ВепКар :: Тексты

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Ižand emaganke da sused-lihanik

Ižand emaganke da sused-lihanik

вепсский
Северновепсский
Sädihe lähtta ühtel aigal mecha, pimedaha korbhe, sen'he ižand emaganke da sused-lihanik.

Pant'he kašlid sel'gha i lähttihe.

Hät’k pidi astta vai ii hätk, no iilä ses sanad.

A vot om az'z’ mitte. Kut tult'he mecha i mida se hö ii nähkįi: ühtes bokas barbikod kazdaze däredad, toižhe polhe kacuhtad ka ses bokas pedajad enččed dölole mödha koverdeleze.

Keratihe, keratihe sent i pidaškanz' kodihe lähtta.

Mänoba, mänoba, a kodid nägu ii.

Segįitihe.

Mii siid tehta?

Ka tegend om tedmiine. Zavottihe kaik koumen kesken ühthe än'he kidad lastta: «A-a-a! Au-u-u!»

No niken-se vastuzänt mödaspai ii anda, kut vaise üks’ nägotiin mugažo: «A-a-a! Au-u-u!»

Nähtaze, az'z'ad tegihe hondod da völ päleze näl'gt tuli.

A kus pidab sada sömišt’?

Küzutaze toine toižel. No siid kerdal vouse ved’ tedmata.

Ainastaze kaik koumen tedrin pezale.

A pezas ištįi tedr’.

No ižand: čapp!

Ičeze kobril i tabaz’ necin tedren, i hiviš meliš sanub:
– Nuguni sömanke mö olem.


Pidab dägaškata nece lind, i mise nikeda abidoho ii dätta.

Ken mahtab d'agada?

- Na, ota sina, emag, d'aga, – sanub ižand emagale.

A hän:
– Nu min sina, ižand.

Anda vai d'agab paramb lihanik.
Hän dö tedab kut d'agada pidab.

– Ka kutžo, kutžo, dö völ mina en mahtne, jesli kut olen lihanik.

I otihe d'agada.

Ezmäks liikaz’ pän i andaškan ižandale.

Sanub:
– Vot sili, ižand, jesli kut sina oled pämez’, ka i vot na sili pä.
Üks’ pä kanzan edes om hüvä, a kaks’ liinob völ paramb.

Liikaškan’ sougaižed i sanub emagale:
– Vot sili, emag, nened samiad parahimad sougaižed sättutaze antta vaise sili, mise sina voižid pühäpään emagusen seil voita.


Muga lihanik i d'agįi necin tedren.

Ičtaze d'agospai ii ümbärnu: doidii liha kaik ičeleze.

A seile pidaškan’ mest kävelta näl'gal, kuni ii puuttut kodihe.

Хозяин с хозяйкой да сосед-мясник

русский
Собрались однажды хозяин со своей хозяйкой и сосед-мясник пойти в лес, в темную чащу, за грибами.

Взяли кошели за плечи и пошли.


Долго ли, коротко ли надо было идти, об этом не сказано.


А дело какое.
Как пришли в лес и что тут только ни видят: с одной стороны растет густой кустарник, с другой стороны – на ветру сгибаются старые сосны.

Собирали они, собирали грибы, и нужно было домой пойти.

Идут они, а дома не видно.


Заблудились.


Что делать?


Да дело известное.
Начали они все втроем в один голос кричать:
«А-а-а!
Ау-у!»

Но никто не отвечает, а только как будто эхо отзывается: «А-а-а!
Ау-у!»

Видят они, что дела плохи, да еще вдобавок проголодались.

А где достать еду?


Спрашивают друг у друга.
Но на этот раз совсем не ясно, что делать.

Бросились все втроем к тетеревиному гнезду.


А в гнезде сидел тетерев.


Хозяин – цап!


Поймал тетерева и, довольный, говорит:
– Теперь у нас есть еда.


Нужно разделить эту птицу, но так, чтобы никого не обидеть.


Кто сумеет разделить?


- На, возьми, хозяйка, ты раздели, – говорит хозяин жене.


А она:
– Ну что ты, хозяин.

Дай-ка мяснику, он лучше разделит.
Он-то уж знает, как нужно делить.

– Да как же, как же, ужели я не смогу, ведь я же мясник.

И он взялся делить.

Сначала он отрезал голову и дает хозяину.

Говорит:
– Вот тебе, хозяин, раз ты глава, то на тебе голову.
Одна голова в семье хорошо, а две – еще лучше.

Начал он отрезать крылышки и говорит хозяйке:
– Вот эти прелестные крылышки больше всего сгодятся тебе, чтобы ты воскресную стряпню могла мазать.


Так мясник и делил этого тетерева.

Себя не обидел при этом дележе: все мясо досталось ему.


А тем пришлось ходить голодными, пока домой не попали.