ВепКар :: Тексты

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Akku lapsen söi

Akku lapsen söi

карельский: ливвиковское наречие
Видлицкий
On akku da ukko, heile on kazakku. Mučoi on kohtuine. Mužikku lähtöy, kunne lähtenöö ajoloih i kazakal käsköö: "Gu ugodii saaha, älä pahoi jovvuta emändää". A kazakku uniz nägöö: lapsi roih ylen ozavu. Midä vai häi tahtonnoo, sidäi roih. Mučoi lapsen saa, häi lapsen saaduu sih unohtaa, ei tiijä ni iččeedä, a kazakku lapsen ottaa da sen viebi leskeh akkah, a mučoil hieroo vereh igenet. Mučoi tostah:
– Kuzbo ıninun lapsi on?

Häi sanoo:
– Ga said dai söid lapsen!

Mučoi itköö:
– Gu minä lapsen olen syönyh!
– moliihez.

Häi kirikköh rubiaa käymäh joga molen’jal. A brihaččuine kazvaa vägi brihaččuizekse. Kazakku lähtöö taloiz äärez i ottaa sen lapsen leskez akaz.
Astutah hyö sie korvez ylen suurez. Mužikku sanoo:
– Pädiz meile elää, gu oliz meile täz kodi!

– A rubiazimogo myö täz elämäh?
– Ga rubiaazimmo!
Brihaččuine i sanoo:
– Minun suus, spaasan korvah, štobi̮ gu oliz meile täs kodi!


Dai heile roih kodi ylen suuri da hyvä. I hyö eletä-hollah, ga mužikku sanoo:
– Gu oliz minul akku, sinul maamo, pädiz i elää!

Brihaččuine i sanoo:
– Minun suus, spaasan korvah, štobi̮ gu oliz minule maamo, taatal akku!

Joučendu parvi nouzoo i heitäh alaz, i yksi muuttuu ristikanzakse, i ottaa mužikku mučoikse hänen.

Hyö eletäh da ollah, ga ei oman maaman dytyi ole. Ruvetah hyö maata. Brihaččuine menöö kravatin alle. Mučoi kyzyy:
– Kuibo työ koin azuitto?
Mittuine korbi oli täs!
– Vod myö laimo koin, ga brihačču on ylen ozavu, häi midä tahtoo, sidäi roih.
Mučoi kyzyy mužikal:
– Kuzbo sinä otit brihačun?

– Minä otin taloiz, olin kazakannu, mučoi oli kohtuine, gu sai lapsen, ga minä igenet hieroin vereh, a lapsen otin. Leskez akaz minä händy kazvatin.


A brihaččuine nene paginat kuundeli. Huonduksel nostah magaamaz ääre, brihaččuine sanoo:
– Minun suus, spaasan korvah, kui maamo jouččenennu tuli, mugai mengähes!

Mučoi jouččenekse muutaldah dai ääres lendää.
– Minun suus, spaasan korvah, mittuine korbi täz oli, moine i roikkah! Kodi korvekse muutaldah, a sinä joukse igä kai koirannu.
Häi koirakse muuttuu.
– Žučka-sobačka, pokaži mne dorošku!

I lähtöö koiru ielepäi juoksemaho brihaččuine juoksemah ääreh. Tuloo hieruh. Pyrrih taloih yökse.
– Laskemmo jo, magaa.
Ildastu syömäh ruvetah, ga koiru uksen tagaa haukahteleh.
– Anna, poigaini, koirale illaspalaine.
– En, – sanoo, – koiral nygöi anna, a huondeksel annan päčin lämmites tulihiildy.
– Kus, poigaine, koiru tulihiildy syö?
– Olettego työ kuullut, kuz oma maamo lapsen söi?
– On, – sanoo, – kaksi päivää vai astut, dai piäzet hieruh.

Lähtöö huondeksel matkah i koiru viettämäh. Tuloo toizeh hieruh. Yökse puuttuu. Pyrrih yökse.
– Magaa jo, laskemmo.
Illal ruvetah illastu syömäh, ga koiru haukahteleh.
– Anna, poigaine, koiral illaspalaine.
– En anna nygöi, huondeksel annan tulihiildy.
– Kuzbo koiru tulihiildy syö?
– A kuzbo oma maamo omaa lastu syö?
– Päivän astut, sit sihi hieruh pääzet.

Kolmanden päivän nouzoo i lähtöö astumah ielleh i pääzöö sih hieruh, kuz on lapsen syöjy mučoi. Pyrrihez yökse. Ruvetah illastu syömäh, ga koiru haukahtelou.
– Anna, poigaine, koiral illaspalaine.
– Annan koiral huondeksel tulihiildy.
– Eihäi, gor’a, tulihiildy koiru syö.
– Eihäi oma maamo lastu syö.
– On, sе meijän kyläz on.
– A kuibo minä händy nähtä saan?
– Nähtä saat: mene vai kirikköh, huraal käil ainoz molih mustissah.

