ВепКар :: Леммы

Леммы

Вернуться к просмотру | Вернуться к списку

siitä

язык: карельский: собственно карельское наречие

часть речи: наречие

1 значение

  • русский: затем, потом
  • английский: then
Исходное значение
Слово-партнёр

Значения слов, встретившихся рядом с источником в заданном интервале или во всём предложении — в зависимости от режима поиска. Очистите поле для поиска только источника.

Подкорпусы

Можно выбрать несколько подкорпусов. Подходит любой из выбранных. Пустое поле — поиск по всем.

Сбросить

Найдено предложений: 420

лучший отличный хороший плохой

Поисковое окно -1…1 — верхняя линия отмечает соседние слова в заданном интервале; расстояния считаются по исходному предложению.

  1. Trubaksi¦han sidä sanottih enne, ku siitä myöhembih aigoih ruvettih tuohi¦torveksi sanomah.
    (Tuohitorvi)
  2. ”Jalkakätkyöt ne šilloin oltih kul lattiella nuorakätkyöšš ei voija jättyä, jotta sieltä lankieu, n’i ”jalkakätkyöh jätin” šanou, ”lattiel(la), leivän” šanou ”heitin šinne ta šielä s’iitä” šanou ”t’elikkäh”, no n’i s’iitä päivän kun on työššä, kolhoosan työššä, šielä poikkilahem puolella, no päivällä n’iise miv verta sit on ruokatuntie, sinne ei jouva käymäh, ”illalla kun tulen” šanou ”n’i täyš kätyt on naval’ittu, sinne, muressušta, ta i leipä sielä vielä, jottei šielä muuta kuin lienöy s’iitä oltu kem missä i makuau riepšottau.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
    ”Jalkakätkyöt ne šilloin oltih kul lattiella nuorakätkyöšš ei voija jättyä, jotta sieltä lankieu, n’i ”jalkakätkyöh jätin” šanou, ”lattiel(la), leivän” šanou ”heitin šinne ta šielä s’iitä” šanou ”t’elikkäh”, no n’i s’iitä päivän kun on työššä, kolhoosan työššä, šielä poikkilahem puolella, no päivällä n’iise miv verta sit on ruokatuntie, sinne ei jouva käymäh, ”illalla kun tulen” šanou ”n’i täyš kätyt on naval’ittu, sinne, muressušta, ta i leipä sielä vielä, jottei šielä muuta kuin lienöy s’iitä oltu kem missä i makuau riepšottau.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
    ”Jalkakätkyöt ne šilloin oltih kul lattiella nuorakätkyöšš ei voija jättyä, jotta sieltä lankieu, n’i ”jalkakätkyöh jätin” šanou, ”lattiel(la), leivän” šanou ”heitin šinne ta šielä s’iitä” šanou ”t’elikkäh”, no n’i s’iitä päivän kun on työššä, kolhoosan työššä, šielä poikkilahem puolella, no päivällä n’iise miv verta sit on ruokatuntie, sinne ei jouva käymäh, ”illalla kun tulen” šanou ”n’i täyš kätyt on naval’ittu, sinne, muressušta, ta i leipä sielä vielä, jottei šielä muuta kuin lienöy s’iitä oltu kem missä i makuau riepšottau.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  3. Šemmon’i šе ol’i, ei sitä ollun, ken tuaš parempaiseh, ta kem pahempah, ta ken kuinki, napr’im’er, mie muissan, kum meilä muamo, kum myö vanhempain’i ol’in tytär, ka kuj jättäy, puolenkymmentä, jo jättäy n’iitä, ta s’iitä n’iitä jiämmä n’änččimäh, tä hänellä pitäy vain kävellä, nuotilla kävelöy, ta vopše joka paikašša, tuattuo še meilä äijänkö kot’ih tulettel’i, kun aivam piti olla t’ienašša, ku pereh ol’i šuuri, ta yksinäh ol’i t’ienašša, a no n’iinkun tu..., s’iitä ku jättäy šinne, mejät pirt’t’ih, tošijanki kun kačomma, kačomma sielä, ta kun vielä himottau, n’i juošša ta šiitä jo loppusella pannah lukku ovih ta lukun tua kaikki, ta jott emmä paken’iis n’änčät, a kun konša pakenemma, n’i el’i olemma šielä uinon, tuuvittel..., olemma šikäl’i, jotta lapš ol’ lentän kätkyöštä, kun itköy, ta lattiella makuau lapši, ta s’iinä i n’än’čät makuamma, vai ku yöllä muamo nuotalta tulou n’i n’iitä, še..., šemmosie n’iän’čint’ie, a vot še ol’ eri liäkärin kohta, jotta kui jesl’i, napr’im’er, mitä kipey..., kipeyvy(i)t ta s’itä ta kipey(vyit), no t’ietäjie ečittih, ta tuošša kaikki, kylyvettä käytettih sielä.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
