VepKar :: Texts

Texts

Return to list | edit | delete | Create a new | Statistics | ? Help

Zirkaložeh näh

Zirkaložeh näh

Livvi
Nekkula
Eletäh-ollah molodoit da muamah da tuattah. Mužikku lähtöw linnah. Lähtöw linnah, häi siä ostaw zirkaložen piänen. Ostaw zirkaložen da tuaw kodih, da ei ozuta ni kelle, a panow pialuksih. Pialuksih panow, a mučoi rubiawgi sijua kabrastamah. Häi löwdäw siä pialuksis zirkaložen. Kačahtahezehäi, ga siä moine nuarikkaine, čomaine, hyväine. Häi davai itkuw, davai itkuw!

– Oi, – sanow, – nygöi nengoman on löwdännyh hyväžen da čomažen, ga minuw iäre tyändäw, ei nygöi minunke rubia elämäh!

Tulow muatuškah pertih. Tulow muatuškah pertih ga:
– Midäbo, nevesky, itket?

– A itken, – sanow, – kačahtai nygöi, – sanow, – linnah tyäniittö, – sanow, – poijan ga, nygöi minun iäre työndäw, nengoman on hyväžen da čomažen löwdännyh, – sanow. – Ga, minunke-taki ei rubia elämäh!

Muatuškah sanow:
– Vuatas minä kačon!

Kačahtahezehäi ga:
– Nevesky-rukku, – sanow, – ga ei jo ole hyväine da čomaine, – sanow.
– Ga avoi, voi, midä nygöi ollow elänyh, gu on nengoman tuhman, – sanow, – da vanhan ottanuh!

Mollei itkiätäh, mollei itkiätäh. Tulow starikku pertih, tuattah se. Tulow ga:
– Midäbo nygöi itkettö mollei?

– Ga midä itkemmö! Näidgöi, – sanow, – gu poijan tyäniithäi linnah, ga, – sanow, – kačo nygöi, mittuman on staruwhan, – sanow. – löwdänyt! Näidgo nygöi, ollowgo kummua, vai ewllene, nengoman on staruwhan...

Starikku sanow:
– Ozuttuattos minule!

Ga häi kačahtahezehäi: ga starikku, vanhu, parranke!
– Ga midä jo on, – sanow, – eihäi ole tämä ni staruwha, ei ole ni mi, – sanow. – A tämä on, – sanow, – starikku da vanhu, da paha! Jo nygöi, – sanow, starikku se sanow, – midä, poigu-rukku, ollet elännyh nygöi, gu en tiijä, – sanow, – gu starikku on tämä ihan!

Jo itkiätäh kolmei. Itkiätäh, itkiätäh, ga tulow poigu kodih. Tulow poigu kodih ga:
– Midäbo nygöi kaikin itkettö?

– Ka midä itkemmö! Midä ollet elänyh, gu nygöi vanhu starikku täs on dai. Hyvin oled nygöi elänyh, ga hyvin oled elänyh!

– Ga kuibo neče da midäbo?
– Ga nengai nenga: löwdi nevesky pialuksis sinul.

Ottaw poigu zirkaložen dai sanow mučoile:
– Tules nygöi tänne!

Tulow mučoi.
– Kačahtais sinä täh zirkaložeh.

Kačahtaheze ga. Sanow [mužikku]:
– Oledgo sinä iče?

– Ka enhäi minä liijä, minä ičego vai ken olen, – sanow. – Enhäi minä näi iččiä!
– Gu ed näi iččiä, ga sinä iče olet, – sanow. – Zirkaloine ozuttaw, što sinä oled iče.

Nu mučoi ihastuw, što, vod mol, mittuine olen nuarikkaine da čomaine, da hyväine – iččiädäh nägi.

Kuččuw muamuadah, sanow:
– Muamo, tules sinä nygöi tänne!

Tulowhäi tänne ga:
– Muamo, kačahtai, – sanow, – sinä oledgo iče, ollahgo sinun ruppižet?

– Ga minun ollah onnuako, poigu-rukku, ruppižet, dai minä olengi, minä olen.

– Tules, tuatto, tänne!
Tulow tuattah.
– Kačahtai nygöi iččiädäs.
Kačahtahezehäi, ga parranke.
– Oledgo iče?
– Ga vrode, poigu-rukku, iče olen, iče olen.

Nu, eletäh-ollah, kaikin ruvetah iččiä nägemäh zirkalos, dai ihastuttih. Da vai eletäh da zirkalos omua iččiä kačotah.

Сказка о зеркальце

Russian
Живут-поживают молодые с матерью да с отцом. Муж в город. Едет в город, и купил он там маленькое зеркальце. Купил зеркальце, принес домой, да никому не показывает, а положил под подушку. Положил под подушку, а жена стала убирать. Она и нашла под подушкой зеркальце. Посмотрела она – а там такая молодая, красивая, хорошая. Она давай плакать, давай плакать!

– Ой, – говорит, – раз такую нашел хорошую да красивую, так меня выгонит прочь, не будет теперь со мной жить!

Заходит свекровь в избу, заходит свекровь:
– Чего ты, невестка, плачешь?

– А плачу, – говорит, – посмотрика-ка, – говорит, – в город отправили, – говорит, – сына, так меня выгонит прочь, такую хорошую да красивую нашел, – говорит. – так со мной уж жить не будет.

Свекровь говорит:
– Дай-ка я посмотрю.

Посмотрела она:
– Невестушка, – говорит, – да какая это хорошая да красивая, – говорит.
– авой-вой, до чего он дошел, такую некрасивую, – говорит, – да старую взял!

Плачут обе, плачут. Приходит старик, отец. Приходит он:
– Чего вы тут плачете обе?

– Чего плачем! вишь, – говорит, – отправил сына в город, – говорит, – видишь, теперь какую старуху, – говорит. – В своем ли уме или нет, такую старуху...

Старик говорит:
– Покажите-ка и мне.

Как посмотрел он, а там старик: старый, с бородой.
– Да вы что, – говорит, – это никакая не старуха, – говорит. – а это, – говорит, – старый дед, совсем никудышный! – Старик-то и говорит, – до чего сынок дожил теперь, не знаю, – говорит, – ведь это же старик!

Уже втроем плачут. Плачут, плачут, и приходит сын домой. Приходит сын домой:
– Чего вы тут все плачете?

– Чего плачем – до чего ты дожил, как тут старый старик. До хорошего ты дожил, до хорошего дожил!

– Да в чем дело, что такое?
– Вот так и так, нашла невестка у тебя под подушкой.

Взял сын зеркальце и говорит своей жене:
– Подойди-ка сюда!

Подходит жена.
– Посмотри-ка ты в это зеркальце.

Посмотрела, он и говорит:
– Это не ты ли сама?

– Я же не знаю, я это или кто, – говорит. – не вижу ведь я себя.
– Не видишь себя, так это ты и есть, – говорит. – в зеркальце видно, что это ты сама.

Ну, жена обрадовалась, что вот, мол, я какая молоденькая да красивая да хорошая – себя и увидела.

Подзывает мать, говорит:
– Мать, иди-ка теперь ты сюда!

Подходит она.
– Посмотри, мать, – говорит, – не ты ли здесь, твои ли это морщинки?
– Однако мои, сынок, морщинки, да я и есть, я и есть.

– Подойди-ка, отец, сюда!
Подошел отец.
– Погляди-ка теперь на себя.
Посмотрел – так с бородой.
– Это не ты?
– Да вроде я, сынок, я это, я.

Стали жить-поживать, все себя видят в зеркале, радуются и живут да в зеркальце на себя смотрят.