ВепКар :: Леммы

Леммы

Вернуться к просмотру | Вернуться к списку

jättiä

язык: карельский: собственно карельское наречие

часть речи: глагол

1 значение

  • русский: обогнать, опередить в чем-л.
Исходное значение

Можно выбрать несколько форм. Подходит любая из выбранных. Пустое поле — без ограничения.

Слово-партнёр

Значения слов, встретившихся рядом с источником в заданном интервале или во всём предложении — в зависимости от режима поиска. Очистите поле для поиска только источника.

Подкорпусы

Можно выбрать несколько подкорпусов. Подходит любой из выбранных. Пустое поле — поиск по всем.

Сбросить

Найдено предложений: 514

лучший отличный хороший плохой

Поисковое окно -1…1 — верхняя линия отмечает соседние слова в заданном интервале; расстояния считаются по исходному предложению.

  1. Ken¦go šoittuniekan vaihtais’,
    tyttyö toizilla ei jättäis’.
    (MIELLYTTIH )
  2. Hyö jätettih tankkerin šeisomah pienen kivikköšuaren lähellä, a iče lähettih laivalla jälelläh käymäh lisyä “polttoainehta”.
    (Kalevalan “Titanikin” šurma)
  3. Mamma otti vakašta leipäpalan ta jätti šen mättähällä meččäukolla, jotta še ei šiäntyis.
    (Vaššakšešša)
  4. Toisualta, još lyydin kaltaset uhanalaisimmat kielet jätetäh nykymuajilmašša oman onnen nojah, on turha vuottua šamoin muijen meijän kielišukulaisien ymmärryštä ta tukie ”šuurien” kielien pakasijilta.
    (Väitöškirja lyydiläisien kieleštä ta istorijašta)
  5. Hiän jätti jälkišukupolviloilla šuuren arhiivan.
    (Oneganiemen kaunehuolla lumottu)
  6. Urheilupruasniekan tulokšet jätettih tyytyväisiksi kuin tapahtuman järještäjie, šamoin ni ošallistujie.
    (Eläkeläiset hiihtosel’l’alla)
  7. Kaunis luonto, oikiet tovarissat ta koirat jätetäh hyvie muisselmie ta annetah hyvyä mieltä.
    (Luonto, lumi, koira ta ihmini)
  8. Hukka šanou:
    – Ruamma näin: konša isäntäš akkon’eh lähtöy vil’l’ua leikkuamah, emäntä jättäy lapšen ruvon viereh.
    (Olipa kerran koira)
  9. Mie puitto pöläššyn tai jätän šen pikkaraisen.
    (Olipa kerran koira)
  10. Emäntä jätti pienoseh heinäruvon viereh ta leikkuau vil’l’ua mušikan rinnalla.
    (Olipa kerran koira)
  11. Aleksei ta Pekka ei jätetty iččeheh jälkeh jälkiläisie.
    (Oikeuš muistoh)
  12. Ahvenet enšin puhissan, šuoluan ta jätän šuolašša vuorokauvekši.
    (Koptittu ahven – herkkuruoka)
  13. Varšinki talvella kun piti kiukaita lämmittyä joka päivä, niin harvoin še jätettih ”lešekši”.
    (Šyö šankie, jotta et lankie)
  14. ”Kunneš sie”, – šanou, – ”lapšeš jätit, kun olet työh lähten?”
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  15. Kyläššä, n’i hy..., šanou, (j)otta ”kunne mie jätin, kot’ih jätin”, no n’el’l’ä il’i viisi em muissa n’iitä lapšie hänell ol’i.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
    Kyläššä, n’i hy..., šanou, (j)otta ”kunne mie jätin, kot’ih jätin”, no n’el’l’ä il’i viisi em muissa n’iitä lapšie hänell ol’i.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  16. ”Jalkakätkyöt ne šilloin oltih kul lattiella nuorakätkyöšš ei voija jättyä, jotta sieltä lankieu, n’i ”jalkakätkyöh jätin” šanou, ”lattiel(la), leivän” šanou ”heitin šinne ta šielä s’iitä” šanou ”t’elikkäh”, no n’i s’iitä päivän kun on työššä, kolhoosan työššä, šielä poikkilahem puolella, no päivällä n’iise miv verta sit on ruokatuntie, sinne ei jouva käymäh, ”illalla kun tulen” šanou ”n’i täyš kätyt on naval’ittu, sinne, muressušta, ta i leipä sielä vielä, jottei šielä muuta kuin lienöy s’iitä oltu kem missä i makuau riepšottau.