ВепКар :: Тексты
Ошибка: Permission denied

Тексты

Вернуться к списку | редактировать | удалить | Создать новый | Статистика | ? Помощь

Oli ennen kaksi Kindahan mužikkoo

Oli ennen kaksi Kindahan mužikkoo

карельский: ливвиковское наречие
Тулмозерский
Oli ennen kaksi Kindahan mužikkoo. Lähtiettih ongel kezäzel päiväl. Istutah, ongitetah, ongitetah. Heidy rubei juotattamah. Juotattoo. Yksi sanoo:
– Juotattoo.

Toine sanoo:
– Tirpa ielleh, eule vetty.


Tooste ongitetah, ongitetah. Jo heil ei voi ongittoo.
– Juotattoo, – toine sanoo.
– A kuzbo juot, eule vetty.

A jo muga heil juotattoo, ga jo viertih lauttazel, jo ei voija, virutah. Jo ei voija, vie yksi virkkoo midä, toine ni virkkoo midä ei voi, muga juotattoo.

– A sinä vie, – sanoo, – pagized, ga minä jo ni paista en voi.
Muga heil juotattoo.

– A nygöi jo, – sanoo, – kaloi eulis žeeli, – sanoo, – ga vai vetty puuttus.

Lauttazel virutah, kaksi uroodu. Jo muga heil juotattoo, ga jo ei voija ni meluškoija, tuuli vedi randazel. Vedi tuuli randazel. Tuloo, astuu mužikku heijän tyveh:
– Midäbo virutto, – sanoo, – nečiz?


– A juotattoo, – sanoo, – emmo voi enämbi ni kunne mennä.

– Ka meččeego, urood, ettö juo, ku lauttazel virutto?

– A kuzbo juommo?

– Ka painood pee, urood, järveh da juogoo, gor’ad, maha täyzi.

Alletah hyö juvva, peestih eloh.
Täs tämä zookkun.

[Киндасовцы на воде страдают от жажды]!

русский
Жили когда-то два киндасовских мужика. Поехали рыбу удить в летний день. Сидят, удят, удят. Захотелось им пить. Пить захотелось. Один говорит:
– Пить хочется.

Другой говорит:
– Терпи, нет воды.


Опять удят, удят. Уже невмоготу стало удить.
– Пить хочется, – говорит второй.
– А где попьешь, воды-то нет.

А уж так им пить хочется, уже легли на плот, лежат. Не могут, один еще говорит что-то, второй и говорить не может, так хочется пить.

– Ты, – говорит, – еще разговариваешь, а я и говорить не могу.
Так им пить хочется.

– Теперь, – говорит, – уж и рыбы не жалко, – говорит, – только бы до воды добраться.

На плоту лежат, два дурака. Уж до того их жажда одолела, что и грести не могут, ветром пригнало плот к берегу. Пригнало ветром к берегу. Подходит к ним мужик, идет вдоль берега:
– Чего вы лежите, – говорит, – тут?


– Пить хотим, – говорит, – больше никуда и ехать не можем.

– Да вы что, дураки, не пьете, сами на плоту лежите?

– А где пить-то?

– Да пригните вы, дураки, головы в озеро да напейтесь, бедняги, досыта.

Давай они пить, ожили.
Вот и вся сказка.