лес, ты напеки блинов.


Солдат спит. Он все слышит. Напекла блинов, попили чаю и пошел (хозяин). Жена допекает остатки. Мужик уходя сказал:
– Попроси за ночлег деньги.


Встал солдат, начал собираться в путь:
– Спасибо, хозяюшка, спасибо.

– За ночлег, смотри, заплати, – потрясла за плечо.
– А, блинов покушать? Сейчас!

Сел, блинов поел и опять курит, пока хозяйка остальные блины печет. И опять баба начала:
– Деньги, смотри, за ночлег надо.

– Ах, блины взять?

Солдат собрал блины – и все в сумку.
– Спасибо, спасибо, тетушка, спасибо.
И ушел.

Приходит мужик из лесу, приходит из лесу:
– Ну, что, хозяйка, спросила ли деньги?

– Да что, спросила деньги, блины все съел да еще остальные с собой забрал. Такого ночлежника больше никогда не пускай.