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  17. Šemmon’i šе ol’i, ei sitä ollun, ken tuaš parempaiseh, ta kem pahempah, ta ken kuinki, napr’im’er, mie muissan, kum meilä muamo, kum myö vanhempain’i ol’in tytär, ka kuj jättäy, puolenkymmentä, jo jättäy n’iitä, ta s’iitä n’iitä jiämmä n’änččimäh, tä hänellä pitäy vain kävellä, nuotilla kävelöy, ta vopše joka paikašša, tuattuo še meilä äijänkö kot’ih tulettel’i, kun aivam piti olla t’ienašša, ku pereh ol’i šuuri, ta yksinäh ol’i t’ienašša, a no n’iinkun tu..., s’iitä ku jättäy šinne, mejät pirt’t’ih, tošijanki kun kačomma, kačomma sielä, ta kun vielä himottau, n’i juošša ta šiitä jo loppusella pannah lukku ovih ta lukun tua kaikki, ta jott emmä paken’iis n’änčät, a kun konša pakenemma, n’i el’i olemma šielä uinon, tuuvittel..., olemma šikäl’i, jotta lapš ol’ lentän kätkyöštä, kun itköy, ta lattiella makuau lapši, ta s’iinä i n’än’čät makuamma, vai ku yöllä muamo nuotalta tulou n’i n’iitä, še..., šemmosie n’iän’čint’ie, a vot še ol’ eri liäkärin kohta, jotta kui jesl’i, napr’im’er, mitä kipey..., kipeyvy(i)t ta s’itä ta kipey(vyit), no t’ietäjie ečittih, ta tuošša kaikki, kylyvettä käytettih sielä.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
    Šemmon’i šе ol’i, ei sitä ollun, ken tuaš parempaiseh, ta kem pahempah, ta ken kuinki, napr’im’er, mie muissan, kum meilä muamo, kum myö vanhempain’i ol’in tytär, ka kuj jättäy, puolenkymmentä, jo jättäy n’iitä, ta s’iitä n’iitä jiämmä n’änččimäh, tä hänellä pitäy vain kävellä, nuotilla kävelöy, ta vopše joka paikašša, tuattuo še meilä äijänkö kot’ih tulettel’i, kun aivam piti olla t’ienašša, ku pereh ol’i šuuri, ta yksinäh ol’i t’ienašša, a no n’iinkun tu..., s’iitä ku jättäy šinne, mejät pirt’t’ih, tošijanki kun kačomma, kačomma sielä, ta kun vielä himottau, n’i juošša ta šiitä jo loppusella pannah lukku ovih ta lukun tua kaikki, ta jott emmä paken’iis n’änčät, a kun konša pakenemma, n’i el’i olemma šielä uinon, tuuvittel..., olemma šikäl’i, jotta lapš ol’ lentän kätkyöštä, kun itköy, ta lattiella makuau lapši, ta s’iinä i n’än’čät makuamma, vai ku yöllä muamo nuotalta tulou n’i n’iitä, še..., šemmosie n’iän’čint’ie, a vot še ol’ eri liäkärin kohta, jotta kui jesl’i, napr’im’er, mitä kipey..., kipeyvy(i)t ta s’itä ta kipey(vyit), no t’ietäjie ečittih, ta tuošša kaikki, kylyvettä käytettih sielä.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
    Šemmon’i šе ol’i, ei sitä ollun, ken tuaš parempaiseh, ta kem pahempah, ta ken kuinki, napr’im’er, mie muissan, kum meilä muamo, kum myö vanhempain’i ol’in tytär, ka kuj jättäy, puolenkymmentä, jo jättäy n’iitä, ta s’iitä n’iitä jiämmä n’änččimäh, tä hänellä pitäy vain kävellä, nuotilla kävelöy, ta vopše joka paikašša, tuattuo še meilä äijänkö kot’ih tulettel’i, kun aivam piti olla t’ienašša, ku pereh ol’i šuuri, ta yksinäh ol’i t’ienašša, a no n’iinkun tu..., s’iitä ku jättäy šinne, mejät pirt’t’ih, tošijanki kun kačomma, kačomma sielä, ta kun vielä himottau, n’i juošša ta šiitä jo loppusella pannah lukku ovih ta lukun tua kaikki, ta jott emmä paken’iis n’änčät, a kun konša pakenemma, n’i el’i olemma šielä uinon, tuuvittel..., olemma šikäl’i, jotta lapš ol’ lentän kätkyöštä, kun itköy, ta lattiella makuau lapši, ta s’iinä i n’än’čät makuamma, vai ku yöllä muamo nuotalta tulou n’i n’iitä, še..., šemmosie n’iän’čint’ie, a vot še ol’ eri liäkärin kohta, jotta kui jesl’i, napr’im’er, mitä kipey..., kipeyvy(i)t ta s’itä ta kipey(vyit), no t’ietäjie ečittih, ta tuošša kaikki, kylyvettä käytettih sielä.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  18. A lapšen ših i jät’t’i.
    (Lapšen vied’ih pahaččazet)
  19. Polossalla eigo jät’et’t’ü vähäs’t’ä ruista il’i kagrua l’eikkahuoh?
    (Čirpipiiruat)
  20. T’iäl’ä kaarattih, šijan’e jät’et’t’ü krugom, kaarata, da.
    (Muasl’enča)
Сайт создан сотрудниками Карельского научного центра Российской академии наук
Вы можете свободно использовать материалы нашего сайта и делиться ими, главное — указать авторство и ссылку на наш ресурс.
Подробнее о лицензии CC BY 4.0
© VepKar. Открытый корпус вепсского и карельского языков