    Šemmon’i šе ol’i, ei sitä ollun, ken tuaš parempaiseh, ta kem pahempah, ta ken kuinki, napr’im’er, mie muissan, kum meilä muamo, kum myö vanhempain’i ol’in tytär, ka kuj jättäy, puolenkymmentä, jo jättäy n’iitä, ta s’iitä n’iitä jiämmä n’änččimäh, tä hänellä pitäy vain kävellä, nuotilla kävelöy, ta vopše joka paikašša, tuattuo še meilä äijänkö kot’ih tulettel’i, kun aivam piti olla t’ienašša, ku pereh ol’i šuuri, ta yksinäh ol’i t’ienašša, a no n’iinkun tu..., s’iitä ku jättäy šinne, mejät pirt’t’ih, tošijanki kun kačomma, kačomma sielä, ta kun vielä himottau, n’i juošša ta šiitä jo loppusella pannah lukku ovih ta lukun tua kaikki, ta jott emmä paken’iis n’änčät, a kun konša pakenemma, n’i el’i olemma šielä uinon, tuuvittel..., olemma šikäl’i, jotta lapš ol’ lentän kätkyöštä, kun itköy, ta lattiella makuau lapši, ta s’iinä i n’än’čät makuamma, vai ku yöllä muamo nuotalta tulou n’i n’iitä, še..., šemmosie n’iän’čint’ie, a vot še ol’ eri liäkärin kohta, jotta kui jesl’i, napr’im’er, mitä kipey..., kipeyvy(i)t ta s’itä ta kipey(vyit), no t’ietäjie ečittih, ta tuošša kaikki, kylyvettä käytettih sielä.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  4. S’inne kum mänet še i het’i, het’i i arvuau, ei pijä tätä i meilä i šanuo, jotta mitä nyt tul’ima, n’ii juokšou s’iitä puapo.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  5. Ta kotih tulen ta s’iitä rupieu pr’ets’etaat’el’i šanomah, jotta ”siun Vassa enämpi ei pijä lähtie kalalla.”
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  6. A s’iitä joka paikkua, mitä pikkusen, ensim pienempänä maituo, a s’iitä mitä vain šattu ta šitä i pantih.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
    A s’iitä joka paikkua, mitä pikkusen, ensim pienempänä maituo, a s’iitä mitä vain šattu ta šitä i pantih.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  7. Lampahan villašta, kesrätäh kaikki ne, no loimet ta kutiet šanottih, s’iitä no, konehet, mošet sie tiesit, stankat šeisottih ja n’iissä kuvottih s’itä pukšušarkua, ja šiitä vielä lapšina meijät vanuttamah pannah, s’iitä runtukalla pannah ja kakši piäkšekkäh, ja jaloilla potimma ja vanutamma, saraijah kuivah ja n’iin viilläh pukšut, ta luaitah.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
    Lampahan villašta, kesrätäh kaikki ne, no loimet ta kutiet šanottih, s’iitä no, konehet, mošet sie tiesit, stankat šeisottih ja n’iissä kuvottih s’itä pukšušarkua, ja šiitä vielä lapšina meijät vanuttamah pannah, s’iitä runtukalla pannah ja kakši piäkšekkäh, ja jaloilla potimma ja vanutamma, saraijah kuivah ja n’iin viilläh pukšut, ta luaitah.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  8. A kolhoosa kun tul’i, ta s’iitä samo sopoi pon’atno, a šilloin ne oli yksityistyöt šemmoset, jotta a tuattuoin’i muissan kun kaikki ruato, häkit luat’i, laitariet luat’i, venehet luat’i, kaikki iče luat’i, puušta.
    (Kuin ennen lapšie kašvatettih)
  9. Arvatah ni s’iitä läsiy, s’iitä oikeim pahana läsit, jesl’i et hyväh rahvaha popat’i, n’i s’iitä et šua viikon, še ol’i muinen še.
    (Lašta šuatih)
    Arvatah ni s’iitä läsiy, s’iitä oikeim pahana läsit, jesl’i et hyväh rahvaha popat’i, n’i s’iitä et šua viikon, še ol’i muinen še.
    (Lašta šuatih)
    Arvatah ni s’iitä läsiy, s’iitä oikeim pahana läsit, jesl’i et hyväh rahvaha popat’i, n’i s’iitä et šua viikon, še ol’i muinen še.
    (Lašta šuatih)
  10. S’iitä mie otan ta, no viimesenä huomekšena, minä päivänä mie hänen šuan, tulen ta, a muamo ol’ ei etähänä vielä s’iinä, tuattol’a, käyn, nuotalta matkuan ta käyn heijän luo, a smiet’in, jotta ei pitäis’ muamon luona viikkuo olla, jotta sahvat’t’iu, lujašta tulomah anna hiän ei hokšais’, kun on vanhuš ta kaikki, no, mie tulen, mintäh työ tänä päinä näim myöhä olija, ka n’im myöhä olima, a vähän kalua šaima, tulemma s’iitä, tätä mie tulen kot’ih, ta kuoissa šen koko päivän, em päiväššä makua, em makua kun n’iin otti šivut, jotta kun en voi, a ensimmäin’i on, en t’iijä n’imitä, no, a ičekšen’i vain tuumaičen, jotta ne še miula kyllä päivät ollah ne.