Häi menöö kirikköh – molii naine itkun ker polvilleh mustis sovis.
– Mindähbo sinä, t’outoi, molittoz nengalei itkun ker?
– Ole poigu-rukku vaikkaine, minul on suuri räähky.
– A mibo moine on?
– Lapsen minä sain da söin.
– Et, maamo, sinä syönyt lastu, sinun lapsi – täz olen! Heitä molinduhez dai itkendy! Olihäi teil ennen kazakku. Sinä gu lapsen sait, häi minun otti, igenet hieroi vereh dai minun otti.

Mennäh leskiakkah:
– Oligo nenga i nenga kazvatettavu?

– Oli.
Lapsen maamah kodih ottaa, pääzöö molimassah ääre, a kazakan blahoslovii koirakse kogo ijäkse.

Мать ребенка съела

русский
Жили муж и жена, у них был работник, жена была с животом. Муж уезжает, куда-то там уезжает и работнику наказывает: "Если родит, береги хозяйку". А работник во сне видит: ребенок родится счастливый, что только пожелает, то и сбудется. Женщина ребенка родила и тут же чувств лишилась, себя не помнит. Работник ребенка берет и относит его к старой вдове, а у женщины десны мажет кровью. Она очнулась:
– Где мой ребенок?

Он говорит:
– Родила да и съела ребенка!

Женщина плачет:
– Как же это я ребенка съела?
– молится.

Стала она в церковь ходить на каждое богослужение. А мальчик подрастает, уже стал большим. Работник уходит из дома и берет этого ребенка у вдовы.
Идут они по лесу, очень глухому. Работник говорит:
– Можно бы жить, если бы у нас здесь был дом!

– А стали бы мы здесь жить?
– Что ж, стали бы!
Мальчик и говорит:
– Мои слова да бoгу в ухо – чтобы здесь был у нас дом!


И стал у ним дом, большой да хороший. Живут они, поживают, работник и говорит:
– Была бы у меня жена, тебе мать, вот было бы житье!

Мальчик и говорит:
– Мои слова да богу в ухо – чтобы у меня была мать, отцу жена!

Взлетает стая лебедей, опускается, и одна обернулась девушкой. И взял ее мужик в жены.

Живут они, поживают, но чужая – не родная мать. Как-то легли они спать. Мальчик спрятался под кроватью. Жена спрашивает:
– Как же вы дом построили?
Такая здесь корба была!
– Выстроили мы дом, потому что мальчик очень счастливый, что захочет, то и сбудется.
Жена спрашивает у мужа:
– Где ты взял мальчика?

– Взял я – был в работниках в доме, хозяйка родила ребенка, а я десны ей вымазал кровью, а ребенка взял. У вдовы он вырос.


А мальчик эти разговоры услышал. Утром встают, мальчик говорит:
– Мои слова да богу в ухо – как мать из лебедя обернулась, так пусть обратно лебедем станет!

Жена лебедем обернулась и улетела.
– Мои слова да богу в ухо – какая корба здесь была, такая пусть и будет! Дом пусть станет корбой, а ты весь век собакой бегай.
Он в собаку и превратился.
– Жучка-собачка, покажи мне дорожку!

И собака вперед побежала, мальчик за ней. Приходит в деревню. Просится в дом переночевать.
– Пустим уж, переночуй.
Ужинать сели, а собака за дверью гавкает.
– Дай, сынок, собаке кусок на ужин.
– Не дам, – говорит, – собаке сейчас, а утром дам из печи горящих углей.
– Где же собака горящие угли ест?
– А вы слыхали, где мать свое дитя съела?
– Есть тут, – говорят, – Два дня будешь идти и придешь в деревню.

Отправляется утром, а собака его ведет. Приходит в другую деревню. На ночь просится.
– Спи, пустим уж.
Вечером стали ужинать, а собака загавкала.
– Дай, сынок, собаке кусок на ужин.
– Не дам теперь, утром дам горящих углей!
– Где же это собака горящие угли ест?
– А где же мать свое дитя ест?
– День будешь идти, тогда в ту деревню попадешь.

На третий день встает и отправляется дальше и приходит в ту деревню, где живет та женщина, которая ребенка съела. Просится на ночь. Стали ужинать, а собака гавкает.
– Дай, сынок, собаке кусок на ужин.
– Собаке дам утром горящих углей.
– Глупенький, разве ест собака горящие угли?
– А разве мать свое дитя съест?
– Есть такая, в нашей деревне есть.
– Как бы мне ее увидеть?
– Увидишь – иди в церковь, там с левой стороны всегда молится в черном.

Идет он в церковь: молится там и плачет женщина в черной одежде.
– Что ты, тетенька, молишься и так плачешь?
– Не говори, малыш, у меня большой грех.
– Что это за грех?
– Дитя я родила и съела.
– Нет, мать, не съела ты дитя, вот я – твое дитя, брось молиться и плакать! Был ведь у вас раньше работник. Ты родила, а он тебе десны кровью вымазал и меня взял.

Идут к вдове:
– Был ли такой-то и такой-то воспитанник?

– Был.
Ребенка своего мать взяла домой, не надо было больше молиться, а работника на всю жизнь оставила собакой.