ВепКар :: Тексты

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Kut mä mehele manin’

Kut mä mehele manin’

вепсский
Южновепсский
Mel’hištimooiš, mehele affat mända, a hälle affat naida.

Tänambei ehtoo priha basib mel’hine: «Mä ajan svathuzile sinulest».

– «Aja».

Kod’he tulin’, jokselen ihastusiš: ženih ajab.

Mama, tata nägeba: «Min' hän sid’ niidiž tänambei tegeb, jokseleb, näahta, lavamu, meles läksi i bеsedale ii mäne».

Jokselin, kulištin’, poloo ti-li-li, til’ud ajaba, ženihod.

Joksin’ vastšin’, ženih tul’, zdorovkoičimoi ženihomu.

Samovaran lämhä. Laačha ištumei, seboiteleme, čükime ženihomu.

Mil’ jo basitu ka, tol’ko hälle otta, a mini mända.

Jokseleme bokha da toižhe.

Mam saab: «En tea – antta, en tea – ii antta, hän vou nor’, tarbiž ouda kodiš».

Tarbi mända, mitak? Ženih tul’ ka.

Munaničun tekpa, ženihon söt’pa, jot’pa.

He jo basiba: «Pejad vou koume – eskai svarib».

Koume pejad proidi, svarib ajei. Nevestan kormha i kor’ha, pojehali vencale.


Siga vencaiba.

Stavitihe ženihomu, tohusuded kädhe.

Ženih lendab, a mä vou, ženih lendab, mä vou.

A mida leta?

Miše minun oliš käzi päle, а ii ženihun.

Minun tohusut ülähan, ka silei minä vanhemb linen.

A mä penemb ženihud, tarbi vou libuda, barbheižil’ libuda.

Vencad panoba pähä, mugoičen raadeižen koopakon. I pap basib siga:

«Affatou mäned?».


– «Affatou».

– «Affatou otad?»

– «Affatou».

A ed affatou mäne, eba venčai.

Nu venčaiba, kol’ceižed kädes kädhe (sor’mihe) peremeniba i gotovo.

Sid’ jo astumei. Jäl’ghe siga astub kristiman, lepked pid’ab.

Edou vet’ jupkad oliba, tedad, madmu vedase.

Kankhan levitaba i muga pagastaspei miid’ i saataba polole.

Saataba, kor’ha ištutaba, sid’ jo ženihomu.

Kodiš jo stretiba, tanhale veibä hebomu.

Tanhoupei jo homaičin’: vastou mašiba, kangaz levitetud.

Mičil’-se jüvil’ da heenhil’ miid’ d’o hloputaba, en teda mil’.

Kristimam-se paikan andoi siga, mida-se pan’ i mest saatoiba i poduškoile ištutiba nevestan da ženihon.

Homaičin’ – jo andoiba kokatit’ paleižen söda.

Söda nevest jo surmaha tahtoi ka.

Saataba stolan taga, stolan taga ištumei ženihomu, mugoi čoma, poduškoil’.

Kaik rahvaz joba šlokutase, tegeba karttad. A karttad tegeba, tarbi libuda i čuuktaze. Čuukitese, mest ištutei. Rožan-se poutab, oi mitte goreine.

Pordon ištuimei, söhtimei, johtimei.

Drušk ot’ kädes tabas’, kunut kädes, kravat’ laditud.

Kravat’he mänin’ mel’hištmu, jo siga magadab mužik, kravatil’.

Eba pästa kravat’he, tarbi vikupta.

Kunutou huišk-huišk, a mužik ii lähte.

Vikupiba, andoiba hälle vinad rümkan, mužik sigaapei valihe.

Eskai panimoi, kaks’ kerdad, koume stögniba kunutou norid i magada.

Homencou noustmaha astuba, mest jo kunutamu.

Noos’pa, mest stolan taga.

Podarkad kunutvardele paniba da dariba kaikile.

Как я замуж выходила

русский
Понравились мы друг другу, [мне] замуж охота идти, а ему охота жениться.

Сегодня вечером парень говорит любимой: «Я приеду свататься к тебе».


– «Приезжай».


Я домой пришла, бегаю радостная: жених едет.


Мать, отец видят: «Что это с девушкой сегодня случилось, бегает, гляди-ка, по комнате (‘по полу’), с ума сошла и на посиделки не идет».


Побежала я, слышу – на дворе ти-ли-ли, с бубенчиками (‘бубенчики’) едут женихи.

Побежала я, встретила, жених пришел, поздоровались мы с женихом.


Самовар поставили. Мы на скамью сели, обнимаемся, целуемся с женихом.

У нас уже переговорено, [осталось] только ему взять, а мне идти.


Бегаем из стороны в сторону.


Мать говорит: «Не знаю, отдавать или не отдавать, она еще молодая, надо быть дома».


Что ж, надо идти. Раз жених пришел.

Яичницу приготовили, жениха накормили, напоили.


Они [сваты] уже говорят: «Дня три еще – потом свадьба».


Три дня прошло, жених приехал (‘свадьба приехала’). Невесту в охапку – и в сани, поехали к венцу.

Там обвенчали.


Поставили [рядом] с женихом, свечки в руку.


Жених поднимает [свечку], а я еще, жених поднимает, я еще.


А зачем поднимать?


Чтобы моя рука была выше, а не жениха.


[Если] моя свечка выше, тогда я главнее буду.


А я меньше жениха, надо еще на цыпочки подняться.


Венец надевают на голову, такой железный колпак. А поп говорит там:

«Охотно идешь?».


– «Охотно».


– «Охотно берешь?».


– «Охотно».


А не охотно идешь, не венчают.


Ну, обвенчают, кольца обменят (‘из руки в руку’) – и готово.


Потом уже идем.
Следом там идет крестная мать, подолы держит.

Раньше ведь юбки были, знаешь, по земле волочились.


Ткань расстелят и так проводят нас из церкви на улицу.

Проводят, в сани посадят, потом уже с женихом.


Дома уже встретили, увезли на лошади во двор.

Я уже со двора увидела: веником машут, ткань расстелена.


Какими-то зернами да перьями нас уже осыпают, не знаю чем.


Крестная мать платок дала [мне], что-то положила [в него], и опять проводили и на подушки посадили невесту и жениха.


Вижу (‘заметила’), уже дали кусочек пирога.


Невеста уже до смерти есть хотела.


За стол сели (мы) с женихом, так хорошо, на подушках [сидим].


Весь народ пьет, кричат (‘делают’) «горько».
А «горько» кричат, надо встать и поцеловаться. Поцелуешься, опять садишься. Лицо-то горит, ой, какое горюшко.

Немного посидели, поели, попили.

Дружка взял, за руку схватил, кнут [у него] в руке.


Кровать налажена, я в кровать с милым пошла, а там уже мужик спит, на кровати.


Не пускают в кровать, надо выкупить.


[Дружка] кнутом фью-фью, а мужик не уходит.


Выкупили, дали ему рюмку вина, мужик оттуда отвалил.


Потом легли спать, два-три раза стеганули молодых кнутом и спи.


Утром будить идут, опять же с кнутом.

Встали, опять за стол.


Подарки на кнутовище клали и дарили всем.