    (Lašta šuatih)
    S’iitä mie otan ta, no viimesenä huomekšena, minä päivänä mie hänen šuan, tulen ta, a muamo ol’ ei etähänä vielä s’iinä, tuattol’a, käyn, nuotalta matkuan ta käyn heijän luo, a smiet’in, jotta ei pitäis’ muamon luona viikkuo olla, jotta sahvat’t’iu, lujašta tulomah anna hiän ei hokšais’, kun on vanhuš ta kaikki, no, mie tulen, mintäh työ tänä päinä näim myöhä olija, ka n’im myöhä olima, a vähän kalua šaima, tulemma s’iitä, tätä mie tulen kot’ih, ta kuoissa šen koko päivän, em päiväššä makua, em makua kun n’iin otti šivut, jotta kun en voi, a ensimmäin’i on, en t’iijä n’imitä, no, a ičekšen’i vain tuumaičen, jotta ne še miula kyllä päivät ollah ne.
    (Lašta šuatih)
  11. S’iitä, tytär lähtöy, illalla kučutah kokoukšeh, lähtöy, a mie ol’in emindimä, mie ol’in šeiččementenä henkenä talošša, noh, tytär, tyttären työnnän, mie šanon: ”Mäne kokoukšeh, šanot, jotta muamo rupieu nakrismuata kiäntämäh”.
    (Lašta šuatih)
  12. Mie juokšen sinne, m’i om miula še hotu, ta n’iin juokšen, a lampahat ne kun loukošt tultih ta teräväh i šuatih jäl’elläh, no mie lampahat ajoin, lavošš šielä vähäsen ol’in, tulen kotih, s’iitä tullah, tulou toisešt talošta tytär ta s’iitä, oma še, oma jo, i tytär jo kävi sielä kokoukšem paikoilla ta jo i tultih, mie šanon: ”Elä lähe,” – mie šanon, – ”Nyt Kat’a”.
    (Lašta šuatih)
    Mie juokšen sinne, m’i om miula še hotu, ta n’iin juokšen, a lampahat ne kun loukošt tultih ta teräväh i šuatih jäl’elläh, no mie lampahat ajoin, lavošš šielä vähäsen ol’in, tulen kotih, s’iitä tullah, tulou toisešt talošta tytär ta s’iitä, oma še, oma jo, i tytär jo kävi sielä kokoukšem paikoilla ta jo i tultih, mie šanon: ”Elä lähe,” – mie šanon, – ”Nyt Kat’a”.
    (Lašta šuatih)
  13. Mie šanon: ”Mänkyä toiseh pirt’t’ih, mie olen toisess pirt’iššä, a kum,” – mie šanon, – ”mie voihkuan, n’i s’iitä.”
    (Lašta šuatih)
  14. A hyö še jo nähäh, kum mie olen jo piän’i riiččin, i kaikki miula käškettih, jotta yksi akka juohatti, jotta kun tullah še aijat n’i oikein hivukšieš pure, jotta kun yökläššyttäy, n’im paremmin s’iitä šuat.
    (Lašta šuatih)
  15. S’iitä mie hivukšet riičin näin, no miula hiän n’iin šano, a mie s’iitä toisie en tietän, noh, hyö s’iitä männäh.
    (Lašta šuatih)
    S’iitä mie hivukšet riičin näin, no miula hiän n’iin šano, a mie s’iitä toisie en tietän, noh, hyö s’iitä männäh.
    (Lašta šuatih)
    S’iitä mie hivukšet riičin näin, no miula hiän n’iin šano, a mie s’iitä toisie en tietän, noh, hyö s’iitä männäh.
    (Lašta šuatih)
  16. Tulou miulan’i, s’iitä šilloin oli, jotta kyly lämmitettih.
    (Lašta šuatih)
  17. A s’iitä toisešta talošta puapon kävimä, a lapši n’iin i venyy s’iinä lattiella, n’iin i venyy…
    (Lašta šuatih)
  18. S’iitä še puapo tuli, mie s’iitä hänellä šanoin, jotta ”mäne kuču”.
    (Lašta šuatih)
    S’iitä še puapo tuli, mie s’iitä hänellä šanoin, jotta ”mäne kuču”.
    (Lašta šuatih)
  19. Miula lämmitettih kyly, a sitä aikua hot’ lämmittäkkäh, hot’ elkäh kylyö kun, ihmin’i srazu s’iitä ei ole kylyštä i mitä apuo, vot kum mänöy netälim päivät s’iitä, vot on kylyštä apuo.
    (Lašta šuatih)
    Miula lämmitettih kyly, a sitä aikua hot’ lämmittäkkäh, hot’ elkäh kylyö kun, ihmin’i srazu s’iitä ei ole kylyštä i mitä apuo, vot kum mänöy netälim päivät s’iitä, vot on kylyštä apuo.
    (Lašta šuatih)
  20. A siitä kylyh viijäh?
    (Lašta šuatih)
Сайт создан сотрудниками Карельского научного центра Российской академии наук
Вы можете свободно использовать материалы нашего сайта и делиться ими, главное — указать авторство и ссылку на наш ресурс.
Подробнее о лицензии CC BY 4.0
© VepKar. Открытый корпус вепсского и карельского языков